«خب... چرا ما باید اونجا باشیم؟»
آذر این بار بدون مکث گفت:
«می‌خوام سهامدار جدیدش تو باشی. با اتفاقاتی که این اواخر برای شرکت افتاده، دلم نمی‌خواد مجبور بشم واگذارش کنم یا ببینم زحمات این همه سال از بین میره. ما باید شرکت رو گسترش بدیم و برای این کار، حضور تو لازمه.»
پیشنهاد اصلاً به مذاق ماهور خوش نیامد. چین باریکی میان ابروهایش نشست؛ همان خطی که فقط وقت ناراحتی یا مخالفت پیدا می‌شد. هنوز چیزی نگفته بود که صدای کیمیا سکوت را شکست.
کیمیا که تا آن لحظه فقط دانه‌های زعفرانی برنج را با چنگالش جابه‌جا می‌کرد، آرام گفت:
«اتفاقاً منم از آقای امینی شنیدم... به نظرم شاید واقعاً بتونه کمک کنه.»
چشم‌های ماهور با تعجب به سمتش چرخید. آن‌قدر سریع که چند تار از موهای تیره‌اش روی شانه‌اش لغزید.
«امینی؟»
اسمی که این روزها بیش از حد تکرار می‌شد.
«امینی برای چی با تو صحبت می‌کنه؟»
کیمیا برای لحظه‌ای خشک شد. هنوز قصد نداشت چیزی را به کسی بگوید و حالا درست وسط بدترین موقعیت ممکن، خودش را لو داده بود. دست‌هایش زیر میز بی‌قرار در هم گره خورد. نگاه سنگین ماهور و آذر هم‌زمان روی او نشسته بود.
لبخند کم‌رنگ و مرددی زد.
«چیز خاصی نبود... فقط بین حرفاش اشاره‌ای کرد.»
ماهور چیزی نگفت؛ اما موضوع را هم فراموش نکرد. این سؤال، بی‌جواب نمی‌ماند.
آذر که نمی‌خواست بحث کش پیدا کند، دوباره چنگالش را برداشت.
«خب، غذاتون رو بخورین، سرد شد. برای آخر هفته هم آماده باشین.»
کیمیا برای عوض کردن فضای سنگین میز پرسید:
«حالا کجاست؟»
آذر خیلی ساده جواب داد:
«کیش.»
چشم‌های ماهور دوباره از تعجب گرد شد. چنگالش برای چند ثانیه در هوا ماند.
«کیش؟ چرا کیش؟»
#هشت
نگاه آذر بین دخترها چرخید.
«مهمونی قراره توی یه لنج برگزار بشه... حالا اینکه چرا اونجا رو نمی‌دونم.»
ماهور فقط ابرویی بالا انداخت. نه آن‌قدر برایش اهمیت داشت و نه حتی جذاب به نظر می‌رسید. مهمانی‌ها هیچ‌وقت جزو انتخاب‌هایش نبودند؛ همیشه ترجیح می‌داد از جمع‌های شلوغ، لبخندهای اجباری و گفت‌وگوهای بی‌هدف فاصله بگیرد.
برای همین هم بیشتر از آنکه به حرف‌های آذر فکر کند، مشغول تمام کردن غذایش شد.
چند دقیقه بعد، آرام‌آرام آن سفره‌ی رنگین جمع شد. بوی خوش زعفران و غذا که تا چند لحظه قبل تمام خانه را پر کرده بود، جای خودش را به سکوت همیشگی خانه داد.
آذر طبق معمول، بعد از شام راهش را سمت پنجره‌های قدی برد. همان جای همیشگی‌اش نشست، پا روی پا انداخت و کتابش را باز کرد؛ انگار دنیا می‌توانست هرچقدر هم شلوغ شود، او را از چند صفحه کتابش جدا نکند.
ماهور همراه کیمیا مشغول جمع کردن باقی ظرف‌ها شد. صدای آرام برخورد ظرف‌ها با هم و جریان آب، تنها چیزی بود که سکوت آشپزخانه را می‌شکست.