«فکر کنم باید یه دوره‌ی تخصصی بگذرونی.»
«نه، فکر کنم باید شرکت رو ازت بگیرن!»
صدای خنده‌ی کوتاهی برای چند ثانیه فضای خشک اتاق را شکافت.
با کلیک آرامی، صفحه‌ی مانیتور خاموش شد و نور آبی‌رنگش از صورت ماهور کنار رفت. دستش را بالا برد و گردنش را کمی ماساژ داد. تمام روز را میان پرونده‌ها، جلسه‌ها و راهروهای سرد شرکت گذرانده بود و حالا خستگی از تک‌تک حرکاتش می‌بارید.
زونکن قطور را داخل کمد گذاشت، در را بست و کلید را چرخاند.
«بریم؟»
#چهار
کیمیا که انگار منتظر شنیدن همین یک کلمه بود، سریع از جا پرید و کیفش را از روی کاناپه برداشت.
«من از بیست دقیقه پیش آماده بودم،این تویی که دل نمی‌کنی از اینجا!»
ماهور کیفش را روی شانه انداخت و با خونسردی گفت:
«حسودی نکن.»
«به شرکت؟ محاله!»
هر دو از اتاق بیرون آمدند. راهروی طولانی تقریباً خالی شده بود و نور زرد چراغ‌ها روی سرامیک‌های براق می‌درخشد. صدای تق‌تق کفش‌هایشان در سکوت طبقه می‌پیچید.
آسانسور با صدای آرامی باز شد. وارد شدند و درهای فلزی پشت سرشان بسته شد.
کیمیا به عددهای روشن بالای در خیره شد و بعد، یواشکی نگاهی به صورت خسته‌ی کنارش انداخت.
«راستی، فردا هم میای شرکت؟»
ماهور بدون اینکه نگاهش کند، ابرویی بالا انداخت.
«چطور؟ دلت برام تنگ میشه؟»
لبخند روی لب‌های کیمیا نشست، اما خیلی زود خودش را جمع کرد و نگاهش را به روبه‌رو دوخت.
«ابدا... فقط می‌خواستم بدونم شام فردا رو هم باید بیام دنبالت یا نه.»
درهای آسانسور باز شد و هوای خنک پارکینگ به صورتشان خورد. چند قدم جلوتر، چراغ‌های ماشین دوبار در تاریکی چشمک زدند.
ماهور سمت راننده نشست و استارت زد. صدای بم موتور در فضای خلوت پارکینگ پیچید. کیمیا کمربندش را بست و سرش را به شیشه تکیه داد.
نگاهش به خیابان تاریک روبه‌رو بود، اما ته دلش خوشحال بود؛ خوشحال از اینکه بالاخره بعد از مدت‌ها، توانسته بود خواهرش را چند ساعت از میان آن همه پرونده و جلسه بیرون بکشد.
#پنج
پیچ‌درپیچ‌های شهر را یکی‌یکی پشت سر گذاشتند. چراغ‌های زرد خیابان، مثل قطره‌های عسل روی شیشهٔ ماشین می‌لغزیدند و محو می‌شدند. کوچه‌ها باریک‌تر و خلوت‌تر می‌شدند تا اینکه بالاخره، در انتهای آخرین کوچه، عمارت از دل تاریکی سر برآورد. نمای سیاه و طلایی‌اش زیر نور مهتاب، بی‌صدا و باشکوه می‌درخشید؛ انگار که سال‌ها منتظر همین نگاه ایستاده باشد.
با زدن دکمهٔ ریموت، درِ آهنیِ سنگین با ناله‌ای آرام به کناری خزید. حیاط پیش رویشان کش آمد؛ راهرویی طویل و سنگ‌فرش‌شده که درختان کهنسال از دو سو، شاخه‌هایشان را مثل سقفی سبز روی آن گسترانده بودند. بعضی از این درخت‌ها پیش از همهٔ ساکنان این خانه، اینجا نفس کشیده بودند. ته حیاط، آن طرف حوض فیروزه‌ای، پنجرهٔ خانهٔ کوچک پروانه و اسماعیل پیدا بود؛ تاریک، یعنی هنوز برنگشته بودند. ماشین آرام زیر سایه‌بان بزرگِ گوشهٔ حیاط ایستاد. با خاموش شدن موتور، سکوتی غلیظ مثل مه روی باغ فرود آمد.