- چرا؟!
پیش از این‌که من دهان باز کنم صدای فریاد‌ها و ناسزاهای چند نفر از میان جمعیت بلند شد. به برادرش ناسزا می‌گفتند و این‌که به بهانه مصدومیت از زیر مسابقات جهانی شانه خالی کرده است. با اشاره به آن‌ها پاسخش را دادم. هنوز هم گیج بود اما بی‌اراده دست در جیب کرد و سوئیچش را در دستم گذاشت.
- ضلع غربی، یه پرادوی سفید.
سر تکان دادم و نجوا کردم:
- پارکینگ شرقی مال پرسنله، شماره ۷۶، یه پراید سفید. وایسید اونجا تا بیام.
سر تکان داد و من با خداحافظی‌ای کوتاه و نیم نگاهی به عماد که از پچ‌پچ ما حسابی عصبانی بود، به سمت خروجی رفتم. آقای منیری حراست بیمارستان برایم راه باز کرد تا خارج شدم. به سمت پایین خیابان به راه افتادم و دقایقی بعد با فشردن ریموت، ماشینش را پیدا کردم.
سوار شدم و پس از عوض کردن مقنعه با شال طوسی رنگم، عینک دودی بزرگم را روی چشم گذاشتم و کمی هم رژ زدم تا عماد نتواند شناسایی‌ام کند. حرکت کردم و از در جنوبی بیمارستان وارد محوطه شدم. اینجا به پارکینگ دورتر اما خلوت بود. دقایقی بعد مقابل مرد جوان توقف کردم و پس از پیاده شدن، با گرفتن سوئیچ مقابلش گفتم:
- من میرم، شما ماشین‌تون‌و بذارید جای من.
- ولی همکارا؟
در ماشین را باز کردم و پیش از سوار شدن گفتم:
-خودم به حراست اطلاع میدم. فعلا بیرون نرید بهتره.
خیره در چشمانم، با لحنی شرمنده گفت:
- شما امروز دو بار به من لطف کردید خانم. چطوری جبران کنم؟
- جبران نیازی نیست، فقط مراقبت کنید که مشکل جدیدی پیش نیاد. حواس‌تون به روحیه برادرتونم باشه. فردا ظهر می‌بینم‌تون.
و با لبخندی دوستانه سوار ماشینم شدم. دلیلی برای کارهایم نداشتم. بی‌اراده دلم می‌خواست به او و برادرش کمک کنم. هرچند که او هم ناخواسته مرا نجات داده بود.
***