تحمل پاهایش، به کوتاهی فاصله مابین دم و بازدم شده بود!
همان‌قدر بی‌طاقت و کوتاه...
تاب و توان پاهایش تمام شد و کمرش زیر بار سنگین حوادث خم.
دستش را حبس دیوار کرد و برای لحظاتی کم‌عمر، جلوگیری کرد از ریزش بدنش...
چشم بست و ثانیه‌ای مکث کرد.
ساختمان سست و ضعیفِ بدنش، خسته و بی‌جان در حاشیه‌ی پیاده‌رو، بر روی زمین فرو ریخت.
زانوهایش، محکم به زمین برخورد کرد و سوزشی عمیق و ژرف در پاهایش پیچید!
بی‌توجه به خراشیدگی زانوها، تلاش بر ایستادن کرد اما...
قطره اشک لجبازی از گوشه‌ی پلکش پایین چکید و بوسه‌زنان بر شیبِ گونه‌اش پایین رفت.
آرام‌آرام و مسکوت، همانند تمام روزهایِ گذر کرده‌ی این پنج‌ماه منحوس، گریه کرد و تنها توانست از بار پروزن غم قلبش، کمی بکاهد!
نگاه پر ترحم و دلسوزی عابران، زخم عمیق دیگری بر قلب و روح رنج کشیده‌اش می‌کشید.
فراری بود از این‌گونه نگاه‌ها و حال، توان ایستادن و فرار کردن را هم نداشت!
شانه‌های ظریفش خم‌تر شد و آهِ عمیقی برخاسته از قلبش، بر زبانش جاری شد.
در همین دقایق کوتاه و کم‌عمر، گویی سال‌ها پیرتر شده بود...
برای فرار از نگاه‌های پر معنا، سر خم کرد و مردمک‌های اشکی و دردمندش را پوشاند.
پدرش رفته بود!
کوهی که همیشه پشتوانه‌اش بود رفته بود و او، دیگر کسی را برای حمایت نداشت...
به‌قلم: #مـٰاهلـی
کپی‌حرام‌است‌و‌پیگرد‌الهی‌و‌قانونی‌دارد‼️
🦋
🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋🕯🦋
🕯🦋🕯🦋
🦋🕯🦋
🕯🦋
🦋
#رهسپـارِ‌جـٰاده‌ی‌عِشـق
#پـٰارت3
"حسنا"
مردمک‌های رنگینم، با سایه‌ای از غم به آرامگاه بابا خیره شده بودند.
لب‌هایم در خاموشی بهم می‌خوردند و من، بی‌صدا ناراحتی‌‌ام را فریاد می‌زدم!
نگاهم را نرم‌نرمک بالا کشیدم.
به قاب عکسی خیره شدم که، صورت بابا را به تصویر می‌کشید.
نگاهم، محتاج و نیازمند، جزبه‌جز صورت بابا را می‌بلعید. همچون گرسنه‌ای که پس از مدت‌ها به غذا رسیده بود!
مردمک‌هایم خیره شدند به لبخندی که، سخاوتمندانه روی لب‌ها گسترده می‌شد و آرامش را به دل آدمی سرازیر می‌کرد.
نفس سنگین و پر دردی کشیدم.
با نگاهی که دیگر فروغی نداشت؛ به خاک‌هایی خیره شدم که به فاصله‌ی پنج‌ماه، جسد بی‌روح پدر و مادرم در زیر آن‌ها به خواب ابدی فرو رفتند.
لب‌هایم قوس کمی پیدا کردند و تلخندی هر چند محو و ناپیدا، روی لب‌هایم نقش بست.
بدنِ بی‌جان و ضعیفم را کمی جلوتر کشیدم.
میان فاصله‌ی آرامگاه مامان و بابا دراز کشیدم و همچون کودک بی‌پناهی در خود مچاله شدم.
بغض تا بیخ گلویم آمد و راه نفسم را بست.
بی‌نفس زمزمه کردم.
+«کاش الان کنارتون بودم...»
از هجوم قطرات اشک به چشمانم، تصاویر موج برداشتند.
با درد پلک بستم و اجازه‌ی باریدن را به چشمانم دادم.
قطرات اشک، دوان دوان از صورتم پایین می‌رفتند.