قطره‌ای اشک از کنار پانسمان راه گرفت که سریع با گاز تمیزش کردم و گفتم:
- لطفا خوددار باش. اشک برات خوب نیست. بعد از این که چشمت خوب شد، کلی فرصت داری برای برون‌ریزی و خشم. کلی فرصت داری برای تلاش دوباره و حفظ موقعیتت. خواهش می‌کنم کار رو سخت نکن.
سکوت کرد و اجازه داد تا کارم را تمام کنم. در تمام مدت مشت گره‌کرده‌اش را روی تخت و کنار تنش می‌دیدم. سخت بود خودداری کردن. سخت بود پس از سال‌ها تلاش و درست در زمان رسیدن به نتیجه، یک پیشامد زندگی‌ات را متحول کند.
حالا که آرام‌تر شده بود، کمی دیگر برایش صحبت کردم. برادرش هم با حالی خراب کنارش نشسته بود و مشتش را میان دستانش گرفته بود. کارم که تمام شد، گمان کردم خوابش برده است. به آرامی وسایلم را جمع کردم و به سمت کیفم رفتم تا خارج شوم و برای تحویل شیفت و تعویض لباس بروم که صدایش متوقفم کرد.
- خانم پرستار! من نابینا شدم؟!
امان از لحنش! درد نشسته در صدا و همان یک جمله قلبم را فشرد. به سمتش چرخیدم و سمت دیگر تخت و مقابل برادرش که هنوز حتی نامش را نیز نمی‌دانستم ایستادم.
- من پرستارم آقای برجسته و تخصص چشم ندارم اما تا جایی که پرونده‌تون رو مطالعه کردم، مشکل خیلی حاد نیست. چند روز دیگه پانسمان‌تون باز میشه و دکتر بعد از معاینه نظر تخصصیش رو میده.
مکثی کردم تا واکنشش را ببینم و ادامه دادم:
- اما تو این مدت همکاری شما، رعایت نکاتی که دکتر سفارش کرده و فشار نیاوردن به اعصاب و چشم‌ها خیلی مهمه! مخصوصا پایین نگه داشتن چشمتون؛ چون اون روغن سیلیکون توی چشمتون باعث فشار روی شبکیه و ثابت شدنش در جای خودش میشه که این یعنی بهبودی.
با همان صدای خش‌دار و شکسته پرسید:
- این حرفارو که برای دلگرمی من نمی‌زنید؟!
نگاهم با نگاه پر درد برادرش تلاقی کرد. بغض نم‌نم جایش را در گلویم پیدا می‌کرد اما با فرو دادنش و لحنی شوخ گفتم:
- یعنی می‌گید دعای این ملتی که بیمارستان‌و دوره کردن و مدام چشم‌انتظارن تا شما رو ببینن، اثر نداره؟! من که فکر می‌کنم خدا هوای بنده‌های محبوبش‌و داره.
لبخندی محو روی لبش جای گرفت. دروغ گفته بودم و آن جماعت بیرون، حداقل نیمی‌شان تنها ناسزا و داد و فریاد می‌کردند و نیم دیگر در سکوت ایستاده بودند. دیشب عاطفه گفته بود که در سالن از مشتریان شنیده امید قهرمانی امسال کاراته‌ی کشور این مرد درهم شکسته بوده و حالا امید یک ملت ناامید شده بود. او تقصیری نداشت اما هوش هیجانی طرفدارانش این حادثه و حذف او را برنمی‌تابید.
- الان با حذف من نوید به آرزوش می‌رسه مهراد، مگه نه؟!
برادرش که نگاه پرحرفش را از روی من برداشت، نفسی گرفتم و منتظر جوابش ماندم. دست مهیار را میان مشتش گرفت و گفت:
- تصمیم با فدراسیونه... اما فکر نمی‌کنم با خطایی که کرد چنین اجازه‌ای بهش بدن. احتمالا با تصمیم کمیته یه جایگزین دیگه برات پیدا می‌کنن.
دهان باز کردم تا برای خروج از اتاق حرفی بزنم که با گریه پرصدای زنی به عقب چرخیدم. همان زن دیروزی بود با تیپ و استایلی جدید و آرایشی جذاب.
- مـــهیارم...! تو که از دیروز تا الان من‌و کشتی!