- خب عزیزای دلم، امروز توی خونه برام یه نقاشی خوشگل از یه حیوان میکشید. با کلماتی هم که روی تخته می‌نویسم، جمله‌سازی میکنید. تمرینای ریاضی رو فراموش نکنیدها!
- چشم!
به سمت تخته‌ی سفیدرنگ رفت و با ماژیک آبی رویش نوشت:
"مهربانی، حیوان، دوستی، جنگل، رودخانه، باران"
- خب، دیگه میتونید وسایل‌تون رو جمع کنید، الان دیگه زنگ..
با بلند شدن صدای زنگ، همه از جا پریدند و به سرعت مشغول جمع کردن دفتر و مدادهایشان شدند. با افسوس برای عجله و شتاب‌شان، سری تکان داد و منتظر خالی شدن کلاس ماند. باید تا خروج آخرین نفر در کلاس میماند و پس از قفل کردن در کلاس، کلید را تحویل دفتر مدیریت میداد. دفتر حضوروغیاب را در بغل گرفت و نگاهش را به حامی و طاها دوخت که دست در گردن هم، با خداحافظی از او خارج شدند. هنوز دو سه نفری در کلاس مانده بودند که تلفن همراهش زنگ خورد. با نگاهی کوتاه به بچهها، جواب تلفن را داد:
- بله آوات‌جان؟
- سلام آبجی.
- سلام، خوبی؟ چه خبرا؟ حاجبابا و حاجخانم خوبن؟
- همه خوبن... نمیای بیرون؟ زنگ خیلی وقته خوردهها!
نگاهش را در کلاس خالی چرخاند و در حین خروج و قفل کردن در، با تعجب گفت:
- این‌جایی؟!
- جلوی در منتظرم.
- باشه دارم میام!
با قطع تماس به سمت دفتر مدیریت رفت. کلید را تحویل داد و پس از ثبت خروج، خداحافظی کوتاهی با مدیر مدرسه آقای جهانبخش کرد. اولین بار نبود که آوات به تهران میآمد اما در آخرین دیدار، رفتار خوبی با هم نداشتند و از آن روز حدود یک هفته میگذشت.
با خروج از در بزرگ و دو لنگه‌ی آهنی که کربلایی مشغول بستنش بود، او را نشسته در پرادوی مشکی رنگش در سمت دیگر خیابان دید. تمام حواس مرد جوان به گوشی همراهش بود و حتی متوجه نزدیک شدن او نشد. در را باز کرد و در حین سوار شدن سلامی داد که توجه آوات را جلب کرد و گوشی را کنار گذاشت.
- سلام...
- خوبی؟ چه عجب از این‌ورا؟!
لبخند دلنشینی چهره‌ی مهربان و گردش را از هم گشود.
- گفتم بیام دنبالت، چرخی بزنیم، یک ناهار دبش بِشِت بدم، بعدم برسانمت خانه.
زن مکث کوتاهی کرد و با راه افتادن ماشین، با احتیاط پرسید:
- احیاناً تو ای برنامهریزی دقیقی که حاجی برات ریخته، حرفای تکراری که جایی نداره؟!
با بودن در کنار اعضای خانواده، ناخودآگاه رد کمرنگی از لهجه‌ی شیرینش در کلماتش دیده می‌شد و آن‌ها را محکم‌تر ادا میکرد. سکوت حاکم شد و سخت شدن عضلات صورت مرد را دید اما اینبار بی‌پروا ادامه داد: