- امروز هوا خیلی گرمه، برم شربت بیارم.
آراز همان شب با پدرش صحبت کرد و عمو هم از پیشنهادش استقبال کرد. زن‌عمو با شادی آسوی شرم‌زده را به آغوش می‌گرفت و گونه‌اش را می‌بوسید. خوشحال بود؛ آسو را مانند دختر خود دوست داشت و برایش مادری کرده بود. حاج‌عمو فردای آن شب با پدربزرگ صحبت کرد تا مراسم خواستگاری انجام شود و آسو بار و بندیلش را جمع کرد تا چند روزی در خانه‌ی پدربزرگ زندگی کند. این خواست پدربزرگ بود. به گمانش حالا که آراز برای رسمیت بخشیدن به این نامزدی تصمیم گرفته بود، مصلحت در این بود تا فعلاً از آسو دور بماند.
با حالی گرفته وسایلش را جمع کرد و همراه آوات به خانه‌ی پدربزرگ رفت. حتی نگذاشتند آراز برای رفتن همراهی‌اش کند و این بیش‌تر غمگینش می‌کرد. از همان دیروز عصر دیگر نتوانسته بود با آراز تنها باشد و کلامی با او حرف بزند. دل‌تنگی هنوز رفع نشده، دو چندان گشته بود. نا‌راضی و در سکوت در ماشین آوات نشست و تا مقصد که چند کوچه دورتر بود حرفی نزد. آوات هم با درک احوال او سکوت کرد. در حین پیاده شدن اما آوات دستش را گرفت و اجازه نداد تا پیاده شود. آسو با تعجب و منتظر نگاهش کرد و آوات به آرامی زمزمه کرد:
- از آراز دلگیر نباش. حاج‌بابا اجازه نداده که همرات بیاد، وگرنه که حال او هم بهتر از تو نی. دل‌خوش کرده بود که دیگه میان‌تان جدایی نباشه و همین اول کار شرط باباژیار خرابش کرد.
آسو رو گرفت تا قطره‌ی اشکش را از دید آوات پنهان کند.
- اونا این‌طور صلاح دانستن، بهش بگو منتظرشم.
با این حرف به آرامی دستش را عقب کشید و از ماشین پیاده شد. قبل از این‌که آوات برای برداشتن ساکش پیاده شود، خودش آن را برداشت و پا در حیاط خانه‌ی پدربزرگ گذاشت. با شنیدن صدای ماشین فهمید که آوات رفته، کمی ایستاد تا از التهابش کم شود و بعد به سمت ایوان خانه قدم برداشت. سعی کرد مانند همیشه پر شور و با انرژی باشد، پس با صدای بلند گفت:
- صاحیو مال میوانت نه‌گرکه؟ (صاحب‌خونه مهمون نمی‌خوای؟)
همان لحظه در یکی از اتاق‌های ایوان باز شد و عمه گلاویژ از آن خارج شد.
- خوش هاتی گیانه‌کم، تو خوت صاحیو مالی! (خوش اومدی عزیزم، تو خودت صاحب‌خونه‌ای!)
پس از مرگ مادربزرگش، به اصرار عمه و شوهرش بهرام‌خان، پدربزرگ در کنار آن‌ها زندگی می‌کرد. جلو رفت و عمه‌اش را در آغوش گرفت. عمه‌هایش را خیلی دوست داشت. هر دو مهربان و بی‌ریا بودند اما از همان ابتدا عمو گفته بود تنها یادگار برادر، و عروس آینده‌اش، باید در خانه‌ی خودش در شهر بماند. به همین دلیل هم از ده سالگی در کنار خانواده‌ی عمو زندگی می‌کرد. عمه ساک را از دستش گرفت و گفت: