اشتراکیرویا شاعری

- این حرفارو که برای دلگرمی من نمی‌زنید؟!

نگاهم با نگاه پر درد برادرش تلاقی کرد. بغض نم‌نم جایش را در گلویم پیدا می‌کرد اما با فرو دادنش و لحنی شوخ گفتم:

- یعنی می‌گید دعای این ملتی که بیمارستان‌و دوره کردن و مدام چشم‌انتظارن تا شما رو ببینن، اثر نداره؟! من که فکر می‌کنم خدا هوای بنده‌های محبوبش‌و داره.

لبخندی محو روی لبش جای گرفت. دروغ گفته بودم و آن جماعت بیرون، حداقل نیمی‌شان تنها ناسزا و داد و فریاد می‌کردند و نیم دیگر در سکوت ایستاده بودند. دیشب عاطفه گفته بود که در سالن از مشتریان شنیده امید قهرمانی امسال کاراته‌ی کشور این مرد درهم شکسته بوده و حالا امید یک ملت ناامید شده بود. او تقصیری نداشت اما هوش هیجانی طرفدارانش این حادثه و حذف او را برنمی‌تابید.

- الان با حذف من نوید به آرزوش می‌رسه مهراد، مگه نه؟!

برادرش که نگاه پرحرفش را از روی من برداشت، نفسی گرفتم و منتظر جوابش ماندم. دست مهیار را میان مشتش گرفت و گفت:

- تصمیم با فدراسیونه... اما فکر نمی‌کنم با خطایی که کرد چنین اجازه‌ای بهش بدن‌. احتمالا با تصمیم کمیته یه جایگزین دیگه برات پیدا می‌کنن.

دهان باز کردم تا برای خروج از اتاق حرفی بزنم که با گریه پرصدای زنی به عقب چرخیدم. همان زن دیروزی بود با تیپ و استایلی جدید و آرایشی جذاب.

- مـــهیارم...! تو که از دیروز تا الان من‌و کشتی!

با تنه‌ای از کنارم رد شد و خود را به مهیار دمر خوابیده روی تخت رساند و بغلش کرد. مهراد با دیدن او از جا بلند شد و تخت را دور زد. با فهمیدن منظورش، کیفم را دست گرفتم تا زودتر از او اتاق را ترک کنم اما لحظه آخر صدایش را شنیدم که با ناز نشسته در صدایش و بغضی ملموس گفت:

- اون لحظه که پای اون نوید عوضی نشست تو صورتت، من مردم عشقم. پاش بشکنه الهی، ببین صورتت چقدر کبوده و ورم داره! خوبه دماغت نشکست...

با خروج از اتاق مهراد در را بست و جلوتر از من به راه افتاد. اتاق را خلوت کرد تا آن دو تنها باشند؟ آن زن همسر مهیار بود؟! شانه ای بالا انداختم و با تکان دادن دستی برای همکارانم به سمت اتاق استراحت رفتم تا لباسم را تعویض کنم.

دقایقی بعد مانند همیشه پرانرژی به بخش برگشتم و با تحویل شیفت، کارم را شروع کردم. قرار بود دو شیفت پشت هم در بخش باشم و باید به کارهایم سروسامان می‌دادم. مشغول لیست گرفتن از داروهای موجود در بخش بودم و باید لیست مورد نیاز را تنظیم می‌کردم. همانطور هم گوشم به صحبت‌های شقایق و نسیم بود که داشتند پچ‌پچ می‌کردند.