فصل دوم
به محض پا گذاشتن در بخش، صدای داد و فریادهایی توجه‌ام را جلب کرد. همراهان بیماران جلوی در اتاق‌ها و عده‌ای هم در انتهای سالن تجمع کرده بودند. در ایستگاه پرستاری هیچکس نبود و پرستار و بهیار و خدمات همه بین جمعیت انتهای سالن دیده می‌شدند. با کمی دقت می‌شد حدس زد که منبع صدا از همان سمت و دقیق‌تر که گوش دادم فهمیدم از اتاق شماره دو است؛ یعنی بیمار من، آقای برجسته معروف!
به گام‌هایم سرعت دادم و بدون تعویض لباس جلو رفتم. از میان جمعیت راه باز کردم و خود را تا جلوی در اتاق رساندم که دیدم سعی دارد بلند شود و چند دکتر و پرستار دورش جمع شده و تلاش دارند تا با او حرف بزنند. برادرش نیز با ناراحتی نزدیکش ایستاده و چشمان غم‌بارش خیره به او بود.
- بذارید برم... این باند لعنتی رو باز کنید... دیرم شده! من مسابقه دارم! ولم کنید لعنتیا... کل زندگیم به این مسابقه بسته‌س! بذارید برم...
فریادهایش در بخش می‌پیچید و دل هر شنونده‌ای را خالی می‌کرد! صدای هیچکس را نمی‌شنید و فقط فریاد می‌زد. پرستار شیفت قبل دستش را گرفته بود تا به باندها چنگ نیندازد و هول کرده فقط صدایش می‌کرد. هنوز شیفتم را تحویل نگرفته بودم اما دکتر تهامی او را به من سپرده بود.
کیفم را روی میز کنار تخت پرت کردم و با بستن در اتاق، در ابتدا تماشاگران را متفرق کردم. خیلی سریع پیش رفتم و با ایستادن کنار ربیعی، پرستار شیفت قبل، پرسیدم:
- با دکتر تماس گرفتید؟
سر تکان داد و گفت:
- تماس گرفتیم نه دکتر تهامی در دسترس بودن، نه دکتر حقی.
دکتر سیامک همزمان با خانم یحیوی وارد اتاق شدند.
- دکتر تهامی و دکتر حقی سر عمل بودن.
دکتر سیامک رزیدنت جراحی چشم بود و سریع دستور داد.
- سریع دو میلی‌گرم میدازولام تزریقی.
به سرعت به ایستگاه رفتم و با آماده کردم سرنگ به اتاق بازگشتم. انقدر تقلا کرده بود که آنژیوکتش از دستش خارج شده و رگه‌های خون جاری بود، معطل نکردم و با سپردن سرنگ به دست دکتر، رو به برادرش که با استیصال تماشاگر بود گفتم:
- کمک کنید.
لحظاتی بعد از تزریق دارو، فریادهایش خاموش شده و به نجوا شباهت داشت. تمام اتفاقات در کمتر از دو دقیقه رخ داده بودند اما تمام تنم از استرس می‌لرزید. با آرام گرفتنش، بقیه کمی عقب کشیدند و من فرصت کردم خیره به مانیتورینگ و در حین چک وضعیت او نفسی تازه کنم. خطاب به بقیه گفتم:
- ممنونم، خودم رسیدگی می‌کنم.
از برادرش خواستم تا کمک کند او را روبه‌راه کنیم. با کمک او جایش را درست و زیر سرش را تنظیم کردم. از ایستگاه پرستاری گاز استریل و سرم شستشو آوردم و در همان حال که دستش را تمیز می‌کردم تا آنژیوکتش را تعویض کنم، شروع به صحبت کردم و سعی کردم آرامش کنم.
- آقای برجسته، آقا مهیار عزیز لطفا کمی خوددار باشید. می‌فهمم اتفاقی که براتون افتاده، این حادثه و این شرایط چقدر براتون سخته اما با این شرایط فقط آسیب وارده رو تشدید می‌کنید. لطفا کمی همکاری کنید تا دوره نقاهت بعد از عمل‌تون بگذره.
تحت تأثیر داروی آرامبخش با صدایی آرام و شل گفت:
- م... ن م... سا..بقه دار...م خا...نم. باید... برم. ای...نو با...ز ک...نید.
آنژیوکتش را تعویض کردم و به دست دیگرش وصل کردم. محتوای رسیور را عوض کردم و دوباره با کمک پنس، گاز استریل را به سر و صورتش کشیدم تا عرق ناشی از فعالیتش را پاک کنم. اطراف پانسمان را هم تمیز کردم و با صدایی ملایم گفتم:
- فعلا باید استراحت کنی آقا مهیار، نباید خیلی به چشمات فشار بیاری. متاسفم که این اتفاق برات افتاد و برنامه‌هات به هم ریخت اما چند روزی مهمون مایی و بذار کمکت کنیم تا صحیح و سلامت بری خونه.