با حرص غریدم:
- چرا دلم نیاد؟! این آدم وصله ناجور این فامیله! کاش نسبتی باهامون نداشت. همه رو اسیر خودش کرده پسره یه‌لاقبا.
مامان غمگین‌تر نالید:
- انقدر ازش بدت میاد؟
کیفم را از روی زمین برداشتم و بدون نگاه به چشمان پردرد مادرم گفتم:
- نفرتم قابل بیان نیست. امیدوارم خدا از روی زمین برش داره...
به سرعت وارد خانه شدم و مامان را با افکار درهمش تنها گذاشتم.
چند روز بعد را همه درگیر رضایت از فرد مضروب بودند و عماد با وثیقه آزاد بود. این بار عمویش وثیقه گذاشته بود. پدرش، عمو عابد، خود را رسانده و همه را بسیج کرده بود تا برای پسر ناخلفش رضایت بگیرند. رضایت را بعد از یک هفته گرفتند اما چه رضایتی؟ عمو عابد دیه و کلی خسارت پرداخت تا شاکی رضایت دهد. از خانواده شاکی هم کلی تحقیر و توهین شنید برای داشتن پسر لاابالی‌اش. شرمندگی نگاه عمو عابد در آن لحظه، هرگز از خاطرم محو نشد.
وقتی از کلانتری به خانه بازگشتند، خاله کلی قربان‌صدقه شاخ شمشادش رفت. انگار نه انگار که این دسته گل چند روز آزگار جماعتی را معطل خود کرده بود. هنگام ورود به خانه، مردک در حین عبور از کنارم، برایم چشمکی زد و با بی‌خیالی و صدایی بلند گفت:
- تو چطوری خرخون؟
از حرص داغ کردم و لبم را گاز گرفتم تا پاسخش را ندهم، اما او ادامه داد:
- مصدع اوقات خانم دکترم شدیم!
و سپس کنار مامان نشسته و بی‌تفاوت به بلوای چند روز اخیر پرسیده بود:
- جواب من چی شد خاله؟
مامان رعنا با اشاره به جمع، چشم و ابرویی بالا انداخت و با متانت پاسخ داد:
- حرف می‌زنیم حالا خاله.
اما عماد پرروتر از این حرف‌ها بود. با همان صدای بلند ادامه داد:
- بهش نگفتی، نه؟!
مامان لب گزید و گفت:
- اینجا جاش نیست پسرم.
عماد با خشم از جا برخاست و با دو قدم بلند خود را به من رساند. از همه جا بی‌خبر و وحشت‌زده از هیبت مرد نامتعادل مقابلم، قدمی عقب رفتم و با چشمانی گردشده، منتظر حرکتی از او بودم که با چشمانی سرخ و رگ گردنی بیرون‌زده، روی سرم سایه انداخته بود.
- بهت نگفته؟!
با غرشش تکانی خوردم اما هاج و واج ماندم. از چه حرف می‌زد. با خشم و بلند‌تر تکرار کرد.
- با تواَم، بهت نگفته؟
لکنت گرفته زمزمه کردم:
- چ... چ... چی... رو...
فریاد کشید:
- بهت نگفته خاطرت‌و می‌خوام؟ نگفته بهش گفتم تو مال منی؟ بهت نگفته نمی‌ذارم دست احدی بهت بخوره، جز من؟ اون سعید ک*ش گ*ه خورده از تو خواستگاری کنه...
با چشمانی بسته و سری کج شده، تنها دستانم را حائل صورتم کرده بودم تا بزاق دهانش توی صورتم نپاشد. صدای بلندش پرده گوشم را می‌لرزاند. قلبم داشت سینه‌ام را می‌شکافت. چیزی میان دلم می‌لرزید و حس می‌کردم تمام جان و توانم نوک انگشتان دست و پایم جمع شده و بدنم هر لحظه بی‌حس‌تر می‌شود.
لحظه‌ای حس کردم هوا جریان پیدا کرده و سایه‌اش روی سرم نیست. چشم باز کردم و از گوشه چشم دیدم کسی او را به عقب کشید و حرفش را قطع کرد. گیج از حرف‌های او، نگاه ناباورم را میان بابا و مامان چرخاندم و حس کردم قلبم یکی در میان نمی‌زند. چه می‌شنیدم؟ خواستگاری سعید؟ چاقو خوردنش! ابراز ...؟! برای احساس مرد مقابلم نامی نمیافتم! نه خواستگاری بود و نه ابراز علاقه! تنها حس مالکیتی غیرواقعی بود. تنها نمایشی دیگر بود برای دیده شدن و بزرگ‌نمایی! ندایی در پس ذهنم نجوا می‌کرد:
- توی جمع و جلوی همه تحقیرت کرد! همه دارن نگاه‌تون می‌کنن.
در همان لحظه حس کردم نفرتم از مرد مقابل بی‌نهایت شده است. خیره به بابا خواستم زمزمه کنم:
- اینجا چه خبره؟!
اما ناگهان دنیا زیر پاهایم خالی شد و قبل از افتادنم، دستی قوی و پرزور میان زمین و هوا مرا گرفت. دستی که یقین داشتم دست بابا نبود. آن دست‌های عضله‌ای، با رگ‌های سبز بیرون‌زده و موهای پرپشت مشکی، دست‌های پدر میانسالم نبود.
***
- اینجایی دیبا؟ دکتر تهامی کارت داشت.
متعجب چشم از سیستم گرفتم و پرسیدم:
- دکتر تهامی! با من؟
ملیکا پشت چشمی نازک کرد و در حین جا گرفتن روی صندلی کناری‌ام پاسخ داد:
- بله! گفت بری اتاقش.
با تعلل از جا برخاستم و بعد از گذاشتن گوشی در جیب روپوش سفیدم، رو به ملیکا گفتم:
- پس زحمت بکش لیست داروها رو وارد کن تا بیام.
زمزمه «رو که نیست...» او را شنیدم اما نادیده گرفتم و به سمت بخش جراحی به راه افتادم. دکتر تهامی پزشکی میانسال و مجرب، و فوق تخصص جراحی چشم، سال قبل در بخش عمومی استادم بود اما حالا که در بخش زنان بودم، به‌ندرت او را می‌دیدم.
وارد بخش جراحی شدم و از ایستگاه پرستاری سراغ دکتر را گرفتم. با اطمینان از حضور او در اتاقش، به سوی انتهای راهرو راه افتادم. پشت در ایستادم و بعداز کشیدن دستی به مقنعه و روپوشم، در زدم. با شنیدن «بفرمایید» دکتر، به آرامی در را باز کردم و وارد شدم.
- سلام، خسته نباشید آقای دکتر. با من امری داشتید؟
دکتر پاسخ سلامم را داد و کمی خیره نگاهم کرد. گویی قصد داشت من را به یاد آورد.
- ما در گذشته با هم کار کردیم خانم مرادی؟
لبخندی زدم و با متانت پاسخ دادم.
- بله استاد، پارسال تو بخش عمومی سعادت همکاری با شما رو داشتم.
دکتر با رضایت سری تکان داد و گفت:
- آره... آره... الان یادم اومد.
سپس با دست به صندلی اشاره کرد و ادامه داد.
- بیا بشین!
با تشکری کوتاه نشستم و با جفت کردن دستانم و گذاشتن‌شان روی پاها، منتظر ادامه صحبت‌های دکتر شدم.
- دیروز داشتم با دکتر نفر صحبت می‌کردم، از نیروی کار خوبش حرف می‌زد که نه‌تنها خودش منظمه و شیفت‌های ماهانه‌ش‌و پر می‌کنه، بلکه جای اکثر همکارانش، مخصوصا توی اورژانس هم شیفت می‌ده و خستگی‌ناپذیره. برام جالب شد که این چطور پرستاریه که انقدر انرژی داره؟ که اضافه کرد بسیار صبور و مهربونم هست و اکثر بیماران بخش ازش راضی هستند...
مکثی کرد و با نگاهی موشکافانه خیره‌ام شد.
- شنیدم برای آزمون ارشدم می‌خونی؟
خجالت‌زده از این‌همه تعریف سری تکان دادم و تأیید کردم.
- بله دکتر.