از ماشین که پیاده شدند، صدای قفل شدن درها مثل نقطه‌ای در انتهای یک جمله، توی آن سکوت پیچید. ماهور مکثی کرد. نسیم خنکی از میان شاخه‌ها گذشت و چند برگ خشک روی زمین چرخاند.
«چرا این‌قدر اینجا تاریک و ساکته؟»
کیمیا شانه‌ای بالا انداخت:
«نمی‌دونم... حتماً یادشون رفته قبل رفتن چراغای حیاطو روشن کنن.»
بعد قدم‌هایش را بلندتر برداشت؛ صدای کفش‌هایش روی سنگ‌فرش ورودی، ضرب‌آهنگی شاد و آشنا ساخت. دستش را روی مانیتور ورودی کشید. صفحه روشن شد، نور آبی کمرنگش صورتش را برای لحظه‌ای نقاشی کرد. رمز را زد. در با همان صدای همیشگی باز شد.
«مامان؟... مامان کجایی؟»
صدا از طبقهٔ بالا آمد، قبل از اینکه قدم‌ها پیدایشان شود:
«اینجام! چرا داد می‌زنی دختر؟»
آذر از بالای پله‌ها پیدایش شد. یک دستش به نرده بود و دست دیگرش گوشی موبایل را نگه داشته بود. چشمش که به ماهور افتاد، اخمِ ساختگی‌اش باز شد و جای خودش را به یک لبخند واقعی داد. از پله‌ها آمد پایین، بی‌عجله، همان طور که گوشی را می‌گذاشت توی جیب شلوارش.
«سلام. بالاخره تونست از شرکت بکندت بیرون؟»
ماهور گوشهٔ لبش کمی بالا رفت:
«با هزار بدبختی.»
آذر خندهٔ کوتاهی کرد و نگاهی به صورتش انداخت، نه از آن نگاه‌های طولانی و پرحسرت، فقط یک براندازِ سریعِ مادرانه:
«دست کیمیا درد نکنه. خب... برید سریع لباس‌هاتونو عوض کنین بیایید پایین، شام حاضره.»
کیمیا که داشت کتش را از تنش درمی‌آورد، نگاهی به اطراف انداخت:
«پروانه و عمو اسماعیل رو ندیدم. کجان؟»
آذر همان طور که به سمت آشپزخانه راه می‌افتاد، گفت:
«رفتن خرید، الان دیگه برمی‌گردن. زود باشین شام سرد نشه.»
#شش
کیمیا پله‌های چوبیِ روبه‌روی ورودی را دوتا یکی بالا رفت و با همان عجله خودش را به اتاقش رساند.
ماهور اما آرام‌تر قدم برمی‌داشت. خستگیِ چند روزِ گذشته بالاخره فرصت کرده بود خودش را نشان بدهد. اشتباهات پیش‌آمده در شرکت، چند شب بی‌خوابی و ساعت‌های طولانی کار، تمام انرژی‌اش را گرفته بود. از آن آدم‌هایی نبود که بتواند کاری را نصفه رها کند؛ تا وقتی همه‌چیز سر جای خودش قرار نمی‌گرفت، ذهنش هم آرام نمی‌شد.
در اتاقش را باز کرد. بوی آشنای عطرش که با رایحه‌ی چوب و لباس‌های تمیز اتاق درهم آمیخته بود، ناخودآگاه لبخندی روی لبش نشاند. انگار فقط همین چند متر، تمام شلوغی بیرون را پشت در نگه می‌داشت.
اورکتش را روی صندلی انداخت، دمپایی‌های روفرشی را پوشید و خودش را روی تخت رها کرد. سرمای ملایم ملافه‌ها خستگی تنش را کمی عقب راند. چند ثانیه همان‌طور بی‌حرکت به سقف خیره ماند و اجازه داد سکوت اتاق، ذهنش را از هیاهوی شرکت خالی کند.
هنوز چشم‌هایش کامل بسته نشده بود که یاد صدای آذر افتاد: «زود بیاید پایین!»
لبخند کم‌رنگی زد. «حتی پنج دقیقه هم بهم استراحت نرسید...»