- کچه بچکله‌کی من خریکه ئه‌بیته بوک! (دختر کوچولوی من داره عروس می‌شه!)
بهرام‌خان تابی به سبیلش داد و با لبخند گفت:
- خاسی کچه‌کم؟ خوش هاتی. (خوبی دخترم؟ خوش اومدی.)
آسو از پدربزرگ جدا شد و رو به شوهرعمه‌اش گفت:
- سپاس ئامو گیان. بومه باعیثی زحمت‌تان. (ممنون عمو. باعث زحمت شدم.)
گره کمرنگی به ابروی بهرام‌خان افتاد. صدای عمه را از پشت سر شنیدند که می‌گفت:
- له ماله‌کا که کنیشک بویت، همیشه وه رو خوشی خیرهاتنی پیاوه‌کان ئه‌کریت. (خونه‌ای که دختر داره، همیشه با روی باز از مردها استقبال می‌شه.)
در میان صدای خنده و تأیید آقایان، صدای دیاکو از حیاط به گوش رسید:
- چون کچه‌کان دائیما خویان لوس ئه‌کن. (چون دخترا خودشون رو لوس می‌کنن.)
دوباره خندیدند و همه پشت سر پدربزرگ وارد مهمان‌خانه شدند. پله‌ها را بالا آمد و خود را به آسو رساند. با شیطنت و خباثت گفت:
- جناب یار سلام رساند. گفت دختر خوبی باش، اتاق دیاکوِ به هم نریز تا بیام پِیت و ببرمت.
آسو با خجالت نگاه گرفت اما با جمله‌ی دوم خنده‌اش گرفت. سر بلند کرد و به پسرعمه‌‌اش گفت:
- ببخشید که اتاقتِ گرفتم، به عمه گلاویژ گفتم که...
مرد جوان میان حرفش آمد و گفت:
- اشکال نداره، بذار منم یه مدت تجربه کنم خواهر داشتن و بودن دختر تو خانه چه‌جوریه! آراز و آوات یه عمر بِشم غصه دادن!
از لحن پر حسرت دیاکو خنده‌اش گرفت. عمه‌اش همین یک پسر را داشت و دیگر بچه‌دار نشد. سری تکان داد و گفت:
- به هر حال ببخشید. امیدوارم پشیمان نشی!
و هر دو خندان وارد اتاق شدند.
***
صدای زنگ گوشی او را از افکار خوشش بیرون کشید و تجسم دوران خوش زندگی را بر هم زد. با گذشت چند ساعت هنوز روی همان مبل نشسته و خیره به عکس محبوبش، روزهای دور گذشته را مرور می‌کرد. به صفحه‌ی گوشی که کنارش روی مبل افتاده بود چشم دوخت و با دیدن شماره‌ی عمویش، با دلخوری نگاه گرفت و از جا بلند شد. میلی برای شام نداشت، پس به سمت اتاق رفت و سعی کرد ذهنش را از هر فکری خالی کند تا برای چند ساعت بخوابد و فردا روز جدیدی را آغاز کند. یک روز تکراری دیگر! بعد از آراز همه‌ی روزهایش تکراری و پوچ بود و تنها عشق و علاقه‌اش به کار و شاگردانش دلیل زندگی‌اش بود.
***
همه دورتادور اتاق نشسته و گوش به حرف‌های ژیارخان سپرده بودند. بزرگ و خان روستا محسوب می‌شد و حالا همه برای عروسی اولین نوه‌ی پسری‌اش خرسند بودند. آراز میان پدر و پدربزرگش نشسته و سر پایین انداخته بود تا حرف‌های مهم‌تر میان بزرگ‌ترها زده شود. هم شاد بود و هم مشوش! بزرگ‌ترین تصمیم زندگی‌اش را در بیست‌وسه سالگی گرفته بود. آسو را از خیلی قبل‌تر می‌خواست. شاید همان روزهای کودکی که نوزادی را در آغوشش گذاشتند و گفتند؛ "آسو عروس آراز است."