همچون نسیم زودگذر بهاری، به آشپزخانه رفتم و با روشن کردن زیر کتری، آماده‌ی مهیا کردن چای داغ و گرمابخشی برای بابا شدم.
با صدای قیژ مانند و خشک لولایِ درب، از آشپزخانه بیرون زدم و «سلام» پر انرژی‌ام از دیدن وضعیت بابا نصفه‌کاره ماند.
هین کشیده، قدمی به جلو برداشتم.
+«بابا! این چه وضعیه؟ چرا این‌قدر خیس شدی آخه؟»
نگاه بی‌رمق و کدر بابا، در نگرانی نگاهم نشست.
بی‌حال و زمزمه‌کنان «سلام» گفت.
با دیدن این حالت‌های بابا، دلشوره دوباره مهمان قلبم شد، دل‌نگران لب‌زدم.
+«بابا خوبی؟»
کلماتی شکسته و نامفهوم، شدند جواب سؤال من!
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت8
***
‹حال›
با تکان محکم ماشین، از قعر خاطره‌‌ی سیاه بیرون کشیده شدم.
لرزش دستانم بیشتر شده بود و تپش قلبم به بیشترین حد خود رسیده بود.
احساس ضعف و بی‌حالی، نم‌نمک در وجودم رخنه می‌کرد و توان حرکت دادن اعضای بدنم را از من سلب می‌کرد.
علائم آشنای حمله‌ی‌عصبی، لحظه به لحظه بیشتر نمایان می‌شد.
حمله‌ای که ماه‌هاست مهمان وجودم شده است، دقیقا از وقتی که مامان را از دست دادم تا حالا...
در این میان، ذهنم بی‌توجه سعی داشت برای هزارمین‌بار، وقایع آن شب منحوس و کمرشکن را مرور کند.
***
‹گذشته›
حرکت نامتعادل و تلوتلو خوران بابا، منتهی شد به بالشت‌هایی با طرح بته‌جقه بر پس‌زمینه‌‌ی قهوه‌ای سوخته.
به سمتش قدم برداشتم.
+«بابا، لطفاً بلندشو لباست و عوض کن بعد بیا دراز بکش!»
انگشتان دست بابا، به سمت پیشانی‌اش پیش‌روی کردند و آرام‌آرام، مشغول ماساژ دادن پیشانی‌اش شدند.
سخت‌تر و ناواضح‌تر از دقیقه‌‌ی پیش، جوابم را داد.
-«خست...ه...ام! بد..نم...بی..حسِ! نمی‌تونم...تکون...بخو..رم.»
با دلشوره و نگرانی که لحظه به لحظه، بیشتر و قوی‌تر می‌شد، لب به گله گشودم.
+«چرا این‌قدر دیر اومدی خونه؟ بابا، بلندشو بریم دکتر حداقل.»
بی‌توجه به جلز و ولزهای من، تنها زمزمه‌ای خاموش کرد.
-«لا..مپ...آشپزخونه...رو..خاموش..کن. نورش...چشمم...و...می‌زنه!»
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت9
با نگرانی و دلهره‌ای که از مردمک‌هایم شره می‌کرد، لجبازانه حرفم را تکرار کردم.
+«لباست و عوض کن حداقل! یا بلندشو بریم دکتر! حال و روزت نگرانم کرده...»
به زور، لای پلک‌هایش را باز کرد و مردمک‌های تیره‌اش با ناتوانی خیره‌ام شد.
چیزی در درونم لرزید، مثل افتادن برگ رنگی از درخت بی‌پوشش پاییزی.
حسی مملو از نگرانی دخترانه در وجودم پخش می‌شد!
بابا به سختی و با اهرم کردم دستانش بر زمین نشست، نفس‌نفس می‌زد؛ گویی دونده‌ی دو ماراتن باشد، کسی که کیلومترها دویده و حال به خط انتها رسیده است.
دست به دیوار گرفت و به زحمت بر روی پاهایش ایستاد.
قدمی برنداشته، تلوتلوخوران جلو رفت و در مقابل نگاهِ هراسان و مبهوت من بر زمین افتاد.