- و می‌تونم بپرسم با وجود این‌همه انرژی، چرا مرخصی یک‌ماهه خواستی؟
پس از دیدار ناگهانی با عماد این تصمیم را گرفتم. این که مدتی در بیمارستان نباشم و او از دیدار مجدد ناامید شود. معذب دستی به لبه مقنعه‌ام کشید و با صدایی تحلیل‌رفته گفتم:
- آزمونم سنگینه! می‌خوام تمام تمرکزم‌و بذارم روی درس.
دکتر نفوذ نگاهش را بیشتر کرد و به آرامی پرسید:
- یعنی به چند شب قبل و اون مزاحم آشنای توی حیاط بیمارستان ربطی نداره؟
هول‌زده نگاه بالا کشیدم و خواستم توضیح دهم که دکتر تهامی دستش را به نشانه سکوت بالا گرفت.
- دلیلی نداره برای من توضیح بدی دخترم، فقط خواستم مطمئن بشم که بهونه‌ت فقط آزمون نیست...
نگاهی به پرونده زیر دستش انداخت و گفت:
- بیمار خاصی دارم که پس‌فردا جراحی داره و خانواده‌ش دنبال یه پرستار خوب و حرفه‌ای هستن تا در دوران نقاهت بعداز عمل تنهاش نذاره و مراقبش باشه.
با کنجکاوی گوش سپردم و او ادامه داد:
- بابت مسائل مالی نگران نباش چون خانواده متمولی هستن. تایم کاریت اما از هشت صبح تا هشت شبه که پرستار دوم بیمار بیاد خونه و بیمارش‌و تحویل بگیره. شرح وظایف و هر آنچه باید بدونی‌و هم خودشون بهت می‌گن. امروز که ازم خواست جایی‌و برای استخدام پرستار معرفی کنم، یادم افتاد که دیروز با دکتر نفر در موردت صحبت کردیم.
مکثی کرد و با تعلل پرسید:
- خب نظرت چیه؟ قبول می‌کنی؟ البته اگه مشکلی برای درسات ایجاد نمی‌کنه! البته خود این دوره میتونه برات تجربه مفیدی باشه.
تردید داشتم. عماد جایم را پیدا کرده بود و با سابقه‌ای که در گذشته داشت، از او می‌ترسیدم. پیشنهاد دکتر هم وسوسه‌کننده بود. مرخصی و جایگزینی شیفت‌ها را با حقوقی که آن خانواده می‌دادند جبران می‌کردم اما ساعت کاری‌اش زیاد بود. مطمئن بودم هم از درس می‌افتم و هم سفارش مشتری را به موقع نمی‌رسانم. از طرفی آن خانواده را نمی‌شناختم و این طور که فهمیده بودم باید با آن بیمار تنها می‌ماندم. سکوتم که طولانی شد، دکتر ادامه داد:
- اگر وقت بیشتری برای فکر کردن لازم داری مشکلی نیست. اما باید امروز بهم جواب بدی تا من خیال اون خانواده رو راحت کنم. راستش پدر اون آقا با من آشنایی قدیمی داره و دلم نمی‌خواد پیش‌شون بدقول بشم.
مطمئن بودم عاطفه هم با این کار موافق نیست. در گذشته هم چند مورد کاری مشابه با شرایطی بهتر هم داشتم و او نه‌تنها مخالفت کرده، بلکه ناراحت هم شده بود که زحماتش برای رفع نیاز‌های خانواده کوچک‌مان کافی نیست.
تصمیمم را گرفتم و بلافاصله پاسخ دادم.
- از اعتمادتون ممنونم استاد، اما من شرایط پذیرش این مسئولیت‌و ندارم. هم درسام سنگینه و هم می‌دونم که خانواده‌م مخالف هستن. امیدوارم شخص بهتری‌و برای همراهی ایشون پیدا کنید.
***
بابا مخالفت کرده بود، جدی و قاطع! مامان هم بی‌میل بود. اما عماد روزگارمان را سیاه کرده بود. روزها یا مقابل مغازه بابا عربده‌کشی می‌کرد یا در مسیر مدرسه مزاحمم می‌شد. شب‌ها هم مست و لایعقل درِ خانه‌مان می‌آمد و آبروریزی می‌کرد. دیگر هیچ‌کدام رنگ آرامش را نمی‌دیدیم. روزبه‌روز من افسرده‌تر می‌شدم و بابا و مامان مستأصل‌تر. حتی دانیال هم مایه تمسخر دوستانش قرار می‌گرفت و از کوچه و جمع دوستان فراری شده بود.
عماد به زور دختر می‌خواست. منطقش هم این بود که هرچه من بخواهم، متعلق به من است. خاله و عمو عباد هم از پسش برنمی‌آمدند. یک شهر بود و یک عماد بی‌کله! اگر کسی از همسایه‌ها اعتراض می‌کرد، جوابش شیشه شکسته یا ماشین پنچر شده بود و از کسبه هم ریختن شیشه مغازه‌ها. کار عمو عباد و بابا هم شده بود خسارت دادن.
اسمم سر زبان‌ها افتاده بود و دختر نجیب و سربه‌زیر داود کلیدساز دیگر «معشوقه عماد» نامیده می‌شد. همه از من توقع داشتند عماد را کنترل و آرام کنم اما کسی نمی‌دانست نام عماد چه با روح و روان و دلم می‌کند. شدت نفرتم را فقط خدا می‌دانست و خودم، و حالا ترس هم اضافه شده بود!
بابا خواستگار دیگرم را بی‌سروصدا رد کرده بود تا شاید شر بخوابد اما دریغ! آن بینوا هم از خشم عماد بی‌نصیب نمانده و کتک مفصلی نوش جان کرده بود. آنقدر که یک‌روز پدر و برادرش به مغازه بابا آمده و کلی بدوبیراه گفته بودند. در نهایت این ماجرا آنقدر کش آمد که بابا عاجز از جریانات در حال وقوع، کوتاه آمد و پیغام داد:
«قبول اما به شرط کارت پایان خدمت و فیش حقوقی یا جواز کسب.»
عماد هم اول زیر بار نمی‌رفت اما در نهایت قبول کرد و گفت:
- جهازش‌و آماده کن، بعد سربازی میام عروسم‌و می‌برم.
بی‌تابی من و گریه‌های مامان هم دیگر اثر نداشت. بابا تصمیمش را گرفته بود. به گمانش عماد را در پی نخود سیاه می‌فرستاد تا شاید فرجی شود.
***
تصمیم داشتم با عاطفه صحبت کنم. هم ماجرای عماد را به او بگویم و هم پیشنهاد کار دکتر را. او هنوز از بازگشت عماد بی‌خبر بود؛ چون نمی‌دانستم باید به او بگویم یا نگران خواهرانه‌هایش باشم! می‌دانستم که عاطفه پشتم را خالی نخواهد کرد، درست مانند سال‌های قبل، اما ته دلم به حس‌های خواهرانه بدبین بودم.
آنقدر با غذایم بازی کردم تا طنین نهارش را خورد و برای بازی به اتاقش رفت. در آشپزخانه تنها بودیم. عاطفه عادت داشت تا همه از پشت میز بلند نشوند، دست به جمع کردن نبرد. صبورانه به من خیره بود که با انگشت دور کاسه ماست خطوط فرضی می‌کشیدم و با یک دست زیر چانه به آن زل زده بودم. فهمیده بود که این روزها حالم خوش نیست و فکرم درگیر است، اما عادت به صبوری داشت.
نمی‌دانستم چطور حرف را شروع کنم و دست دست می‌کردم که دستش روی دست عمودم نشست و با نیم‌نگاهی به ورودی آشپزخانه، با صدایی آرام‌تر از حدمعمول پرسید:
- چند روزه یه جوری شدی! صبر کردم تا خودت دهن باز کنی اما نمی‌دونم چرا طفره می‌ری! نمی‌گی چی شده؟
نگاهم را بالا کشیدم و خیره در چشم‌های سبز عاطفه، فکر کردم:
«کاش بگویم. لااقل تکلیفم با این زن از خواهر عزیزتر مشخص می‌شود.»
بدون تغییر مسیر نگاهم، صاف شدم و با تکیه به صندلی، سر اصل قضیه رفتم و شمرده گفتم:
- عماد برگشته!
یکه خورد و این از درشت شدن چشمانش مشخص شد. به آرامی دستش را عقب کشید و با همان دست، دهانش را پوشاند. حلقه اشک درون چشمانش برق می‌زد. لحظاتی گذشت تا بتواند احساسات به غلیان افتاده‌اش را کنترل و زبان خشک‌شده را بچرخاند و بپرسد: