اما ماهور مهلت نداد. نگاهش شبیه به کسی بود که خطری آشکار را می‌بیند و دوستش چشم بر آن بسته. با لحنی قاطع، سنگین و بی‌برو برگرد گفت: «نخیر! اصلاً لازم نکرده.»
سکوت سنگینی میانشان کش آمد؛ از همان سکوت‌هایی که هردو ، وزن حرف‌های یکدیگر را می‌سنجند. کیمیا نگاهش را از ثبات بی‌انعطاف چشم‌های ماهور گرفت و خیره شد به قاب عکس کوچک کنار دست ماهور. ماهور هیچ‌وقت قصد خرد کردن ذوق او را نداشت، اما عادت داشت مثل یک ترمز دستی ناگهانی عمل کند؛ همیشه در درست‌ترین موقع، اما با بدترین زمان‌بندی ممکن.
کیمیا نفسش را آهسته بیرون داد، نگاهش را بالا آورد و گفت: «عشقم من بچه نیستما! می‌فهمم نگرانمی، اما داری زیادی سخت می‌گیری.»
ماهور انگشتان مشت‌شده‌اش را آرام باز کرد. تکیه داد، اما نگاهش هنوز سنگین بود: «سخت نمی‌گیرم. فقط میخوام واضح تر فکر کنی.»
کیمیا تکیه داد و لبخندش بالاخره رو شد: «فکر میکنم.الان بازجوییت تموم شد!»
جدیت ماهور ترک خورد و خنده‌ی کوتاهی کرد: «دیوونه! دارم جدی حرف می‌زنم.»
کیمیا دستش را روی دست او گذاشت: «می‌دونم حواست بهم هست.»
#11
«گفتی اونم خبر داره از مهمونی؟»
کمرش را صاف کرد و تار مویی که روی شانه‌اش افتاده بود را با انگشتش زد عقب:
«آره دیگه. چون در اصل آروند هم توی این مهمونی هست.»
ماهور چشم‌هایش را ریز کرد. مردمک‌های سیاهش جمع شد. یک چشم‌غرهٔ بی‌صدا به پنجره انداخت، انگار که بخواهد از پشت پرده، سایهٔ کسی را ببیند. انگشت‌هایش رفتند سمت انگشتر توی انگشت اشاره‌اش. حلقه را چرخاند. یک بار. دو بار:
«چرا؟ مگه چیزی شده؟»
ماهور سرش را تکان داد. تار موهایی که کنار شانه‌اش ریخته بود، تاب خورد و عقب رفت:
«می‌گن مار از پونه بدش میاد، هی جلوش سبز می‌شه.»
کیمیا پقی زد زیر خنده. صدایش مثل ترکیدن یک حباب کوچک توی سکوت اتاق پیچید. چشمانش جمع شد و دو تا خط ریز افتاد گوشه‌شان:
«این چی بود دیگه! چرا؟ مگه چیزی شده؟»
ماهور دهانش را باز نکرد. نمی‌خواست گله‌هایی که ته دلش مانده بود، بالا بیاید و بریزد توی اتاق. هر حرف و اتفاقی که بود را می‌خواست تا ابد برای خودش،در دلش نگه دارد. بهتر از هرکس دیگر می‌دانست بازگو کردن افکارش هیچ فایده‌ای ندارد.
سعی کرد با لحن آرام تری حرفش را ادامه بدهد.شاید کیمیا را وادار به رضایت کرد
«هیچی. طوری نیست... گفتی قراره تشریف بیارن دیگه؟ همونجا می‌تونی ببینیش. هرچند امیدوارم که نیاد.»
کیمیا در یک حرکت، بدون اینکه ثانیه‌ای فکر کند، دستش را برد پشت کمرش. بالشتک کوچک تزئینی را که همیشه روی صندلی میز آرایش بود، از پشت کمرش بیرون کشید. پارچهٔ مخملی سبز رنگش توی دستش جمع شد. دستش را بالا برد، نشانه گرفت، و پرتابش کرد.