هقی در گلو زدم.
یتیم شده بودم...
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت4
چندباری کلمه‌ی «یتیم» در ذهنم تکرار شد و هربار با زجری بیشتر، یادآور این بود که دیگر پدر و مادرم در کنارم نیستند!
در همان حین سوگواری، دستی گرم و مردانه چفت بازویم شد و صدای خش‌دار و پرتحکم عمو، در دالان سیاه گوش‌هایم پیچید.
همچون صدای سوت ممتد و طولانی قطاری که در دل سکوت بپیچد.
-«حسنا! بلندشو عموجان! باید بریم خونه.»
مردمک‌های براق از اشکم را، با التماس و ترسی پنهان شده، به صورت جدی و محکم عمو دوختم.
صدایم از ازدحام توده‌های بغض لرزید و کلمات، ترک برداشته در هوا موج برداشتند.
+«نمیشه...یکم...بیش..تر...بمونیم؟»
با اشتیاقی که کامل در صورت و مردمک‌هایم هویدا بود؛ به واکنش عمو چشم دوختم.
نفس سنگینی کشید و قاطع گفت:
-«نمیشه. باید برگردیم!»
دیگر حرفی به زبان نیاوردم.
کامل بر این واقف بودم که اگر، عمو سخنی بر زبان بیاورد؛ هرگز از گفته‌اش کوتاه نمی‌آید!
دستان عمو همچون اهرمی، به کمکم شتافت تا بتوانم بایستم.
هم‌زمان با ایستادن بر پاهایم، مقابل چشمانم پرده‌ای ضخیم از جنس سیاهی قرار گرفت و سرم همچون آونگی به دوران افتاد.
عمو محکم‌تر بازوانم را گرفت و با صدایی که نگرانی در آن موج می‌زد، پرسید.
-«چی شد؟ خوبی؟»
لب‌هایم، بی‌صدا تکان خوردند و «خوبم» را
خاموش لب زدم.
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت5
وزن بدن کرخت و بی‌حالم را به شانه‌های عمو انداختم و با پنهان کردم سرم، در سینه‌ی ستبر عمو، دلتنگ و پر بغض، دم عمیقی از عطر آشنا و پر از خاطره‌اش گرفتم.
آغوشِ عمو، مثل آغوش بابا بود!
با همان عطر، همان گرما و همان استحکامِ پدرانه و حمایت‌بخش...
تکیه داده به عمو، با قدم‌هایی لرزان و ناتوان، به سمت درب خروجی آرامگاه، آرام آرام گام بر می‌داشتیم.
سکوتی سنگین و سیال، در هوا پخش می‌شد.
سکوتی از جنس بغض، غم و درد...
با کمک عمو، روی صندلی عقب و در کنار زن‌عمو و عزیز نشستم.
سرم را به پنجره‌ی سرد و مرطوب ماشین عمو چسباندم.
سرمای پنجره، برای لحظه‌ای، لرز را به جانم انداخت!
بی‌توجه به یخ‌زدن پیشانی‌ام، سرم را با لجاجت همانجا نگه داشتم.
از شدت غم و دردی که بر قلبم آوار شده بود؛ آهِ جگرسوزانه‌ای کشیدم و برای لحظاتی کوتاه‌مدت، جلوی نگاهم مه‌آلود شد.
خورشید در زیر خاکستری ابرها، نور کهربایی رنگ و بی‌جان غروبگاهی خود را، بر پیکر سیاهی جاده انداخته بود.
صدای غرش رعدی در دل آسمان پیچید و قطرات باران نرم‌نرمک بر زمین فرود آمدند.
نگاهم این‌بار، به بازی قطرات کروی شکل باران بر روی پنجره خیره بود.