گیج شده، پلکی زدم و با ترسی توام نگرانی به جسم بی‌حرکت و راکد بابا خیره شدم.
بی‌توجه به خواب بودن حسین، جیغ بلندی کشیدم.
+«بــابــا!»
روی دوزانو، در کنار بابا فرود آمدم و با ترس و لرز، به صورت رنگ‌پریده‌اش خیره ماندم.
انگشتانِ لرزانم را به سمت صورت بابا کشاندم، از حس سردی اندک صورتش، هراس و وحشت به قلبم چنگ انداختند.
مغزم قفل کرده بود و گیج شده به صورت سپید شده‌ی بابا می‌نگریستم.
با ضرباتی تند و نسبتا محکم، به صورت بابا سیلی زدم و با صدایی که التماس را فریاد می‌زد، گفتم:
+«بابا،بابا. من و نگاه کن!»
در میان آشوب خانه، حسین هم بیدار شد و بنا را بر سر ناسازگاری گذاشت.
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت10
درمانده شده بودم.
کاش عزیز امروز به خانه‌ی عمو نرفته بود!
کاش...
هجوم قطرات اشک را به چشمانم حس کردم، با هول و ولا و شتاب‌زده، ایستادم و با نگاهی محو خود را به موبایلم رساندم و شماره‌ی اورژانس را گرفتم.
***
‹حال›
حالا درد قفسه‌ی سینه هم به تپش تند و بی‌قرار قلبم اضافه شده بود.
لرز به تمام اندامم نشست.
گر گرفته بودم، گویی آتشی شلعه‌ور و سوزان در بدنم روشن شده بود.
آتشی از جنس غم...
حس خفگی، باعث شد انگشتان کرخت و راکدم را به شال سیاه رنگم برسانم.
دهانم خشک شده بود و فرقی با کویر برهوت نداشت.
با نفسی که به زور می‌رفت و می‌آمد، خدا را شکسته و خاموش صدا زدم.
عزیز با دیدن صورتم، یازهرایی بلند گفت و عمو ترسیده و نگران، سریع و بی‌مبالات ترمز ماشین را در حاشیه‌ی خیابان گرفت.
همه با تکاپو خیره شده بودند به حالت‌های شدیدم.
عملا بدنم می‌لرزید و از تمام تنم، عرق شره می‌کرد.
سرگیجه و کوبش معده‌ام باعث شد تا چشمان بی‌رمقم را ببندم...
***
‹گذشته›
برای اپراتور خانم اورژانس پشت خط، با صدایی که می‌لرزید و صورتی پر اشک، مو به مو علائم بابا را توضیح دادم.
لحن پر از آرامش زن هم، نتوانست آشوب درونم را آرام کند.
-«عزیزدلم، اول از همه آرامش خودت خیلی مهمِ! اگه آروم نباشی نمی‌تونی به پدرت هم کمک کنی. فهمیدی؟»
+«ب...بله!»
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت11
-«خیلی هم عالی! همکاران من به سمت منزلتون راه افتادند. حالا با دقت به حرف‌های من گوش بده و کارهایی که می‌خوام ازت رو با آرامش انجام بده، باشه؟»
+«با...شه!»
-«اول از همه، نفس عمیقی بکش.»
همچون کودک‌های حرف گوش کن، نفس عمیق و طولانی کشیدم.
می‌ترسیدم در این شرایط حساس و ترسناک، حمله‌ی‌عصبی‌ام رخ دهد.
تنها توانستم از اویی مدد بجویم که مراقب همه هست.
خدایا کمکم کن!