- خاک بر سرت فرزاد، ول کن دختره رو، بیا بریم.
فرزاد اما باید خشمش را تخلیه می‌کرد، پس با پشت دست ضربه‌ی محکمی به صورت آسو زد که تعادلش را از دست داد و با برخورد به در ماشین، روی زمین افتاد.
با رسیدن آقای جهانبخش و کربلایی به آن‌ها، ماشین با تیکاف بلندی از جا کنده و ظرف چند ثانیه محو شد. آقای جهانبخش با دیدن بچه‌ها که در پیاده‌رو کنار دیوار نشسته و به هم چسبیده، گریه می‌کردند، وای کشیده‌ای گفت و کنار آسو زانو زد:
- خانم کاویان؟ خانم کاویان خوبید؟
آسو درحالی‌که از درد پیچیده در سرش منگ بود، سر چرخاند و گفت:
- طاها؟
آقای جهانبخش نفسی آسوده کشید و با اشاره به بچه‌ها گفت:
- اون‌جان، حال‌شون خوبه.
و به بچه‌ها اشاره کرد تا پیش بیایند. حامی و طاها دست در دست هم جلو آمدند و ناگهان خود را در آغوش آسو انداختند که به سختی در جای خود می‌نشست. از شدت درد جاری در تنش به خود پیچید اما تنها به گزیدن لبش قناعت کرد و با دست سالم، موهای طاها را نوازش کرد:
- چیزی نیست عزیزم، چیزی نیست پسرم، تموم شد... گریه نکن پسر گلم، من این‌جام...
آقای جهانبخش شوکه از اتفاق لحظاتی قبل، نگاهش را در کوچه گرداند و گفت:
- می‌تونید بلند بشید؟
آسو تنها سر تکان داد و جهانبخش گفت:
- کمک کنم بریم تو مدرسه، زنگ بزنم خانواده‌هاشون بیان. به پلیسم باید خبر بدم. اورژانسم لازمه؟
آسو سرش را به دو طرف تکان داد و گفت:
- شما برید زنگ بزنید به خانواده‌ها، من با کمک بچه‌ها میام.
و با اشاره به حامی و طاها ادامه داد:
- پسرای من مردی شدن آقای مدیر... نبودید ببینید چه طور از خودشون دفاع کردن.
و با عشق نگاهش را به پسرانش داد. جهانبخش با دیدن برق رضایت در نگاه بچه‌ها از جا برخاست و به سمت مدرسه رفت اما قبل از رفتن به کربلایی سفارش کرد تا کنارشان بماند. به سختی و با کمک بچه‌ها بلند شد. حامی دست سالمش را گرفته بود و طاها کیفش را از زمین برداشت. کربلایی هم با چند قدم فاصله پشت سرشان می‌آمد.
ساعتی گذشته بود که صدای بلند مردی که حامی را صدا می‌کرد در فضای خالی سالن پیچید. حامی با شنیدن صدای پدرش، از کنار خانم معلمش بلند شد و با هیجان به سمت در دوید:
- باباجون!
درست مقابل در دفتر، مرد حامی را به آغوش کشید. چند بار سرش را بوسید و تن کوچکش را کمی از خود فاصله داد و بررسی کرد تا از سلامتش مطمئن شود. پس از لحظاتی خیالش راحت شد و او را از خود جدا کرد. تازه چشمش به حاضرین در اتاق افتاد. دست پشت کمر حامد گذاشت و گفت: