خاطره‌ای غبارگرفته و شتاب‌آلود در لابه‌لای پیچک‌های سیاهی ذهن، نمایان شد و با تکثیر خود در میان سلول‌ها و عصب‌ها، ذهن را به یغما برد...
حالا، خاطره و زمان حال در هم می‌پیچیدند و مرا گیج و حیران می‌کردند.
صدای ترق‌ترق کوبیده شدن قطرات باران بر روی سقف آهنی ماشین، ملودی ترسناکی شده بود و رعشه به جانم می‌انداخت.
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت6
دستانم ناخودآگاه شروع به لرزیدن کردند و دندان‌هایم با استرس به جان لب‌هایم افتادند.
تمامی اتفاقات امروز، آن خاطره‌‌ی شوم را که ردی از غم و درد داشت، برایم تداعی می‌کند.
سرم را تکان دادم، سعی کردم ذهنم را به سمت اتفاق دیگری سوق بدهم.
اما خاطرات سرکش و لجباز، همگام با قطرات باران سعی داشتند روحم را به تاراج ببرند.
شبی که کابوس ترسناک و وهم‌انگیز خواب‌هایم شده است!
پرندۀ سرکش خیالم، بی‌توجه به مقاومت و لجبازی من؛ با پافشاری به سمت آن شب پرواز کرد...
***
‹گذشته›
در همان حین که حسینِ بی‌تاب و قرار را در آغوشم تکان می‌دادم، طول و عرض هال خانه را هم قدم می‌زدم.
بلاخره پس از کلنجار رفتن و ناز دادن با کلمات به حسین، خواب به چشمانش نشست.
حسینِ تازه خواب رفته را، روی تشک مخصوصش خواباندم و پتو را روی بدنش کشیدم.
مردمک‌هایم با ردی از نگرانی و ترس، به ساعت خیره شدند؛ حوالی ساعت نُه شب بود و این دیرکرد برای بابا، عجیب بود!
با قلبی بی‌قرار که هر پمپاژش، استرس را به سراسر وجودم می‌ریخت، به سمت پنجره رفتم.
از لایِ شکاف پنجره، هوای سرد پاییز تازه از راه رسیده، خود را به داخل می‌کشید و به دور استخوان‌هایم همچون پیچک، می‌پیچید.
پنجره را کامل بستم و با دستم، پرده‌های بازیگوش سپید رنگ را به کناری زدم.
سیاهی شب، بر آسمان شهر خیمه زده بود و همه‌جا را به تصرف در آورده بود.
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت7
ابرهای خاکستری و سیاه، جلوی تلألو قرص کامل ماه را گرفته بودند.
چند ستاره‌‌ی بازیگوش، از لابه‌لای سیاهی ابرها سوسوکنان خودنمایی می‌کردند.
برای لحظه‌ای کوتاه، برقی در دل آسمان زده شد و همچون لامپی، سیاهی شب را روشن کرد.
رعد، غرش‌کنان در دل سیاهی ابرها پیچید؛ همانند فردی دردمند که در بالایِ کوهی استوار و سر به فلک کشیده، فریاد بزند.
قطرات باران، نرم‌نرمک بر پنجره کوبیده می‌شدند و دوان‌دوان پایین می‌رفتند.
با رعد و برقی دیگر، قطرات باران شدت بیشتری پیدا کردند.
دل‌نگران، کف دستان عرق کرده از استرسم‌را، بهم مالشی دادم.
چرا بابا نیامد؟
با چرخیدن درب آهنی خانه بر روی پاشنه و هویدا شدن، سیاهی قامت بابا از دور، لبخندی بر لب‌هایم نقش بست.