اشتراکیرویا شاعری

- باشه، پس بی‌خبرم نذار. راستی یه فکری؛ الان زنگ می‌زنم اهورا بیاد سراغ‌تون، مگه نه این‌که می‌خوایم طوق اسارت بندازیم گردنش؟ پس بذار از الان شروع کنیم.

فرناز به لحن خبیث همسرش خندید و با دیدن دکتر و پرستار که از اتاق خارج می‌شدند، گفت:

- دکتر کارش تموم شد عزیزم، برم ببینم اوضاع چه طوره؟

با خداحافظی کوتاهی تماس را قطع کردند و آریا هم به راه افتاد. شوخی‌هایش برای تغییر حال گرفته‌ی فرناز بود اما بدش نمی‌آمد تا برای تصمیم‌گیری جدی، کمی برادرش را هل دهد. این‌که در اواسط دهه‌ی چهارم از زندگی‌اش هنوز مجرد بود، نگرانی کمی نبود. با این افکار با اتصال هندزفری به گوشش، شماره‌ی برادرش را گرفت.

روی تخت دراز کشیده و خیره به قطرات سرمی که به کندی وارد لوله‌ی باریک می‌شدند، به وضعیت پیش آمده فکر می‌کرد. قرار بود هفته‌ی دیگر سه روز مرخصی بگیرد و به خانه‌ی عمو بازگردد اما حالا و با این وضع مجبور بود مدت مرخصی را بیش‌تر کند. از بابت موافقت با درخواستش نگرانی نداشت، کم پیش می‌آمد که مرخصی بگیرد اما نگرانی‌اش بابت بچه‌ها و عقب افتادن درس‌ها بود. نگران نبودنش و دلتنگی برای پسرانش بود. با وضعیت دستش نمی‌توانست به مدرسه برود و دکتر هم تأکید کرده بود که باید چند روزی را استراحت کند.

با صدای زنگ گوشی که از داخل کیفش شنیده می‌شد، نگاهش به آن‌سو چرخید. خانم ثابت کیفش را پایین تخت گذاشته بود و آسو نه توانی و نه تمایلی برای برداشتنش داشت. بی‌توجه به زنگ‌های مکرر، با خود فکر کرد حالا و در آن لحظه چه کسی یادش کرده است؟ یا زنعمو بود و یا آوات!

گوشی برای دومین بار به صدا درآمد که فرناز با پلاستیکی در دست وارد شد. معذب کمی جابه‌جا شد که او با خوش‌رویی دستش را بالا گرفت:

- تو رو خدا راحت باشید.

مستقیم به سراغ کیف آسو رفت و آن را نزدیکش روی تخت گذاشت.

- خیلی زنگ خورد؟ اصلاً حواسم نبود که بذارم دم دست‌تون.

آسو با لبخندی تصنعی دست در کیف برد و گوشی را بیرون کشید. با دیدن شماره‌ای که برای دومین بار تماسش قطع شده بود، ابروهایش بالا پرید. مهلتی برای فکر به صاحب شماره نیافت، زیرا گوشی برای سومین بار شروع به زنگ خوردن کرد. با دیدن شماره‌ی قبلی، پاسخ داد:

- الو؟

- سلام خانم کاویان، خوبید؟

گرهی به ابرو انداخت.

- سلام آقای جهانبخش، ممنون.

- خواستم احوال‌تون رو بپرسم و خب... دست‌تون چه طوره؟ آسیب جدی که ندیدید؟

چشمش به فرناز بود که کمپوتی را برایش باز کرد و آن را با چنگالی یک بار مصرف، روی میز کنار تخت گذاشت و در همان حال پاسخ داد: