- مریض جدید رو تحویل گرفتید خانم مرادی؟
با نگاهی به مرد و زن همراهش که نیم ساعت قبل در بخش اورژانس دیده بودم، گفتم:
- بله، الان با دکتر حقی بالای سرشون بودیم.
زن مرا نادیده گرفت و بلافاصله به سمت دکتر خیز برداشت:
- چی شده آقای دکتر؟ چه اتفاقی براش افتاده؟ ضربه مغزی شده؟
دکتر با دستانش حایلی میان‌شان ایجاد کرد و مرد همراه بازوی زن را گرفت تا کمی آرام‌تر رفتار کند.
- آروم باشید خانم... ضربه به پل بینی و میان دو ابرو برخورد کرده و آسیب وارده خطرناکه. شدت ضربه باعث خونریزی در اتاقک قدامی یک چشم شده و این خون با بستن مجاری خروج مایع چشم باعث افزایش فشار چشم میشه. در چشم دوم هم موج ضربه به عقب چشم وارد و زجاجیه رو دچار پارگی و خونریزی کرده؛ یعنی داخل کره چشم پر از خون شده و شبکیه هم آسیب‌هایی دیده.
زن میان کلام دکتر پرید و پرسید:
- یعنی مهیار کور میشه؟
دکتر صبورانه پاسخ داد:
- ببینید چشم چپ دچار جداشدگی خشن شبکیه و آسیب عصب‌بینایی شده که ما عمل ویترکتومی رو انجام دادم دادیم و باید اجازه بدیم دوره نقاهت بگذره و ببینیم تونستیم آسیب وارده به چشم رو کنترل کنیم یا خیر... ما همه تلاش‌مون‌و کردیم و امیدواریم مشکلی پیش نیاد.
مرد جوان با نگرانی پرسید:
- این نقاهت چقدر ادامه داره آقای دکتر؟
با پیج شدن نام دکتر سری تکان داد و در حین گذشتن از کنارش گفت:
- فعلا تا دو هفته چشم‌ها پانسمانن و وضعیت خوابیدنش هم ثابت. پرستارش توضیحات لازم رو به‌تون میده.
و رو به من ادامه داد:
- خانم مرادی موردی بود خبرم کنید.
با گفتن «چشم» در پاسخ دکتر، رو به زن و مرد گفتم:
- می‌تونید برای چند دقیقه بیمارتون رو ببینید، اما بعدش لطفا بخش رو ترک کنید.
مرد گفت:
- من برادرشم، می‌خوام پیشش بمونم.
سری تکان دادم و گفتم:
- در دسترس باشید، فعلا نیازی نیست، اما اگر لازم شد به‌تون اطلاع می‌دم.
و با تحویل پرونده به خانم یحیوی آن‌ها را همراهی کردم. به محض باز کردن در اتاق، زن تنه‌ای به من زد و از کنارم گذشت. هنوز مات سرعت عملش بودم که دیدم خود را روی بیمار روی تخت انداخت و با های‌های گریه و سروصدای بسیار بخش را روی سرش گذاشت.
- مهیار جانم!... عزیزم!... حیف چشمای قشنگت نبود که کور شه!... مهیارم دیگه نمی‌تونی نگام کنی...!
با گذشتن نفر دوم از کنارم، خود را جمع کردم و سعی کردم با حفظ آرامشم جلو بروم و به مرد برای عقب کشیدن زن اعجوبه کمک کنم.
- خانم... خانم محترم! لطفا بیاید کنار... خانم یکم آروم‌تر ما اینجا مریض داریم!
مرد از من موفق‌تر بود وقتی از پشت او را بغل کرد و به سختی عقب کشیدش. همانطور هم به آرامی نامش را صدا می‌زد تا آرام بگیرد.
- نگار! نگار جان کمی آروم‌تر... عزیزم یکم آروم بگیر، دکتر که نگفت کور میشه!...
مقابلش ایستادم تا مسیر نگاهش به بیمار را مسدود کنم و با بالا آوردن دستانم و نشان دادن کف دستانم به آن‌ها گفتم:
- خانم عزیز! بیمار شما تازه از اتاق عمل خارج شده! هنوز تو شوک حادثه‌ست... باید در وضعیت ثابت قرار بگیره... این رفتار شما وحشت ایشون‌و بیشتر می‌کنه...
