- آوات... لطفاً منِ سر کوچه پیاده کن و برگرد... من امروز خیلی کار دارم، وقت برا گردش نیست.
مرد جوان با نگاهی سرشار از استیصال نیمنگاهی به او کرد و با خیره شدن به روبهرو گفت:
- آبجی، لطفاً بذار حرف...
میان حرفش پرید و با لحنی عصبی گفت:
- حرفهامانه بارها زدیم آوات‌جان. نذار بیش از ای حرمت‌ها شکسته شه. به حاجی بگو آسو گفت من آن‌قدر بالغ شدم که بتانم تصمیمهای مهم زندگیمِ خودم بگیرم. آن‌قدر که نیاز به ترحم و دلسوزی نداشته باشم و خودم گلیممِ از آب بیرون بکشم.
مرد دلگیر نگاهش کرد و گفت:
- آخه ترحم چیه دیگه؟ چرا همچی حسی داری آبجی؟ به خدا حاجی فقط صلاحِتَ می‌خواد. می‌خواد نزدیک‌مان باشی... زیر سایه‌شان باشی. چرا همچی فکری مُکنی آخه؟
پوزخندی عصبی روی لبش نشست. نگاه از منظره‌ی بیرون و آدم‌های در حال گذر گرفت و گفت:
- همین پیشکش کردن تو، یعنی ترحم. تو دلت به حال خودت نمی‌سوزه که ای‌طور تو آمپاس ماندی؟ به حال او طفل معصوم دل نمی‌سوزانی که بعد ای‌همه سال آلاخون والاخون می‌شه؟ حاشا به غیرتت آوات...
صورت سرخ مرد را از نظر گذراند و بیتوجه به نفس عصبی‌اش گفت:
- من همی‌جا پیاده می‌شم... میخوام برا خانه یه چیزایی بخرم...
- یکم آرام بگیر تا منم حرف بزنم خو...!
- نگه‌دار آوات جان!
با صدای فریادگونه‌اش، پای مرد روی ترمز نشست و همانجا متوقف شد. بلافاصله پیاده شد و در میان بوق‌های معترض ماشین‌های پشت سر، از شیشه به داخل سرک کشید:
- ممنون که آمدی... حرفامِ بی‌کم‌وکاست به گوشش برسان. خداحافظ.
با عقب کشیدن او، مرد مستأصل و بیحرف پا روی پدال گاز فشرد و به سرعت دور شد. نگاه از دور شدن ماشین گرفت و به سمت خانه به راه افتاد. ناراحتی آوات غمگینش می‌کرد، برادرش بود اما قرار هم نبود در این مورد به خصوص، مانند او کوتاه بیاید و عنان اختیارش را به دست دیگری بسپارد.
در را با پا پشت سرش بست و با گذاشتن بسته‌ی نان و پلاستیک خریدها روی کانتر، مقنعه از سر کشید. نگاهش چرخی در خانه زد و روی او ثابت ماند. با چشمانی پر، به سمت او رفت که با لبخندی گرم و چشمانی پر از حس زندگی خیره‌اش بود. مقابلش ایستاد و دست راستش را روی گونه‌‌ی او گذاشت. خنده را در چشمان مرد مقابلش حس می‌کرد اما خودش، نه تنها چشم‌ها که حتی دلش هم هوای گریه داشت. در حین نوازش صورت مرد نجوا کرد:
- می‌بینی؟ یه روزم من‌و به حال خودم رها نمی‌کنن. اینا چی می‌خوان از جون من آراز؟ چی می‌خوان از ما؟ از زندگیمون؟ چرا راحت‌مون نمی‌ذارن تا تنها باشیم و عاشقی کنیم؟