از همان روز نسبت به دخترعموی کوچکش حس مالکیت و مسئولیت می‌کرد. یا بعدها، وقتی که در نوجوانی خبر تصادف خانواده‌ی عمو بوژان را در جاده شنید و بعد از مراسم خاکسپاری، دخترک رنجور را با دست شکسته به خانه‌شان آوردند و پدرش گفت: " له ئه‌م رو به دواوه آسو تکی ئیمه ئه‌ژیت." (از امروز آسو کنار ما زندگی می‌کنه.)
آسو در سن بدی بود. در ده سالگی تصادف وحشتناکی را از سر گذرانده و پدر و مادر و خواهر کوچک‌ترش را از دست داده بود. در مراسم‌شان حضور نداشت و این باعث شده بود تا دیرتر با این غم کنار آید. روزهای افسردگی و گوشه‌گیری دخترک، فرصتی بود تا آراز به او نزدیک شود و مانند یک دوست به دردهای دل کوچکش گوش دهد. هرچه بزرگ‌تر می‌شدند، رابطه‌ی میان‌شان عمیق‌تر و حس به وجود آمده پررنگ‌تر می‌شد. درست که حتی اگر حسی نبود، از کودکی به نام هم بودند و به رسم و سنت خانواده ازدواج می‌کردند، اما خوشحال بود که حالا نه به رسم سنت، بلکه بنابه حرف دل در آن اتاق نشسته و منتظر بود تا صحبت‌ها به پایان برسد و با اعلام موافقت پدربزرگ، آسو با ظرف شیرینی وارد اتاق شود. پس از سه ماه دوری، فرصت نداده بودند تا او را خوب ببیند و صدایش را بشنود. عجب ظالمانی بودند پدر و پدربزرگش!
- مبارک ویت یاخوا! (مبارک باشه!)
با شنیدن این جمله از زبان شوهرعمه‌ی بزرگش، لبخند بر لب سر بلند کرد و نگاهش را به دیاکو که درست مقابل او و کنار پدرش نشسته بود دوخت. دیاکو چشمکی نامحسوس زد و با چشم به در اشاره کرد. لپش را گاز گرفت تا خنده‌اش را کنترل کند و با صدای پدربزرگ به مراد دلش رسید.
- آسو! روله گیان ئه‌و شیرینیه بیره. (آسو! دخترم شیرینی بیار.)
در باز شد و آسو پوشیده در کراس سبزرنگ که رنگ چشمانش را به رخ می‌کشید با سینی شیرینی در دست وارد شد. چشمان آراز با دیدنش پس از دو روز چراغانی شد و مسیر حرکتش را دنبال کرد. مستقیم پیش آمد و به پدربزرگ تعارف کرد. آراز با نگاهی در اتاق اخم کمرنگی کرد و با نگاهی خیره به آوات منتظر ماند تا متوجه‌اش شود. آوات با سنگینی نگاه برادرش سر بلند کرد و رو به او لب زد:
- چیوگه؟ (چیه؟)
آراز با ابروهایی گره‌خورده، اشاره‌ی نامحسوسی به آسو کرد که حالا مقابل پدرش ایستاده بود. آوات چشم گرد کرد و با تعجب لب زد:
- من؟
آراز سر تکان داد اما ایستادن آسو در مقابلش، مسیر نگاه را بست. با مکثی کوتاه در چهره‌ی دلنشین دخترعمویش