- چه ربطی به طنین داره؟
خیره نگاهش کردم. منظورم را می‌فهمید اما سعی در انکارش داشت.
- شاید تغییر کرده باشه!
- امید داری؟... البته حق داری، خواهری. خواهر دلسوز برادره.
اخمش غلیظ‌تر شد و انگار پشه‌ای را در هوا کنار می‌زند، دستش را تکان داد.
- خودت می‌دونی من طرف تواَم دیبا، همیشه. اما اندازه تو ازش نمی‌ترسم. شش سال گذشته، همه ما تغییر کردیم. شاید اونم عوض شده باشه...
لقمه نیم‌خورده را روی میز گذاشتم و با کلافگی از پشت میز بلند شدم.
- اگه دنیا هم زیر و رو بشه، داداش تو همون الدنگی که بود، می‌مونه... من اونشب باهاش روبه‌رو شدم و به‌نظرم هیچ تغییری نکرده بود.
و در حین خروج از آشپزخانه ادامه دادم:
- میرم حاضر شم، دیرمه. از خودت و طنین مراقبت کن.
و دقایقی بعد از خانه بیرون زدم. اغراق نمی‌کردم؛ واقعا از عماد و تبعات حضورش می‌ترسیدم. عینکم را به چشم زدم و با نگاهی به اطراف خانه، سوار ماشین شدم.
ساعتی بعد شیفتم در بخش جراحی را تحویل گرفته و مشغول همراهی پزشک برای چک روزانه بودم. بورد در دستم بود و به دنبال دکتر امدادی، اتاق به اتاق می‌گشتیم و دستوراتش را ثبت می‌کردم.
تقریباً ظهر بود که کارم تمام شد و بخش به آرامش نسبی رسید. ترخیصی‌ها رفته بودند و غذای بیماران پخش می‌شد. رو به ملیکا که در حال به‌روزرسانی پرونده‌ها در سیستم بود، گفتم:
- من یه سر برم پایین یه قهوه بگیرم. دیشب نخوابیدم، سرم درد می‌کنه.
سری برایم تکان داد و گفت:
- برو فعلا امنه.
برای رفتن به کافه باید از بخش اورژانس خارج می‌شدم که مثل همیشه شلوغ بود. دقایقی طول کشید تا قهوه‌ام آماده شود و برای این‌که دیر نشود، در حین خوردنش به داخل برگشتم. وقتی وارد اورژانس شدم، عماد را دیدم که از آسانسور خارج می‌شد. با عجله دو قدم به عقب برداشتم تا قبل از این‌که مرا ببیند، خارج شوم و با دور زدن محوطه بیمارستان، از ورودی اصلی وارد شوم که با چرخیدنم، محکم به شخصی برخورد کردم و به عقب پرت شدم. دستانی محکم بازوهایم را چسبید اما قهوه از دستم افتاد و روی کفش‌های هردومان پاشید.
- جلوی پات‌و نگاه کن خانم! حواست کجاست؟
صدای جیغ زن همراهش بلند بود و می‌ترسیدم عماد متوجه حضورم شود. لبم را گاز گرفتم و با لحنی عذرخواهانه گفتم:
- ببخشید آقا، عجله داشتم، ندیدم‌تون.
مرد در سکوت لباسش را چک می‌کرد اما زن نگاهی به لباس فرم سفیدم انداخت و بلند‌تر از حد معمول گفت:
- مگه این بیمارستان چشم پزشک نداره؟ شما که خودت پرستار همینجایی خانم، یه سر برو پیشش!
نگاه اکثر حاضرین در سالن به سمت‌مان کشیده شد و ناگهان دستی از پشت روی شانه‌ام نشست.
- مشکلی پیش اومده آقا؟
مرد جوان نگاهی به عماد و دستش روی شانه من انداخت و سری بالا انداخت.
- نخیر.
و به زن همراهش گفت:
- بیا بریم نگار، الان از اتاق عمل میارنش.
و بی‌توجه به منی که نفسم بالا نمی‌آمد، از کنارم گذشتند.
- تو طبقات بالا دنبالت بودم، این پایینا قدم‌رو می‌ری خانم پرستار!
چشمانم ناخودآگاه روی هم نشست. پس مرا یافته بود. به آرامی به سمتش چرخیدم و طوری خودم را عقب کشیدم که دستش پایین بیفتد.
- تو که باز اینجایی؟ هنوز با حراست آشنا نشدی؟
با پوزخند جواب داد:
- با اونم به وقتش آشنا میشم ولی فعلا باید صحبت کنیم.
- من که الان شیفتم. باید برم بالا، درضمن ما صحبتی با هم نداریم!
- من دارم.
خواستم جوابش را بدهم که در بلندگو نامم را خواندند؛ «خانم مرادی به بخش جراحی»
با اشاره به پشت سرش گفتم:
- صدام می‌کنن.
دندان بر هم سایید و گفت:
- همینجا منتظرتم، شیفتت که تموم شد حرف می‌زنیم.
دستی در هوا تکان دادم به معنی «برو بابا!» و به سمت آسانسور رفتم. وارد بخش که شدم ملیکا هول‌زده و نجواکنان گفت:
- کجایی پس؟ بیا برو اتاق دو، مریض دکتر تهامی رو پذیرش کن.
با تعجب پرسیدم:
- من؟!
- آره، دکتر خودش گفته. الان دستیارشم از اتاق عمل میاد.
باشه‌ای گفتم و به سمت انتهای راهرو و اتاق خصوصی به راه افتادم. برایم عجیب بود که دکتر تهامی بعد از صحبت‌های دیروز، باز هم مرا برای همراهی بیمارش فراخوانده. من که با صراحت به او پاسخ منفی داده بودم. به اتاق که رفتم، بیمار روی تختش دمر خوابیده بود و پرستار همراه بالای سرش. نیروهای خدمات که او را از ریکاوری آورده بودند، قبل از من خارج شده بودند.
پرونده‌اش را از همکارم گرفتم و در حین توضیحات او، نکات لازم را یادداشت کردم تا دستیار دکتر از راه برسد و دستورات نهایی را صادر کند. همکارم که آقایی مسن بود، بعد از امضای من رفت و من ماندم با بیماری که هر دو چشمش بانداژ بود و به هیچ عنوان نباید سرش را بالا می‌گرفت. سرم و آنژیوکتش را چک کردم و نگاهی به بانداژش انداختم تا مشکلی نداشته باشد که با صدایش تکانی خوردم.
- من کجام؟ این چیه رو چشمام؟ جایی و نمی‌بینم!
و خواست دستانش را برای کنار زدن بانداژ بالا بیاورد که دست روی دستانش گذاشتم و به آرامی و با لحنی آرامش‌دهنده گفتم:
- لطفا دست نزنید آقای برجسته، اینجا بیمارستانه. به خاطر ضربه‌ای که به چشم‌هاتون وارد شده، عمل‌تون کردن و الان هم وارد بخش شدید. من مرادی هستم، پرستارتون. هر کاری داشتید و هر چیزی خواستید باید من‌و صدا کنید.
با نفس‌هایی سنگین که ناشی از استرس بود گفت:
- کدوم ضربه؟ چرا من چیزی یادم نمیاد. من مسابقه داشتم، قرار بود برای مسابقات جهانی انتخاب شم. من باید برم... بذارید برم...
و خواست بلند شود که بیشتر مانعش شدم. اما تنها زمزمه می‌کرد «باید برم...» و من به ناچار دکمه اضطراری را فشردم و از همکارانم کمک خواستم. در همان لحظه دکتر حقی وارد شد و به کمکم آمد. مرد جوان کمی تقلا کرد و کمکم در اثر داروهای بیهوشی و داروی تزریقی در سرمش به‌خواب رفت.
دکتر حقی، دستیار جوان دکتر تهامی بود، توصیه‌ها و دستورات را برایم نوشت و سفارش کرد که تمام حواسم پیش بیمار جدید و معروفی باشد که مصدومیتش در همان لحظات هم تیتر اول اخبار بود. همراه با دکتر از اتاق خارج شدیم و به ایستگاه پرستاری رفتیم. خانم و آقایی جوان مقابل ایستگاه ایستاده بودند و با خانم یحیوی سرپرستار بخش صحبت می‌کردند. با رسیدن ما به آن‌ها خانم یحیوی از من پرسید: