از جا بلند شد، لباس‌های رسمی‌اش را با یک ست راحت خانگی عوض کرد و به حمام رفت. آب خنک که روی صورتش نشست، انگار خواب و خستگی را چند قدم عقب راند. آرایشش را پاک کرد، طبق عادت روتین همیشگی پوستش را انجام داد و با دیدن صورت ساده و بی‌آرایشش در آینه، احساس کرد بالاخره خودش شده است.
همین که در اتاق را باز کرد، بوی غذا زودتر از هر چیز به استقبالش آمد. صدای خنده‌ی کیمیا با تق‌تقِ بشقاب‌ها و هم خوردن قاشق‌ها در هم پیچیده بود و خانه را از آن سکوت همیشگی بیرون آورده بود.
ماهور بی‌اختیار نفس عمیقی کشید. انگار تمام خستگی راه را همان پشت در جا گذاشت. با لبخندی واقعی از پله‌ها پایین رفت.
چشمش که به میز افتاد، ابروهایش بالا پرید.
«وااای... این همه غذا؟!»
آذر که بشقابی در دست داشت، نیم‌نگاهی به او انداخت و با همان لحن محکم اما پر از محبت گفت: «به‌جای ذوق کردن، بیا کمک.»
کیمیا خندید. «ببین... هنوز نرسیده شروع شد!»
ماهور خنده‌ی کوتاهی کرد، آستین‌هایش را بالا زد و کنارشان ایستاد. سه‌نفری ظرف‌های آخر را روی میز چیدند و چند دقیقه بعد، دور سفره‌ای نشستند که گرمایش، بیشتر از غذا، از حضور خودشان می‌آمد.
#هفت
کمی از شروع غذا گذشته بود. بوی خوش زعفران و کره هنوز در فضا پیچیده بود و بخار ملایمی از روی دیس برنج بالا می‌رفت. آذر گلویش را صاف کرد و برای لحظه‌ای از خوردن دست کشید. چنگالش را آرام کنار بشقاب چینی گذاشت، نفس عمیقی کشید و دست‌هایش را روی میز در هم گره زد.
«دخترا... آخر هفته برنامهٔ خاصی ندارین؟»
نگاه ماهور و کیمیا هم‌زمان به هم گره خورد. چنگال کیمیا میان راه، درست بین بشقاب و دهانش، متوقف ماند. ماهور سرش را کمی به سمت او چرخاند؛ چشم‌های سیاهش، پر از سؤال، در نگاه کیمیا قفل شد. هیچ‌کدام متوجه منظور آذر نشده بودند. سکوت کوتاهی بینشان نشست؛ از آن سکوت‌هایی که بیشتر از هر حرفی معنا داشت.
آذر با دیدن نگاه‌های متعجبشان ادامه داد:
«یه مهمونی قراره برگزار بشه که ما هم باید حضور داشته باشیم. خواستم ببینم برنامه یا قرار خاصی ندارین.»
ماهور با شنیدن کلمهٔ «مهمونی»، ابروی راستش را بالا داد؛ همان واکنش همیشگی که نشان می‌داد از چیزی خوشش نیامده. دستمال کنار بشقابش را برداشت، گوشهٔ لبش را آرام پاک کرد و دوباره سر جایش گذاشت.
«مهمونی؟ برای چی؟ کجا؟»
آذر کمی خودش را روی صندلی جابه‌جا کرد و بعد نگاهش را به ماهور دوخت.
«مهمونی متعلق به پسر آزادخواهه.»
ماهور همچنان منتظر ماند. انگار انتظار داشت توضیح بیشتری بشنود، اما آذر سکوت کرد و همین باعث شد خودش دوباره سؤال کند.