کیمیا کمی خودش را لوس کرد، شانه‌هایش را بالا انداخت و با لحنی که سعی داشت آرام و معصومانه باشد لب زد
«آره!»
قبل از اینکه ماهور حرفی بزند، کیمیا با شتاب گوشی‌اش را جلو آورد؛ نه اینکه صفحه‌اش را روشن کند، فقط می‌خواست پیش‌درآمدی باشد برای حرفی که توی دلش باد کرده بود. انگشت‌هایش را دور بدنه گوشی محکم کرد، رو به ماهور ساخت و با هیجان گفت:
«تو امینی رو می‌شناسی؟ سهیل امینی!»
شنیدن این اسم کافی بود تا ناگهان موجی از گرمای عصبی زیر پوست ماهور بدود. پلک‌هایش برای یک لحظه روی هم افتاد. دلش می‌خواست همان لحظه واکنش نشان دهد، اما تمام توانش را جمع کرد تا خونسردی‌اش را حفظ کند. با لحنی کنترل‌شده جواب داد
«بله می‌شناسم... تو از کجا می‌شناسیش؟»
کیمیا که انگار روی ابرها راه می‌رفت، لبخند خجالت‌زده و کش‌داری زد، نگاهش را دزدید.
«خیلی وقت نیست می‌شناسمش، ولی...»
ماهور نگاهش را روی خطوط صورت کیمیا قفل کرد. خط باریکی میان ابروهایش نشست و با مکثی کوتاه گفت: «ولی چی؟»
کیمیا دست‌پایش را گم کرد. با گاردِ دست‌هایش بازی کرد، حرف توی دهانش چرخید و با تپق ادامه داد: «آره خب... تازه با هم آشنا شدیم. یکم صحبت کردیم... دستیار سپهره دیگه،احتمالا که میدونی»
#10
ماهور کمی به جلو خم شد. خط باریکی میان ابروهایش نشست؛ از همان نگاه‌های کاوشگر و سنگینی که همیشه پیش از یک نقد جدی روی چهره‌اش می‌نشست. چشم دوخت به مردمک‌های بی‌قرار کیمیا و با لحنی پایین اما پرحجم گفت:
«خب؟ حرفی بهت زده؟»
کیمیا دیگر توان نگه داشتن آن حجم از هیجان را نداشت. تمام روز، این راز کوچک زیر پوستش دویده بود و حالا سر باز می‌کرد. صورتش گل انداخت، حس کرد گونه‌هایش داغ شده‌اند و لبخند بی‌اختیاری که سعی در پنهان کردنش داشت، بالاخره کنج لب‌هایش نشست. با ذوقی که زیر لحن کنترل‌شده‌اش می‌لرزید گفت:
«راستش... ازم دعوت کرده بریم بیرون، یه قرار بذاریم!»
با شنیدن کلمه‌ی «قرار»، تکیه‌ی ماهور از پشتی صندلی کنده شد. مثل فنر کمرش را صاف کرد. ژستِ آرام چند لحظه پیشش در یک آن فرو ریخت. دست‌هایش روی سطح چوبی میز مشت شد آن‌قدر محکم که بند انگشتانش سپید زدند و با تحکمی که از لای دندان‌های کلیدشده‌اش بیرون می‌زد گفت:
«یعنی چی دعوتت کرده سر قرار؟ کلاً چند روزه می‌شناسیش، الان دعوتت کرده قرار؟»
کیمیا کف دست‌هایش را رو به ماهور بالا آورد؛ ژستی تدافعی برای مهار کردن طوفانی که می‌دانست به‌پا شده. با لحنی توجیه‌کننده و نبردی میان منطق و هیجان کوتاهی گفت:
« قرار اون‌جوری که نیست! فقط در حد یه گپ زدن ساده‌ست که بیشتر همو بشناسیم...»