و رو به مرد جوان گفتم:
- لطفا تا بیش از این مزاحم باقی بیمارا نشدین ببریدشون بیرون. اینجا بخش جراحیه آقا، وضعیت بیمارامون حساس‌تره.
مرد سری تکان داد و با نگاه کوتاهی به برادرش، همراه زن از اتاق خارج شد. یکبار دیگر وضعیت بیمار را بررسی کردم تا خیالم از هر آسیب احتمالی راحت شود. تحت تأثیر آرامبخش به این زودی بیدار نمی‌شد اما زن چنان خود را روی او انداخت که شلنگ سرم جابه‌جا شده بود. با نگاهی به ساعتم از اتاق خارج شدم.
امروز روز خوش‌شانسی‌هایم بود. دیدن عماد، قهوه از دست رفته و این همراه غیرمتعادل همه دست به دست هم داده بودند تا کلافه‌تر شوم. دکتر تهامی در ایستگاه پرستاری ایستاده بود و با خوشرویی با همکارانم مشغول گپ زدن بود. با رسیدن به آن‌ها سلام دادم و دکتر پاسخم را داد.
- خسته نباشید خانم مرادی. از خوش اقبالی منه که امروز تو این بخش هستید؟!
با لبخندی خجول پاسخ دادم:
- خواهش می‌کنم آقای دکتر، سعادتیه برای من!
دکتر سری تکان داد و با امضای پرونده‌ای زیر دستش، خداحافظی مختصری با بچه‌ها کرد و با اشاره دست از من خواست همراهی‌اش کنم. زیر نگاه سنگین همکارانم دستی به موهای فرضی کنار مقنعه کشیدم و مثلا مرتب‌شان کردم و با فرو کردن‌شان در جیب روپوش سفیدم، همراه دکتر قدم برداشتم. دو سه قدم که دور شدیم پرسید:
- به پیشنهادم فکر کردی خانم مرادی؟
- بله آقای دکتر، همون دیروز به‌تون پاسخ دادم.
- خب این برای من خیلی خوشایند نیست اما به تصمیم شما احترام می‌ذارم. به دوستم پیشنهاد دادم از شرکت‌های معتبر پرستاری در منزل یک پرستار مجرب درخواست کنن.
لب پایینم را به دندان کشیدم اما از موضعم پایین نیامدم. من درس می‌خواندم و برای شغلم ارزش قائل بودم. نزدیک در خروجی بخش بودیم که دکتر ادامه داد:
- امروز تا کی هستی؟
با نگاهی به ساعتم گفتم:
- سه ساعت دیگه.
سری تکان داد و گفت:
- صبح که برجسته رو اورژانسی راهی اتاق عمل می‌کردم، از بچه‌ها پرستارای امروز بخش رو پرسیدم و با شنیدن اسمت خیالم راحت شد. به همین خاطرم بیمار سفارشی فرستادم برات. بیمار معروف و محبوب داشتن یکم وسواس میاره...
شانه بالا انداختم.
- معروف بودن ایشون دلیلی برای تمایز از دیگرانه؟
خندید.
- منظورم این نبود اما خب وقتی صحبت از یه قهرمان ملیه که برای این مملکت افتخارآفرینی کرده، همه چی رنگ دیگه‌ای به خودش می‌گیره. فشار از همه طرف بیشتره. بیرون بیمارستان‌و دیدی؟
سری به دو طرف تکان دادم. دستی به موهای نقره‌ایش کشید و گفت:
- طرفداراش و خبرنگارا بیمارستان‌و دوره کردن.
ابروهایم با تعجب بالا پرید. انقدر مهم بود این آدم؟!
- می‌دونم هم تو و هم یحیوی حواس‌تون هست و نیازی به سفارش نیست، پس سپردمش به شما.
- چرا من؟
- چرا تو نه؟ در اصل مسيئولیت ایشون با خانم یحیویه اما من ازش خواستم اجازه بده شما زیر نظر خودش به بیمار رسیدگی کنی. کیس متفاوتیه و هنوز مونده تا بیای تو بخش چشم. فعلا از تجربیاتت توی بخش جراحی استفاده کن.