- آره دختر، کل بیمارستان ماجراشونو فهمیدن! انگار بیتا هی ناز و غمزه اومده، صمصامی هم آخرش وا داده...
- چی میگی؟! به بیتا نمیومد این کارا!
- چرا نمیاومد؟ دختره همهجا خودشو به موشمردگی میزد خب.
نسیم بود که با تعجب کلامش را قطع کرده و شقایق جوابش را میداد. پوزخندی از حرفهای خالهزنکیشان روی لبم نشست و با کلافگی بازدمم را فوت کردم.
- خسته نشدین از این حرفای کشکی؟ پاشین یه سر به مریضاتون بزنید.
شقایق شانه بالا انداخت و نسیم گفت:
- ول کن دیبا... حالا یه دو ساعتم که یحیوی نیست، تو گیر بده.
و رو شقایق گفت:
- خب؟
با شروع دوباره شقایق، سری به تأسف تکان دادم و مشغول آماده کردن لیستم شدم که با صدایی توجهام به پشت سر جلب شد.
- ببخشید!
مهراد برجسته بود که پشت ایستگاه پرستاری ایستاده و چشمش به من بود. دخترها نگاهی خریدار به او کردند و دوباره سر در گوش هم فرو بردند. از پشت سیستم بلند شدم و مقابلش ایستادم.
- مشکلی هست جناب برجسته؟
- شرمندهم که مدام مزاحمتون میشم اما مهیار اذیته. دارویی، مسکنی، چیزی هست که آرومش کنه؟ میتونم براش پمپ درد تهیه کنم؟
از ظهر این سومین بار بود که برای مسکن سراغم میامد و من طبق دستور پزشک هربار طفره میرفتم. دکتر به اندازه برایش تجویز کرده بود و قرار نبود که به داروهای مسکن معتاد شود!
- آقای برجسته قبلا هم توضیح دادم خدمتتون؛ پمپ درد برای عملهای سنگینه و برای بیمار شما مناسب نیست. باعث تهوع و استفراغ میشه که خودش فشار چشم رو بالا میبره. شما همون کمپرس سردی که بهتون گفتم رو استفاده کنید. خانم یحیوی هم سر ساعت میان برای ریختن قطرهها.
او با تشکری کوتاه رفت و من به سراغ پرونده برادرش رفتم. یکبار دیگر تمام دستورات را مرور کردم و در نهایت با به خانم یحیوی سرپرستار اطلاع دادم. با نگاهی به ساعت که هشت شب را نشان میداد، سینی داروها و دستگاه فشار را برداشتم و به سمت اتاقش رفتم. از عصر آرامتر شده بود؛ البته بعد از رفتن همسر جیغجیغو و نازدارش. در زدم و وارد شدم که سرش به سمتم چرخید.
- خانم پرستار بیا این بانداژو باز کن که مردم. چشمام داره از کاسه درمیاد.
با آرامش جلو رفتم و با لبخندی که در صدایم نمود داشت گفتم:
- چرا انقدر بیتابید آقای برجسته؟ طبیعیه که وقتی چشمتون دستکاری شده، کمی احساس ناراحتی کنید.
مشغول چک کردن آنژیوکت و سرمش شدم و او غرید:
- کمی ناراحتی؟! خانم من حس میکنم مشت مشت شن توی چشمم ریخته شده!