- ک... کِی؟ ک... کجا؟ مگه... مگه اون... نرفته بود...
نگاه خیره‌ام را پایین انداختم تا نفس حبس‌شده عاطفه آزاد شود. لیوانی آب مقابلش گذاشتم و با تردید پاسخ دادم:
- ترکیه؟! نمی‌دونم. یا رفته و موندگار نشده که خب عجیب نیست و عماد مرد جا زدنه! یا خاله این‌بارم برای لاپوشونی حماقتای پسر عزیزکرده‌ش متوسل به دروغ شده! ولی در هر صورت برگشتنش خوب نیست...
حرفم با نشستن دست عاطفه روی مچم قطع شد:
- کی دیدیش؟... چی گفت؟... چی‌کارت داشت؟... چرا زودتر به من نگفتی؟!
برای پاسخ تأمل کردم اما نگاهم را حفظ کردم برای قفل نشدن در نگاه خواهرم. بدون ذره‌ای حرکت و در همان حال، خم شده به جلو و سر پایین‌افتاده گفتم:
- چند شب پیش اتفاقی تو اورژانس دیدمش... فردا و پس‌فردا و روزهای بعدش خودش اومد سراغم. خواستم جلوی چشمش آفتابی نشم اما یه شب تو حیاط مچم‌و گرفت... حرف خاصی نزدیم!
دست عاطفه آرام شل شد و پایین افتاد. مکثی کردم و با نیم‌نگاهی به چهره به رنگ گچ او، با چشم به لیوان اشاره کردم و گفتم:
- خبر برگشتن داداشت‌و دادم، چرا هول کردی؟
و با تلخ‌خندی در حال برخاستن از پشت میز ادامه دادم:
- البته فکر نمی‌کنم بازگشتش خیلی خیر باشه، خدا به همه‌مون رحم کنه!
دستی بر شانه عاطفه فشردم و به سمت سماور رفتم تا با ریختن چای، از زیر سنگینی نگاه زن فرار کنم. همانطور که مشغول پر کردن ماگ از آبجوش بودم، ادامه دادم:
- نمی‌خوام مزاحمتاش توی محیط کارم مشکل‌ساز بشه... هر دو از سابقه درخشانش خبر داریم. دیشبم همراه یکی از مریضا به موقع سر رسید، وگرنه... درخواست مرخصی یک ماهه دادم، هنوز جواب ندادن. اما دکتر تهامی، یکی از استادای عمومیم بهم پیشنهاد پرستاری در منزل داد. بیمارش جراحی چشم داره و دکترم خانواده‌شون‌و می‌شناسه.
- تو که نمی‌خوای قبول کنی؟!
به سمت او برگشتم و با تکیه به کابینت پاسخ دادم:
- آدمای مطمئن و پولداری‌ان... جاشم امنه...
- نه!... اگه نظر من‌و می‌خوای، نه... مرخصی بگیر و بشین پای درسات یا سفارشت‌و تموم کن. اصلاً یه ترم مرخصی بگیر که خیالت از بیمارستان و دانشگاه راحت بشه. تو جزو بهترینای رشته خودتی دیبا، دانشجوی نمونه‌ای، با پرستاری در منزل سابقه‌تو خراب نکن.
برخاست و در حین خروج از آشپزخانه ادامه داد:
- من سرم درد می‌کنه، می‌رم یکم دراز بکشم.
سردرد بهانه بود. می‌دانستم نام عماد برای او هم یادآور رنج‌های بسیار است. پشیمان از گفتن و به هم ریختن حال عزیزتر از خواهرم، دقایقی همان‌جا تکیه‌زده به کابینت ایستادم و خیره به در یخچال با خود فکر کردم. باید با این مصیبت تازه چه می‌کردم؟ چه می‌کردیم؟! طوفان زده بودیم و از وقوع سونامی جدید هراسان!
در آخر طاقت نیاوردم و با برداشتن سینی چای‌های یخ کرده به سمت اتاق‌شان رفتم. طنین در سکوت میان هال کوچک نشسته و تلویزیون تماشا می‌کرد و عاطفه در اتاق و پشت به در، روی تخت دونفره دراز کشیده بود. ضربه‌ای به در زدم و به محض ورود، متوجه حرکات ریز دستان عاطفه شدم که گویی اشک‌هایش را پاک می‌کرد. جلو رفتم و کنار او لبه تخت نشستم. سینی را روی زمین گذاشتم و با گذاشتن دستم روی بازوی عاطفه نجوا کردم:
- من همین امروز صبح که دکتر بهم پیشنهاد کار داد بهش جواب منفی دادم آبجی!
عاطفه نیم‌چرخی زد و خیره به من منتظر ماند.
- به تمام دلایلی که خودت گفتی و از همه مهم‌تر این‌که می‌دونستم تو مخالفی.
دست دیگرم را روی گونه‌ی خیسش گذاشتم و ادامه دادم:
- عاطفه تو برای من نه خواهر عمادی و نه دختر خاله زیبا، تو فقط خواهرمی. خواهری که تو بدترین شرایط پشتم بود. من اگر بدی‌های عمادو یادمه، در عوض خوبی‌های تو رو هم یادمه. یادمه به‌خاطر من از چه چیزایی گذشتی و تو روی همه وایسادی. یادمه تو اون روزایی که من مثل دیوونه‌ها از زندگی بریده بودم، تو پشتم بودی و دستم‌و گرفتی. مطمئن باش هیچ‌وقت نمی‌خوام ناراحتیت‌و ببینم آبجی.
عاطفه با چشمانی که دوباره تر شدند خود را بالا کشید و در آغوشم افتاد. هر دو با هق‌هق و به یاد گذشته بار دل سبک می‌کردیم. عماد یادآور دردهای بسیاری بود. دردهایی که هنوز بعد از چند سال جای زخمش ناسور بود و با کمترین تلنگری به سوز می‌افتاد.
- تو هم خواهر منی، دختر منی! من همیشه شرمنده تو و خاله و عمو داودم. همیشه شرمنده خواهر عماد بودنم. نمی‌خوام دوباره حالت بد شه دیبا! نمی‌خوام به خاطر اون نامرد، دوباره زندگیت به هم بریزه.
سر تکان دادم و زمزمه کردم:
- چی کار کنم؟ کجا برم تا از دستش فرار کنم؟ هنوزم طلبکاره عاطفه! هنوزم حس مالکیت داره!
عاطفه عقب کشید و با دستانش اشک‌هایم را پاک کرد. پیشانی‌ام را بوسید و گفت:
- هیچ جا نرو... بشین توی همین خونه و زندگیت‌و کن. درست‌و بخون، قالیت‌و بباف، اگه عمادم اینورا پیداش بشه، خودم پاش‌و قلم می‌کنم. نمی‌ذارم اذیتت کنه. نمی‌ذارم دوباره همه چی‌و به‌هم بزنه.
به تک‌تک جملاتی که می‌گفت، باور داشتم. می‌دانستم تمام تلاشش را خواهد کرد؛ حتی اگر یک شهر حریف عماد نبودند، اما من خواهرانه‌های عاطفه را داشتم. به او و دلواپسی‌هایش ایمان داشتم.
***
تا صبح به حرف‌های عاطفه فکر کردم و در نهایت، تصمیم گرفتم روز بعد به دانشگاه سری بزنم و درخواست مرخصی‌ام را ثبت کنم. صبح شیفت بودم، پس اصلا نخوابیدم. صبحانه آماده کردم و تا بیدار شدن عاطفه و طنین حاضر شدم. در حال چای ریختن بودم که عاطفه به آشپزخانه آمد.
- سحرخیز شدی!
- نخوابیدم!
چای مرا برداشت و ماگ خالی دیگری مقابلم گذاشت. پشت میز نشست و گفت:
- به عماد فکر می‌کردی؟
- حق ندارم؟ من انقدر از این آدم خوردم که حتی اسمش لرزه به تنم می‌ندازه! خودت که خوب آمار برادرت‌و داری!
سری تکان داد و لقمه‌ای که گرفته بود را به سمت من گرفت. ماگ در یک دستم بود و با دست دیگر لقمه را گرفتم. روبرویش نشستم و گفتم:
- من به تو و حمایتت اطمینان دارم عاطفه، برای همینم فردا می‌رم دانشگاه... اما به اون آدم نه! اگر آدرسمون‌و گیر بیاره چی؟ می‌دونی که می‌تونه... اونوقت علاوه بر من، تو و طنینم می‌افتین وسط...
دستش در هوا خشک شد و با اخمی ریز گفت: