تمام صورتش از اشک خیس بود اما گفتنی زیاد داشت. هقی زد و گفت:
- من که به همین زندگی راضی‌ام! به کم داشتنت راضی‌ام، حتی اگه فقط خاطراتت باشه... حتی اگه فقط تو خواب و خیالم باشی... حتی اگه قرار باشه تا آخر تنها بمونم و با خاطراتت عشق‌بازی کنم...
هق‌هقش بالا گرفت و با برداشتن عکس از روی دیوار و چسباندنش به سینه، کنار دیوار سر خورد. طوری قاب را در آغوش می‌فشرد، گویی عزیزی را پس از سال‌ها دوری یافته اما دریغ که پس از یک عمر عاشقی دیگر عزیزش را نداشت. پس از سال‌ها خاطره‌سازی، آن که نقش اول تمام لحظات از دست رفته بود، دیگر نبود. آن‌قدر عکس را بوسید و به خود فشرد تا گریه‌اش بند آمد. رفع دلتنگی کرد. باید برای ادامه دادن به زندگیِ بی‌آراز انرژی جمع می‌کرد!
از جا برخواست و با آخرین بوسه، دستی به خیسی جامانده روی شیشه‌ی قاب کشید و آن را سر جایش گذاشت. بی‌حال لباس از تن درآورد و به آشپزخانه رفت تا با نیمرویی رفع گرسنگی کند. در تمام مدت، بغض جامانده از گریه‌ی طولانی، از حرص ساعاتی قبل، از حسرت روزهای گذشته و غم آن یک سال، در گلو جا خوش کرده و خودنمایی می‌کرد.
پس از خوردن نهاری که از موعدش گذشته و به عصرانه تبدیل شده بود، به اتاق رفت و روی تخت دراز کشید. دیشب آخرین پیراهنی که به گمانش هنوز عطر او را داشت، از کمد بیرون کشیده و قرار بود تا چند روز آینده با آن خاطره‌بازی کند. پیراهن را مقابل بینی گرفت و چشم بست و به روزهای با آراز بودن پر کشید.
- وای آراز برو بیرون، الان مادر بیاد و توئه ای‌جا ببینه، بد می‌شه!
تای ابرویش را بالا داد و گفت:
- زنمی! کنار زنم بودن خجالت داره؟
اخم کمرنگی تحویلش داد و گفت:
- آخه ای‌جا؟ تو آشپزخانه؟ دو روز مهمانیم، آبرو نگه‌دار مرد!
مرد دستش را تنگ دور کمر همسرش انداخت و او را به آغوش کشید. پیشانی‌اش را بوسید و زمزمه کرد:
-من مُخوام اما ای دل نمی‌ذاره! تاب یه ساعت دوری نداره!..."
با صدای زنگ گوشی چشم گشود و با حسرت به جای خالی کنارش چشم دوخت. مخاطب پشت خط اما خیال کوتاه آمدن نداشت. بی‌رغبت از تخت جدا شد و از اتاق بیرون رفت. کیفش را از روی جاکفشی کنار در برداشت و با برداشتن گوشی و دیدن شماره‌ی روی آن، آه از نهادش بر آمد. تماس را وصل و تلاش کرد با مهربان‌ترین لحنی که می‌تواند پاسخ مخاطبش را بدهد:
- روژیا گیان؟ (روژیا جان؟)
- آبجی؟
صدای هق‌هق گریه‌ی دختر قلبش را می‌خراشید اما سعی کرد تا هم‌پای او نشود.