- بله دکتر.
دستی در هوا تکان داد و با خداحافظی کوتاهی از بخش خارج شد. خواستم به داخل برگردم که برادر برجسته را پشت در بخش جراحی دیدم. زن جوان نبود و او به تنهایی روی زمین نشسته بود. دلم گرفت از حالت غمزده‌اش. مانند کسی که عزیز از دست داده نشسته و به دیوار مقابل زل زده بود. شباهت‌شان مثال‌زدنی بود؛ شاید دوقلوی همسان بودند! زن انقدر دیوانه‌بازی درآورده بود که امان نداد او برادرش را ببیند. قدمی جلو گذاشتم و به آرامی صدایش کردم.
- آقای برجسته!
مانند شوک‌زده‌ها سر بالا آورد و با دیدنم چنان از جا جهید که خودم ترسیدم. با دو قدم خود را به من رساند و نگران پرسید:
- مهیار خوبه؟! مشکلی پیش اومده؟
سر تکان دادم و شرمنده از ترسی که به دلش انداختم گفتم:
- اون خانم اجازه نداد برادرتون‌و ببینید. احتمالا تا فردا منتقلش می‌کنن به بخش... من تا شش اینجام، می‌تونید بدون ایجاد مزاحمت کمی توی اتاقش بشینید.
چشمانش چراغانی شد. هول زده و مشتاق قدم دیگری جلو آمد و گفت:
- ممنونم... واقعا ممنونم.
تنها لبخندی محو پاسخم بود. با اشاره به بخش کنار کشیدم و او با قدم‌هایی نرم اما سریع خود را به اتاق برادرش رساند. آنقدر سرگرم کار شدم که به کلی عماد و قرار یک‌طرفه‌اش را فراموش کردم. ساعت شش و ده دقیقه بود و من خسته از یک روز پر جنجال از آسانسور خارج شدم که ناگهان مانند پونه مقابلم سبز شد.
از دیدنش چینی به بینی انداختم و نگاهی به اطراف کردم تا کسی متوجه‌مان نشود. به آرامی از کنارش گذشتم و وارد حیاط بیمارستان شدم اما سنگینی نگاه و قدم‌هایش را دنبال خود حس می‌کردم. هر چه من فرار می‌کردم او سریش‌تر می‌شد.
لحظه‌ای پا کند کردم و متوقف شدم. اگر به پارکینگ می‌رفتم، ماشینم را می‌شناخت. از ترس این که گِرای بیشتری به او ندهم و با شناسایی ماشین و تعقیب کردنم آدرس خانه را هم پیدا نکند، همانجا ماندم و به عقب چرخیدم. او هم که توقعش را نداشت، در دو قدمی‌ام متوقف شد. تمام تلاشم را کردم تا نقاب بی‌تفاوتی به چهره بزنم و ترسم از او را نمایش ندهم.
- چی می‌خوای که رد منو گرفتی و راه افتادی دنبالم؟
با اخم‌هایی درهم پاسخ داد.
- گفتم که باید حرف بزنیم.
یک دستم را به کمر زدم و با دست دیگر پشه خیالی را در هوا پراندم.
- منم گفتم که حرفی باهات ندارم. راه ما شش سال پیش از هم سوا شد. البته همون موقع هم تو به زور به هم گرهش زده بودی، یادته که!
گره اخمش کورتر شد و با اشاره به نیمکتی در چند قدمی‌مان گفت:
- همچی که شمشیر کشیدی برام، فک نکنم امون بدی بریم یه کافه‌ای، چیزی! لااقل بیا بشین اینجا.
ابروهایم را بالا انداختم و با تمسخر خندیدم.
- اوهو... عماد زنجیری کافه رفتنم یاد گرفته؟! چه حرفا!
زنجیری لقبی بود که در شهرمان به او داده بودند؛ مانند دیوانگان زنجیر پاره می‌کرد و به جان بقیه می‌افتاد. از زبان‌درازی‌هایم حرصی شده بود که غرید:
- دیبا زبونت‌و کوتاه می‌کنی یا خودم زحمتش‌و بکشم؟
ترسم را پشت لبخند بی‌جانم مخفی کردم. از درون در حال متلاشی شدن بودم اما حفظ ظاهر کردم تا بیشتر دور برندارد.
