کارش تقریباً تمام شده بود که آرژین دوباره برگشت. زن‌عمو به دنبالش فرستاده بود. سینی نان را به دست آرژین ده‌ساله داد و خود کوزه‌ی آب و کاسه‌ی خالی خمیر را برداشت و به سمت خانه راه افتادند. صدای خنده‌ی اعضای خانه را از حیاط هم می‌شد شنید و در آن میان صدای خنده‌های آراز از همه بلند‌تر بود که سربه‌سر آوات می‌گذاشت. آرژین سینی را در آشپزخانه گذاشت و داخل رفت. آسو به سمت پاشویه رفت تا دستانش را بشوید و خنکای آب کمی از التهاب تنش کم کند. صدای حاج‌عمو را شنید که سراغ آسو را گرفت و آرژین در جواب گفت در حیاط است.
مشتی آب به صورت زد و دستی روی موهایش کشید که خیس از عرق فر خورده و از کنار گُلوَنی بیرون پریده بودند. مشغول مرتب کردن ظاهرش بود که صدای آراز از پشت سر او را از جا پراند:
- چرا غریبی می‌کنی دخترعمو؟ چرا نمیای پیش ما؟ قدم من سنگینه؟
تپش قلب باز بالا گرفت. چهره‌ی همیشه شادابش به لبخندی باز شد و به سمت او چرخید:
- سلام، رسیدن به‌خیر پسرعمو!
آراز با لبخندی کج و یک تای ابروی بالارفته سرتاپایش را رصد کرد.
- سلام، ممنون... نگفتی؟!
آسو خندید و به سمت او قدم برداشت و در همان حال، دستان خیسش را به دامن کُراسش کشید و خشک کرد.
مقابلش که رسید، پایین ایوان ایستاد و سر بالا گرفت تا او را ببیند.
- پای تنور نان می‌پختم. الان رسیدم.
زیر نگاه تحسین‌‌گر پسر جوان از پله‌ها بالا رفت و کنارش رسید.
- چه خبر؟ آب‌وهوای تهران ساخته پسرعمو، غم دوری نمی‌کشی انگار!
حرفش کنایه داشت اما لحن حسودش در دل دلداده‌ی جوان قند آب کرد. خواست از کنار آراز بگذرد که بازویش اسیر چنگ پسر شد:
- الوعده وفا دخترعمو! ای‌بار آمدم که تنها نرم.
تأثیر کلامش نسیم خنکی شد که در دل دخترک وزیدن گرفت و قلبش شادی پمپاژ کرد.
- می‌خوای من‌و ببری تهران؟!
با تکان سر تأیید کرد.
- با حاج‌بابا حرف می‌زنم تا همی تابستان کارا رِ انجام بدیم و عروسی بگیریم.
آسو سرخ شد و سر به زیر انداخت. دست آراز زیر چانه‌اش نشست و سرش را بالا کشید. خیره در آن زمردهای خوش‌رنگ زمزمه کرد:
- دیگه طاقت دوری ندارم. باید بیای پیش خودم!
آسو لب به دندان گرفت و نجوا کرد:
- اما... زن‌عمو...
میان حرفش پرید و با لحنی جدی و پر از مهر گفت:
- من بیش‌تر از مادر بِشت نیاز دارم.
آسو دیگر تاب ماندن نداشت. این پسر همیشه او را خجالت می‌داد. به نرمی بازویش را از میان انگشتان آراز بیرون کشید و گفت: