به محض پا گذاشتن در بخش، صدای داد و فریادهایی توجه‌ام را جلب کرد. همراهان بیماران جلوی در اتاق‌ها و عده‌ای هم در انتهای سالن تجمع کرده بودند. در ایستگاه پرستاری هیچکس نبود و پرستار و بهیار و خدمات همه بین جمعیت انتهای سالن دیده می‌شدند. با کمی دقت می‌شد حدس زد که منبع صدا از همان سمت و دقیق‌تر که گوش دادم فهمیدم از اتاق شماره دو است؛ یعنی بیمار من، آقای برجسته معروف! به گام‌هایم سرعت دادم و بدون تعویض لباس جلو رفتم. از میان جمعیت راه باز کردم و خود را تا جلوی در اتاق رساندم که دیدم چند دکتر و پرستار دورش جمع شده و تلاش دارند تا با او حرف بزنند. برادرش نیز با ناراحتی نزدیکش ایستاده و چشمان غم‌بارش خیره به او بود.
- بذارید برم... این باند لعنتی رو باز کنید... دیرم شده! من مسابقه دارم! ولم کنید لعنتیا... کل زندگیم به این مسابقه بسته‌س! بذارید برم...
فریادهایش در بخش می‌پیچید و دل هر شنونده‌ای را خالی می‌کرد! صدای هیچکس را نمی‌شنید و فقط فریاد می‌زد. پرستار شیفت قبل دستش را گرفته بود تا به باندها چنگ نیندازد و هول کرده فقط صدایش می‌کرد. هنوز شیفتم را تحویل نگرفته بودم اما دکتر تهامی او را به من سپرده بود. کیفم را روی میز کنار تخت پرت کردم و با بستن در اتاق، در ابتدا تماشاگران را متفرق کردم. خیلی سریع پیش رفتم و با ایستادن کنار ربیعی، پرستار شیفت قبل، پرسیدم:
- با دکتر تماس گرفتید؟
سر تکان داد و گفت:
- تماس گرفتیم نه دکتر تهامی در دسترس بودن، نه دکتر حقی.
دکتر سیامک همزمان با خانم یحیوی وارد اتاق شدند.
- دکتر تهامی و دکتر حقی سر عمل بودن.
دکتر سیامک رزیدنت جراحی چشم بود و سریع دستور داد.
- سریع دو میلی‌گرم میدازولام تزریقی.
به سرعت به ایستگاه رفتم و با آماده کردن سرنگ به اتاق بازگشتم. انقدر تقلا کرده بود که آنژیوکتش از دستش خارج شده و رگه‌های خون جاری بود، معطل نکردم و با سپردن سرنگ به دست دکتر، رو به برادرش که با استیصال تماشاگر بود گفتم:
- کمک کنید.
لحظاتی بعد از تزریق دارو، فریادهایش خاموش شده و به نجوا شباهت داشت. تمام اتفاقات در کمتر از دو دقیقه رخ داده بودند اما تمام تنم از استرس می‌لرزید. با آرام گرفتنش، بقیه کمی عقب کشیدند و من فرصت کردم خیره به مانیتورینگ و در حین چک وضعیت او نفسی تازه کنم. خطاب به بقیه گفتم:
- ممنونم، خودم رسیدگی می‌کنم.
از برادرش خواستم تا کمک کند او را روبه‌راه کنیم. با کمک او جایش را درست و زیر سرش را تنظیم کردم. از ایستگاه پرستاری گاز استریل و سرم شستشو آوردم و در همان حال که دستش را تمیز می‌کردم تا آنژیوکتش را تعویض کنم، شروع به صحبت کردم و سعی کردم آرامش کنم.