- چه شده دردت به جانم؟ واسه خاطر چه گریه می‌کنی؟
دختر میان هق‌هقش پرسید:
- آوات دوباره آمده تهران؟
نفسش گرفت از ظلمی که در حق این دختر می‌شد. این چه سرنوشتی بود که او را ناخواسته ملک عذاب دخترک کرده بود؟ لحنش نرم‌تر شد.
- به سفارش حاج‌بابا آمد اما برگشت. برا من پیغام آورده بود که داد و رفت.
- ای چه پیغامه که با تلفن نمی‌شه؟ حتمی باید هر هفته مثِ کبوتر نامه‌بر پر بکشه تهران؟
سرخ شد از شرم و سر پایین انداخت. دخترک که او را نمی‌دید، اما از عکس آراز شرم می‌کرد.
- روژیا گیان! خیالت تخت خواهرم، همه دنیام بخوان، من نمی‌خوام خراب شم سر زندگی تو! من و تو سوگند خواهری داریم. چه شب و روزها که از عشق‌مان برا هم تعریف کردیم. من می‌دانم که نفست بسته به نفس آواتِ! نفس من رفته، نمی‌ذارم نفس تو رِ ازت بگیرن خواهر، خیالت راحت.
تماس بی‌هیچ حرف دیگری قطع شد و آسو خیره به تصویر آراز ماند. چرا حس می‌کرد لبخندش پررنگ‌تر شده؟! روی نزدیک‌ترین مبل فرود آمد و خیره به تصویر آراز، به روزهای دور گذشته سفر کرد. روزهای خوب عاشقی...
***
به رسم هر سال تابستان به خانه‌ی ییلاقی در روستای پدری رفته بودند و آسو در کنار زن‌عمویش مشغول پخت نان بود که صدای فریادهای آرژین نزدیک شد:
- دایه! دایکه! (مامان! مامان!)
زن‌عمو با وحشت از جا پرید و به سمت صدا قدم تند کرد. آسو هم از جا برخاست و خیره به مسیری شد که آرژین از آن می‌آمد. نزدیک که شد، زن‌عمو با صدای بلند گفت:
- چیوگه ئه‌وه، ئه‌و دنگه دنگه له سر چیه؟ (چی شده؟ چرا داد می‌زنی؟)
آرژین با هیجان فریاد زد:
- دایکه کاکه‌م هاتکو! کاک آرازم هاتو! (داداشم اومده! داداش آرازم اومده!)
قلب آسو در سینه به تکاپو افتاد. آرازش برگشته بود؟
- راس ئه‌کی؟ کوا؟ ها له کوینا؟ (راست می‌گی؟ کو؟ کجاست؟)
- بخوا راست ئیژم. ها له لای بابه حاجیو. (به‌خدا راست می‌گم. پیش حاج‌باباست.)
زن‌عمو با نیم‌نگاهی به دخترک گفت:
- آسو گیان روله هوشت له نانه‌کان ویت نسوتن، من ئه‌لان تیمو. (آسو دخترم حواست به نان‌ها باشه نسوزن، من برمی‌گردم.)
و بی‌توجه به آسوی بی‌قرار دوید و رفت. آسو نالان به مسیر رفتنش خیره شد و بغض کرد:
- منیچ دلم وا پیوه بیبینم! (منم دلم می‌خواد ببینمش!)
با نارضایتی کنار تنور نشست و نان‌ها را بیرون کشید اما تمام حواسش پیش آراز بود که تا ساعاتی دیگر او را می‌دید. از زن‌عمو دلگیر بود که او را تنها کنار تنور رها کرد؛ خب دلش برای پسرعموی مهربانش تنگ بود. پسرعمویی که از بدو تولد آسو نامش را روی او نهادند و به اصطلاح ناف‌بُر هم بودند. البته که مادر آسو با این رسم مخالف بود و اما پس از مرگ خانواده و زندگی در کنار خانواده‌ی عمو، دخترک کم‌کم به پسرعمویش، در حکم نامزد، دل بست و انصافاً که آراز هم برای تشکیل این حس کم نگذاشت. حالا بعد از حدود سه ماه آمده بود تا تعطیلات تابستانی را در کنارشان باشد. قلب آسو از هیجان در کنار او بودن در سینه آرام نداشت. به روزهای پیش‌رو و نزدیکی به آراز فکر می‌کرد و نان‌ها را از تنور بیرون می‌کشید.