- به قدر کافی کوتاهش کردی، بقیه‌شو لازم دارم. الانم اگه حرف مهمی نداری من کار دارم.
و پشت کردم تا بروم که با تشرش میخکوب شدم.
- وایسا سرجات.
برای لحظه‌ای خشک شدم اما بلافاصله در پوستین قوی و محکمم فرو رفتم و با چرخیدن به سمتش غریدم:
- نمی‌خوام... تو چکاره‌می که به من دستور بدی؟!
قدمی به سمتم برداشت که از پشت سرش آقای برجسته را دیدم، برادر بیمار جدیدم. شاید او می‌توانست بهانه‌ای برای پیچاندن عماد باشد. عماد رد نگاهم را گرفت و با رسیدن به او که حالا متوجه ما شده بود، گره‌ای کور میان ابروهایش افتاد و با لحنی که لرزه به اندامم انداخت، تهدید کرد:
- به نفع‌ته این بچه سوسول‌و نیاری وسط قصه‌مون!
لبخندم رنگ بیشتری گرفت. دقایقی قبل جمعیت زیادی که مقابل بیمارستان جمع شده بودند را دیده بودم و همین به من جرأت می‌داد. شباهت او به برادرش مثال‌زدنی بود و برادرش هم مردی محبوب میان آن جمع خشمگین. به چند قدمی‌مان که رسید، سرش پایین بود و به آرامی به سمت خروجی قدم برمی‌داشت.
- برادرتون‌و دیدید؟ بیدار شدن؟
با شنیدن صدایم سرش بالا آمد و با نگاهی کوتاه به عماد که مانند ببری خشمگین خیره‌اش بود، رو به من پاسخ داد:
- خیلی لطف کردید خانم مرادی.
سری تکان دادم و با نزدیک شدن به او، قدمی برداشتم که با تعجب همراهم شد. سنگینی نگاه عماد را پشت سر حس می‌کردم اما برای فرار از او، مجبور بودم چند قدمی با این مرد جوان اما محترم همراهی کنم.
- بله، خداروشکر خطر اصلی برطرف شده. بیاید امیدوار باشیم آسیب چشمی هم عمیق نباشه و طی مدت کوتاهی درمان بشه.
- خدا کنه!
با نگاهی به روبه‌رو و مردم نگران ایستاده در خیابان، آن هم زیر تیغ آفتاب گفتم:
- من خیلی اهل ورزش نیستم اما انگار برادر معروفی دارید!
لبخندی کمرنگ روی لبش نشست و حرفم را تکمیل کرد:
- و محبوب. چندتا مدال کشوری و دو تا قهرمانی جهان داره. امروزم انتخابی تیم ملی برای مسابقات جهانی بود که اون اتفاق افتاد. شانس قهرمانی امسال از بین رفت. این جماعت بیشتر ناراحتی‌شون از این بابته.
دلم گرفت. مرا باش که گمان می‌کردم این جماعت به خاطر خود مهیار برجسته نگران و غمگینند! نزدیک ورودی بودیم که یکی از میان جمعیت بیرون گفت:
- این پسره چقدر شبیه برجسته‌س، نکنه داداششه؟!
و زمزمه‌ها شروع شد. دلم آشوب شد.
- خطرناکه! شما بیرون نرید!
نگاهش را میان جمعیت و من چرخاند و به آرامی نجوا کرد:
- نگار رفته، ماشین منم بیرونه. گوشی و مدارک و همه‌چیم تو ماشینه.
با نگاه دیگری به بیرون، فهمیدم توجه چند نفری به ما جلب شده. با نگاهی به پشت سر و عماد در چند قدمی‌مان، تصمیمم را گرفتم و گفتم:
- سوئیچ‌تون‌و بدید من ماشین‌و براتون میارم تو پارکینگ پرسنل. برید بیرون تو فشار این جمعیت له میشید!
گیج و گنگ نگاهم کرد و ناباور پرسید: