اشتراکیرویا شاعری

- دستم شکسته، برام گچ گرفتن و...

صدای وای آرام مرد را شنید و متعجب ادامه داد:

- راستش خودم می‌خواستم باهاتون تماس بگیرم، چون با این وضعیت فعلاً نمی‌تونم بیام مدرسه و...

جهانبخش میان حرفش پرید و گفت:

- نگران کلاس نباشید، خودم حواسم به بچه‌ها هست. شما مراقب خودتون باشید تا زودتر سرحال بشید. به دست‌تونم فشار نیارید.

گره میان دو ابرو کورتر شد و گفت:

- چشم. داشتم می‌گفتم من برای هفته‌ی آینده هم مرخصی نیاز دارم. فکر کنم تا چهارشنبه نباشم.

سکوت چند ثانیه‌ای مخاطبش باعث شد تا بپرسد:

- الو؟ آقای جهانبخش؟

- خانم کاویان؟ آسیب دست‌تون خیلی جدیه؟!

- بله اما مرخصی هفته‌ی بعد برای دستم نیست. از قبل می‌خواستم درخواست بدم. مراسم سالگرد داریم و حتماً باید برم شهر خودمون.

بهزاد با حسابی سرانگشتی متوجه دلیل مرخصی شد و سریع گفت:

- بله، بله، متوجه شدم. روح‌شون شاد.

آسو کلافه از مکالمه‌ی طولانی، با تشکری کوتاه تماس را پایان داد. با کنار گذاشتن گوشی، فرناز روی صندلی کنار تخت نشست و گفت:

- با این وضعیت مسافرم هستید؟ حسابی شرمنده‌ شدیم که!

با لبخندی کمرنگ پاسخ داد.

- نگید این‌طوری! من شرمنده شما شدم که چند ساعته معطل شدید. شوهرتون و طاها هم تنها موندن.

فرناز خندید و با برداشتن کمپوت از روی میز و گرفتنش سمت آسو گفت:

- نگران اونا نباشید که الان وضع‌شون بهتر از ماست.

پشتوانه‌ی حرفش چشمکی زد و گفت:

- طاها رو فرستادم خونه‌ی داداشم. با زنداداشم میونه‌ی خوبی داره و کنار میاد. به نبودن منم عادت داره، چون معمولاً سر کارم و طاها یا خونه‌ی مادربزرگاشه یا اون‌جا... آریا هم می‌خواست برگرده اداره، پس خیال‌تون راحت.

آسو لبخندش را تکرار کرد و این بار فرناز پرسید:

- پس تا هفته‌ی دیگه نیستید!

- متأسفانه! قرار بود مرخصی سه روزه بگیرم اما برنامه‌هام به هم ریخت.

- فدای سرتون. خدا رو شکر که اتفاق بدتری نیفتاد. ولی نمی‌تونید رانندگی کنید که!

سر تکان داد:

- با اتوبوس می‌رم.

فرناز تحت تأثیر شوخی‌های همسرش با کنجکاوی پرسید:

- راستی اهل کجایید؟

لبخند تلخی روی لب آسو نشست و گفت:

- کرمانشاه، سرپل ذهاب... می‌شناسید؟

کمی گرفته شد. ماجرای زلزله چند سال قبل سرپل‌ذهاب را خوب به خاطر داشت.

- همه‌ی خانواده‌تون اون‌جان؟

چشمان آسو به نم نشست.

- همه کسم اون‌جاست.

سکوت بر فضای اتاق حاکم شد. آسو که تا آن لحظه از درد ناله‌ هم نکرده بود، حالا به آرامی اشک می‌ریخت و فرناز متأثر از حال او، در سکوت به نقطه‌ای خیره بود. حالا شجاعت و مقاومت زن جوان برایش مفهوم بیشتری داشت. دقایقی بعد صدای گوشی‌اش سکوت اتاق را شکست. آن را از جیب خارج کرد اما با دیدن صفحه‌ی آن با تعجب پاسخ داد: