بالشتک در هوا چرخید. ماهور دستش را آورد بالا و درست قبل از اینکه به صورتش برخورد کند آن را در هوا گرفت. تیله‌های مشکی رنگ چشمانش با بهت به چهره‌ی کیمیا خیره شد.
#12
نور از لابلای پرده‌های طوسی‌رنگ و قطور پنجره‌ها می‌گذشت و روی زمین می‌افتاد. آفتاب کاملاً بالا آمده بود؛ سر و صدای گنجشک‌ها کم‌وبیش در فضای باغ می‌پیچید و بادی که آرام لابلای شاخه‌ی درختان می‌وزید، سرمای ملسِ خاکِ خیس‌خورده را به رخ می‌کشید.
پلک‌هایش را به آرامی از هم گشود. از همان‌جا می‌توانست تکه‌ای از آسمان روشن و فضای سرسبز بیرون را ببیند و حس کند. کش‌وقوسی به تن و کمرش داد و پتو را با حرکتی کنار زد. ساعت دیواری، ساعت هفت صبح را نشان می‌داد و عقربه‌هایش با صدای آرام و موزونی، تیک‌تاکِ زمان را توی سکوت خانه تکرار می‌کردند.
لرزی کوچک از پاهایش گذشت؛ بی‌درنگ پاهایش را روی زمین گذاشت. اتاقش هیچ‌وقت گرمای زیادی نداشت و او هیچ‌وقت نمی‌توانست ذره‌ای از گرما را تحمل کند؛ سرما را به آن ترجیح می‌داد. دست‌هایش را بالا برد، موهایش را جمع کرد و گوجه‌ای شلخته روی سرش بست. لباس تنش را مرتب کرد و با گام‌هایی آهسته، پا به بیرون گذاشت.
عطر دل‌نشین نان سنگک تازه در طبقات پیچیده بود. مثل همیشه، پروانه مشغول کارهای خودش بود و اسماعیل هم در حال سر و سامان دادن به بچه‌هایش؛ همان درختان تنومند و گل‌هایی که به خواب زمستانی رفتند.
قدم جلو گذاشت، ماگ سبزرنگش را از آب‌چکان برداشت و شیر آب را باز کرد تا برای خودش آب ولرم بریزد. غرق در خیالِ خودش بود که صدایی آشنا از پشت سر، رشته‌ی افکارش را برید:
— امروز زود بلند شدی، ماهور جان!
برای یک لحظه دست‌پاچه شد و شانه‌هایش از جا پرید؛ با هول، لیوان را به تندی به خودش نزدیک کرد که باعث شد چند قطره آب روی سینه‌ی پیراهنش بچکد. لب‌های پروانه با دیدن این صحنه به خنده‌ای مهربان باز شد و سرش را به چپ و راست تکان داد. ماهور با دستپاچگی خندید:
— ترسیدم خب! یهو صدام کردی.
پروانه نگاه مادرانه‌ای به او نثار کرد، به سمتش قدمی برداشت و سپس با چشمانی ریزشده، نگاهی به پیراهن خیسش انداخت:
— دخترم! وسط روز روشن ترس کجا بود؟ نگاه کن، لباست خیس شد که!
ماهور با لبخند گوشه‌ی لبش را گزید و دستش را روی پارچه‌ی خیس لباس کشید:
— فدای سرت، طوری نیست، زود خشک می‌شه... راستی، بقیه هنوز خوابن؟
نگاه کنجکاوش را چرخاند و بین گوشه‌وکنار خانه‌ی بزرگ دوخت؛ اما طبق معمول هیچ صدای اضافه‌ای شنیده نمی‌شد. پروانه همان‌طور که مشغول مرتب کردن میز بود، جواب داد:
— آره جانم، همگی خوابن. صبحانه‌تو الان می‌خوری؟ یا برای بعد؟
کمی گوشه‌ی لب‌هایش را پایین داد و ابروهایش را در هم کشید؛ لحظه‌ای فکر کرد، سپس شانه‌ای بالا انداخت و سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد