- تو دیوانه‌ی بچه‌هایی! وقتی انقد بچه‌ی مردمِ دوست داری، واسه بچه‌ی خودمان چه‌ها کنی؟!
***
چند روز از آخرین دیدارش با آوات می‌گذشت و در این مدت جواب تلفن‌های عمو و آوات را نداده بود. تنها یک بار با زن‌عمویش صحبت کرد و خواست که برای مدتی دست از سرش بردارند تا فکر کند. می‌دانست که نتیجه‌ی فکر‌هایش همان تصمیم قبل است اما فرصتی بود تا به دور از فشارهای آن‌ها اندکی زندگی کند. زندگی‌ای که به کار در مدرسه و خاطره‌بازی با آراز محدود می‌شد.
دقایقی قبل زنگ خورده بود و او مانند همیشه منتظر بود تا آخرین نفرات هم از کلاس خارج شوند. طاها و حامی دو نفری بودند که برخلاف همیشه، آن روز بیش‌تر از بقیه معطلش کردند. طاها خط‌کشش را گم کرده بود و حالا دو دوست به دنبالش می‌گشتند. با خلوت شدن حیاط مدرسه، حوصله‌اش به سر آمد و خودش هم برای کمک رفت:
- پیدا نکردی طاهاجان؟
با چهره‌ای درهم به سمتم چرخید. انگشتش را بالا گرفت و سر بالا انداخت.
- اجازه خانم، نیستش!
با لبخند نگاهی به حامی کرد که چند قدم دورتر خم شده و زمین را می‌گشت و به طاها گفت:
- اجازه می‌دی منم یه بار کیفت رو ببینم؟
پسرک سر تکان داد و کیفش را مقابل معلمش گذاشت. آسو وسایل طاها را بیرون ریخت و یک بار کیف را گشت، حتی لای برگه‌های دفتر و کتاب‌ها را هم نگاه کرد و با ندیدن وسیله‌ی گم‌شده گفت:
- شاید اشتباهی افتاده توی وسایل یکی از دوستات و متوجه نشدی. بیا بریم خونه، فردا از دوستات می‌پرسیم. به کربلایی هم می‌گم که اگر موقع نظافت پیداش کرد، فردا تحویلت بده. خوبه؟
طاها نگاه ناراضی‌اش را در کلاس چرخاند و سر تکان داد.
- باشه.
حامی را صدا کردند و لحظاتی بعد هر سه از کلاس خارج شدند. بچه‌ها قدم‌زنان به حیاط رفتند و آسو با تحویل دفترش به آقای جهانبخش و سفارش به کربلایی بابای مدرسه، خارج شد. هنوز پا از مدرسه بیرون نگذاشته بود که با صدای جیغ‌های طاها و حامی نگاهش به چند متر دورتر کشیده شد. ماشینی در چند قدمی بچه‌ها متوقف شده و مردی سعی داشت تا به زور طاها را سوار ماشین کند. متعجب قدم‌هایش را تند کرد و پیش رفت:
- چی کار می‌کنی آقا؟ اون‌جا چه خبره؟ طاها؟!
صدای گریه‌ی طاها و جیغ‌های حامی در خیابان خلوت پیچیده بود. آسو، با حس خطر، کیفش را رها کرد و جلو دوید:
- ولش کن ببینم، کی هستید شما؟
راننده‌ی خودرو با دیدن آسو فریاد کشید:
- یالا فرزاد، بجنب دیگه!
طاها با دستانش به سقف ماشین چسبیده بود و مانع از هل دادنش در ماشین می‌شد و از طرفی حامی از پای مرد آویزان شده و اجازه‌ی هیچ حرکتی را به او نمی‌داد. مرد با هشدار دوستش، با حرص لگدی به حامد زد و او را چند قدم عقب‌تر انداخت اما در همان لحظه آسو به آن‌ها رسید و از پشت یقه‌ی لباس مرد را که سعی در جدا کردن انگشتان طاها از سقف داشت، گرفت. با کشیدن یقه‌ی مرد، لگدی هم به پشت ساق پایش کوبید که باعث شل شدن دستان مرد شود. مرد با حرص و خشم به عقب چرخید تا آسو را پس بزند که طاها از غفلتش استفاده کرد و از ماشین بیرون پرید. مرد دیگر با خشم از ماشین پیاده شد تا طاها را بگیرد اما با دیدن مدیر و بابای مدرسه که به سمت‌شان می‌دویدند، فریاد زد: