اشتراکیرویا شاعری

پوف کلافه‌ای کشید و با نگاهی دیگر به پسرش گفت:

- خوابیده. من باید برم اداره فرناز جان… شما خیلی دیگه کار دارید؟

فرناز سرکی در اتاق کشید و گفت:

- نمی‌دونم. طفلی ضعف کرده بود، براش سرم زدن. وای آریا! دکتر می‌گفت با توجه به نوع شکستگی خیلی درد کشیده! چه طور تونسته دو ساعت اون درد رو تحمل کنه و صداش در نیاد؟!

گوشش با همسرش بود اما ذهنش در اداره و ردیابی سمند دودی سیر می‌کرد. فرصت تحلیل حالات و احساسات زن‌ها را نداشت. کمی بی‌حوصلگی کرد.

- نمی‌دونم عزیزم! شاید آستانه‌ی تحمل بالایی داره...

با مکثی کوتاه ادامه داد:

- پس تو معطلی داری؟ طاها هم ترسیده، و هم گرسنه و خسته تو ماشین خوابش برده.

- می‌شه لطفاً ببریش پیش حورا؟ مامان خودم و خودت نگران می‌شن، اما حورا عادت داره به موندن طاها پیشش. من نمی‌تونم این بنده خدا رو اینجا تنها بذارم که!

- خب زنگ بزن به خانواده‌ش تا یکی بیاد پیشش.

فرناز با غم گفت:

- ازش پرسیدم، این‌جا کسی رو نداره و تنها زندگی می‌کنه. خانواده‌ش شهر خودشونن. طفلی خودش خیلی اصرار کرد برم اما دلم نمیاد...

آریا باقی کلمات را نشنید. چه‌قدر این جمله برایش آشنا بود؛ "این‌جا کسی رو نداره و تنهاست." چهار سال پیش هم این جمله را شنیده بود و به فاصله‌ی کوتاهی آن زن وارد خانواده‌شان شد، جای خواهرش را پر کرد و مدتی بعد هم نسبت فامیلی پیدا کردند. نگاهش را در حیاط بیمارستان چرخاند و با لحنی معنادار که فرناز هم آن را حس کرد گفت:

- دقت کردی زندگی خانواده‌ی ما به خانمای تنها گره خورده‌! راستی این خانم همونی نیست که طاها برای عموش پسندیده بود؟ نکنه با پسرت دست به یکی کردی که این‌بار برای برای داداش من لقمه بگیری؟!

فرناز به حرفش لبخندی زد.

- داداش تو انقدر سرسخت هست که نذاره کسی براش لقمه بگیره، وگرنه کی از خانم کاویان بهتر. بعدم انقدر تیکه ننداز. زنداداشم ماهه!

لبخند کمرنگی بر لب مرد نشست.

- لعنت بر منکرش! حورا نعمتی بود که نصیب داداشت شد، ان‌شاءالله داداش منم سر به راه میشه. پس تو بمون، من طاها رو ببرم تحویل حورا بدم، بعدم می‌رم اداره. کارتون که تموم شد زنگ بزن بیام سراغتون.

- نمی‌خواد برگردی عزیزم، برو به کارت برس. منم آژانس می‌گیرم.

- برم برات چیزی بگیرم؟ ناهار نخوردی!

از محبت همسرش دلش گرم شد.

- نه عزیز دلم، تو خودتم چیزی نخوردی. راستی به حورا بگو که طاها هم ناهار نخورده. منم می‌رم بوفه‌ی این‌جا برای خودم و این بنده‌ی خدا یه چیزی می‌خرم.

سر تکان داد و هم‌زمان با روشن کردن ماشین با شیطنت گفت: