هنوز کارشان تمام نشده بود که صدای دینگ گوشی کیمیا از داخل جیبش بلند شد.
کیمیا لحظه‌ای مکث کرد.
دستش را داخل جیبش برد و نگاهی به صفحه‌ی گوشی انداخت. حالت چهره‌اش برای یک لحظه تغییر کرد؛ آن‌قدر کوتاه که شاید هرکس دیگری متوجهش نمی‌شد، اما از چشم ماهور دور نماند.
قبل از اینکه چیزی بپرسد، کیمیا گوشی را خاموش کرد و با عجله از آشپزخانه بیرون رفت.
یکی‌یکی از پله‌های چوبی بالا رفت و بدون توضیحی وارد اتاقش شد.ماهور همان‌جا ایستاد.
نگاهش روی پله‌ها ماند؛ همان جایی که چند لحظه قبل کیمیا از آن بالا رفته بود.
هنوز گیج و گنگ به این رفتن ناگهانی.
آرام ظرفی را که در دست داشت کنار گذاشت و نگاهی به اطراف انداخت. آذر مثل همیشه غرق کتاب خودش بود و کیمیا هم پشت در بسته‌ی اتاقش پنهان شده بود.
خانه دوباره ساکت شده بود و از این سکوت خوشش نمی‌آمد.
از اینکه برای یک لحظه هم که شده، ذهنش چیزی برای تحلیل کردن نداشته باشد و مجبور شود با خودش تنها بماند.
با بی‌حوصلگی نفسش را بیرون داد. چند لحظه جلوی پله‌ها ایستاد، اما در نهایت راه افتاد و همان مسیر را دوباره بالا رفت.
به اتاقش که رسید، چراغ را روشن کرد.
اولین چیزی که نگاهش را گرفت، پنجره بود.
پشت شیشه‌ها کاملاً تاریک بود. با خاموش شدن چراغ‌های حیاط، سایه‌ی درخت‌های بلند روی زمین و دیوارها افتاده بود و فضای اتاق را کمی سرد و غریب می‌کرد.
جلو رفت و پرده‌ها را کشید.بعد برگشت و روی تخت نشست.
دستش را روی ملافه‌ی خنک کشید و چند لحظه همان‌طور ماند.اما آرام نمی‌شد.
پاهایش را بی‌هدف جلو و عقب کرد. یک لحظه روی تخت نشست، لحظه‌ای بعد کنار پنجره ایستاد و چند دقیقه بعد خودش را جلوی میز آرایش پیدا کرد.
انگار هیچ‌کدام از گوشه‌های اتاق نمی‌توانستند ذهنش را آرام کنند.
صدای تقه‌ای که به در خورد، او را از فکرهایش بیرون کشید.
#9
با صدای تق‌تقِ در، ماهور از دنیای خودش بیرون افتاد. بی‌آنکه سرش را بالا بیاورد، زیر لب زمزمه کرد:
«بله؟»
در آرام چرخید. کیمیا سرش را از لای چهارچوب داخل کشید؛ چشم‌هایش می‌درخشیدند و با لحنی که کش می‌آمد و التماس از آن می‌بارید، گفت:
«می‌شه بیام تو؟»
ابروهایش را کمی بالا انداخت و با سر اشاره کرد. کیمیا قدم به اتاق گذاشت. نیشش تا بناگوش باز بود و برقِ ذوق در چشم‌هایش می‌درخشد. آرام و شمرده جلو آمد، دست‌هایش را پشت کمرش گره زد و از این پا به آن پا شد.
ماهور نگاهش را روی صورت گل‌انداخته‌ی او چرخاند. سردرنمی‌آورد این‌همه بی‌قراری برای چیست.
«چیزی شده؟ چیزی می‌خوای بگی؟»