- ایشون خانم تمجیدی هستن، پسر بزرگ‌شون توی کلاس منه، پسر کوچک‌تر شاگرد شماست.
به زن نگاه کرد و منتظر ماند تا چیزی بگوید. زن پس از سلام و خسته‌نباشیدی که در آن وقت صبح کاملاً بی‌موقع بود ادامه داد:
- آقای جهانبخش به‌خاطر مورد انضباطی هومان خواسته بودن بیام مدرسه، گفتم یه‌دفعه سری هم به شما بزنم و ببینم ازش راضی هستید؟
لبخندی بر لب نشاند و سر تکان داد:
- هومان از دانش‌آموزای خوب و پرتلاش منه و توی کلاس هم مورد انضباطی نداره.
هم زن و هم خانم باقری با تعجب نگاهش کردند اما حوصله نداشت تا ادامه و توضیح دهد که شیطنت اقتضای سن پسرانی در آن سن است و آسو ابداً تمایلی برای تنبیه و توجیه شاگردانش ندارد. آقای منفرد، ناظم مدرسه، زیادی سخت‌گیر بود و این به مسئولین مدرسه و اولیا مربوط می‌شد. با دیدن اولین صف از دانش‌آموزان که وارد سالن شدند، دیگر معطل نکرد و با گفتن "با اجازه!" به سمت کلاسش قدم تند کرد. دوست داشت وقتی بچه‌ها وارد کلاس می‌شوند، خودش در کلاس باشد و با روی باز از آن‌ها استقبال کند. محبت و رفتار خوبش باعث شده بود تا رابطه‌ی خوبی با پسرانش داشته باشد و حتی والدین دیگر درخواست زیادی برای تغییر کلاس فرزندان‌شان از کلاس هم‌پایه‌ی دیگر که معلمش مرد بود، به کلاس او داشتند.
وارد شد و با گذاشتن کیف و دفتر روی میز، به سراغ تخته‌سفید رفت و پس از پاک کردنش، جمله‌ی نیک آن روز را برای بچه‌ها نوشت. با سلام سینا سر برگرداند و لبخند روی لبش نشست. بچه‌ها مثل هر روز مرتب و بانشاط وارد کلاس می‌شدند و با سلام از مقابل او می‌گذشتند. آخرین نفر مانند همیشه حمید بود که وارد شد و با گفتن "سلام" در را پشت سرش بست. نگاهش را در کلاس چرخاند و با لذت پسرانش را از نظر گذراند. همه نشسته و منتظر به او چشم دوخته بودند.
- پسرای من، امروز حال‌تون چه طوره؟
همه یک صدا پاسخ دادند:
- خوبیم.
لذت می‌برد از این هم‌نوایی! یادش بود اولین روز تدریسش این را به آراز گفته و او به شوق و اشتیاق همسرش خندیده بود. رو برگرداند تا بچه‌ها چشمان به اشک نشسته‌اش را نبینند و با ماژیک روی تخته نوشت؛ "جمله‌سازی"، سپس برگشت و گفت:
- خب بچه‌ها دفترای تمرین‌تون رو بذارید روی میز... جمله‌های هر کی قشنگ‌تر باشه علاوه بر ستار‌ه‌ای که می‌گیره، باید برای بقیه هم بخونه.
با شروع کار، در دنیای خود غرق شد و فارغ از مکان و زمان، از بودن در کنار بچه‌ها لذت برد. یکی از بزرگ‌ترین علایقش در دنیا، کودکان و گذراندن وقت با آن‌ها بود. آسو نه به‌خاطر داشتن شغل، درآمد و یا حتی شرافتِ شغلش که تنها و تنها به‌دلیل ارتباط نزدیک با بچه‌ها و گذراندن اوقات در کنار آن‌ها این شغل را انتخاب کرده بود. آراز همیشه به او می‌گفت: