و با برداشتن یک شیرینی، تشکر آرامی کرد که جوابش لبخند متفاوت آسو بود. به محض راست ایستادن آسو، آوات مقابلش ایستاد و به آرامی گفت:
- بیده من خویشککم! (بده من آبجی!)
آسو متعجب نگاهش کرد که حاج‌عمویش با لبخند گفت:
- کچه‌کم ئاوات شیرینیه‌که ئه‌گه‌رینیت، تو بیرو لای من دانیشه. (دخترم آوات شیرینی رو می‌گردونه، تو بیا بشین پیش من.)
و میان خودش و آراز جا باز کرد. آسو با خجالت سر پایین انداخت و با سپردن ظرف شیرینی به دست آوات، به حرف عمویش عمل کرد. برای اولین بار این چنین به آراز نزدیک بود. حس گرما تمام وجودش را گرفته بود و از شرم توان سر بلند کردن نداشت. آوات با اتمام کارش، سر جایش در کنار دیاکو نشست و این بار زانیارخان، شوهرعمه‌ی کوچک‌تر آسو به حرف آمد:
- که‌واته وه ئیزنی جمعه‌که من گشتی قسه‌کانم نوسی. هردو طرف و چن دانه شاهید امضای که‌ن تا ثبت بویت... (پس با اجازه‌ی جمع من همه‌ی قرارها رو نوشتم. دو طرف و چند شاهد امضا کنن تا مهر بشه...)
در حین صحبت‌های زانیارخان، آراز به آرامی زمزمه کرد:
- تا یه‌ک هفته‌ی‌تر ناو‌وینم! هر له ئیستاوه دلم تنگ بو. (تا هفته‌ی دیگه نمی‌بینمت! از الان دلم تنگ شد.)
سر آسو بیش‌تر در یقه فرو رفت و آراز زیرچشمی تماشایش کرد. کاش این یک هفته خیلی زود می‌گذشت و می‌توانست با نامزدش راحت‌تر وقت بگذراند. اصلاً کاش حالا در شهر و در خانه‌ی خودشان بودند. آن‌جا مادرش هوایش را داشت و برخلاف عمه‌ها به آن‌ها سخت نمی‌گرفت.
***
با ورود به مدرسه از پوسته‌ی افسرده و تنهایی خارج می‌شد و تمام حواسش متعلق به پسرانش بود. در این مدرسه تنها دو همکار خانم داشت و باقی همکارانش مرد بودند اما با همه‌ی آن‌ها، حتی خانم‌ها روابطی رسمی و محدود داشت و هرگز به کسی اجازه نمی‌داد تا از حدی نزدیک‌تر شود. پس از سلام و صبح‌به‌خیر به آقای جهانبخش و چند همکار آقا که در دفتر نشسته بودند، اعلام حضور زد و دفترش را برداشت تا مانند همیشه در کلاس منتظر بچه‌ها بنشیند. به ندرت در دفتر می‌ماند، حوصله‌ی نگاه‌های کنجکاو یا تلاش همکاران برای صمیمیت بیش‌تر را نداشت و این دلیلی بود تا اکثر اوقات، حتی زنگ تفریح را نیز در کلاس بماند. این بار اما به محض خروج از دفتر همکارش خانم باقری صدایش کرد:
- خانم کاویان؟
ناچار ایستاد و به او که همراه با زنی دیگر از مقابل ورودی سالن صدایش کرده بود چشم دوخت. خانم باقری نزدیک شد و گفت:
- سلام عزیزم، روز به‌خیر.
با تشکری کوتاه جوابش را داد و با نگاهی منتظر به او چشم دوخت که به حرف آمد و گفت: