- به گمونم برنامه‌ریزی شده بوده... شایدم قصدشون فقط هشدار بوده!
- نمی‌دونم جاوید جان، شما خودت در جریانی که تو شغل ما همیشه خطر وجود داره.
جاوید به پسرش که اخم کرده در ماشین نشسته و با کمربندی که پدرش برایش بسته بود کلنجار می‌رفت، نگاهی کرد.
- منم دو سال قبل تجربه‌ی مشابه‌ای داشتم، اما خداروشکر همه چی ختم به خیر شد. این موضوع هم مشکوکه آریا! به هر حال اگه به کمک نیاز داشتی روی من و بچه‌هام حساب کن.
مرد تشکر کرد و با خداحافظی از دوستش به سمت ماشین برگشت. قبل از سوار شدن، زن را دید که سرش را روی تکیه‌گاه صندلی عقب گذاشته و با چشمان بسته و گزیدن لبش سعی در کنترل درد داشت. سریع پشت فرمان نشست و به راه افتاد.
ساعتی بعد همراه پسرش در انتظار فرناز که خانم معلم را همراهی کرده بود، نشسته بودند. تمام فکرش مشغول اتفاق آن روز و بلایی که از سرشان گذشت بود. نمی‌دانست این ماجرا به کدام یک از پرونده‌هایش مربوط می‌شود اما او هم مانند جاوید، فکر می‌کرد که برای هشدار و ترساندنش این کار را کرده‌اند. دوست داشت هرچه سریع‌تر فرناز و طاها را به خانه برساند و خود به اداره بازگردد تا پیگیری را شروع کند، اما نمی‌توانست بی‌خیال زنی شود که برای نجات پسر او، خود را به خطر انداخته بود.
معلم پسرش را برای اولین بار می‌دید اما در همان یکی دو ماهی که از شروع سال تحصیلی می‌گذشت، علاقه‌ی پسرش را به معلم جوان فهمیده بود. طاها مدام از او صحبت می‌کرد و این برای نادیده شناختن زن کافی بود. حتی چند باری در جمع خانواده سربه‌سر طاها گذاشته بود که "طاها نظرت چیه خانم معلمت با عموت عروسی کنه و همیشه نزدیکت باشه؟" که با استقبال طاها و چشم‌غره‌ی برادرش مواجه می‌شد.
در آن ساعت و دقایق اما آن‌قدر به هم ریخته و عصبی بود که این مسائل را فراموش کرده و می‌خواست تا هرچه سریع‌تر آن زن را به خانه‌اش برساند. خسته از انتظار، از آینه‌ی وسط، نگاه کوتاهی به پسرش که روی صندلی عقب به خواب رفته بود کرد و با کلافگی شماره‌ی همسرش را گرفت. زیاد منتظر نماند و بعد از شنیدن بوق سوم، فرناز جواب داد:
- جانم آریا؟
شنیدن صدای زمزمه‌وار همسرش، آبی بر آتش خشم درونش بود. با ملایمت پرسید:
- چی شد خانم؟
فرناز با نگاهی به آسوی نشسته روی تخت که دکتر و پرستار مشغول بستن دستش بودند، از اتاق خارج شد و گفت:
- عکس گرفتن، دستش شکسته و الان دارن براش آتل می‌بندن. طاها چه طوره؟