پلک‌های ماهور روی هم لرزید و باز شد. همه‌چیز وارونه بود. نوار پهن کمربند دور سینه‌اش گره خورده بود و همراه با هر نفس، بوی تیز بنزین و داغی دود ریه‌هایش را می‌سوزاند. هندزفری. چند وجب آن‌طرف‌تر، عروسک پارچه‌ای اش روی آسفالت، آغشته به گل و لای افتاده بود و درد تمام جانش را گرفته بود. اما نه دردناک تر از چیزی که مقابلش می‌دید.
«مـ... مامان؟»
هیچ صدایی از صندلی جلو نیامد. فقط دستی بی‌حرکت روی آسفالت خیس پهن شده بود و باران روی انگشتانش می‌کوبید.
سکوتی خفه و ترسناک تمام وجودش را چنگ زد. چشمانش گرد شد، لب‌هایش شروع به لرزیدن کردند و گرما و سوزشِ مایعی گرم را بالای ابروهایش حس کرد. خونی سرخ و غلیظ از پیشانی‌اش راه افتاد، از لبه‌ی پلک‌هایش گذشت و دید تار پیش رویش را به پرده‌ای از داغی و سرخی تبدیل کرد.
بغض حنجره‌اش را فشار می‌داد. داغی اشک‌ها با سرخی خون روی گونه‌هایش قاطی شد.
«مـامان... بابا...»
صدا توی گلویش شکست. نفسش بالا نمی‌آمد و هر دم، ریه‌هایش را با بوی بنزین می‌سوزاند. لرزش بدنش شدیدتر شد و ناگهان صدای گریه‌اش خفه و لرزان بالا آمد، تبدیل به هق‌هق‌های پیاپی‌ای شد که کابین له‌شده را پر کرد.
دست‌های کوچکش بی‌رمق روی آسفالت لغزیدند. تاریکی سرخی پرده‌ی چشمانش را کلفت‌تر کرد، صداهای بیرون کوبش باران و بخارِ کامیون کم‌کم دور و دورتر شدند... تا اینکه سرش کج شد و در سیاهی مطلق فرو رفت.
#سه
انگشت‌های باریک کیمیا بی‌قرار روی هم می‌لغزیدند. کمی روی میز خم شد و نگاهش را دوخت به دختری که از چند دقیقه پیش، بدون اینکه حتی یک بار سر بلند کند، غرق پرونده‌ها بود.
«مامان گفت امشب همه دور هم شام بخوریم. منم گفتم اگه خودم نیام دنبالت، تا نصفه‌شب همین‌جا می‌مونی.»
چند ثانیه سکوت بینشان افتاد؛ سکوتی که فقط با صدای تند تایپ کردن و نفش‌هایشان داخل اتاق شکسته می‌شد.
«خیلی بدبین شدی.»
کیمیا ابروهایش را بالا انداخت و دست به سینه شد.
«بدبین؟ دفعه‌ی پیش گفتی ده دقیقه دیگه میام، آخرش یه ساعت و نیم بعد از بقیه از شرکت زدی بیرون!»
لبخند کمرنگی گوشه‌ی لب‌های ماهور نشست؛ آن‌قدر کوتاه که اگر حواس کسی نبود، شاید اصلاً ندیده می‌ماند. بالاخره نگاهش را از صفحه‌ی مانیتور گرفت و به صورت منتظر روبه‌رویش دوخت.
«باشه، میام. فقط یه کم صبر کن.»
چشم‌های کیمیا برق زد.
«واقعاً؟ بدون بحث و دعوا؟»
«زیاد ذوقت رو نشون نده.»
کیمیا خنده‌ای زیر لب کرد و خودش را روی کاناپه انداخت.
«وای، باورم نمیشه! از وقتی اومدم دارم توی ذهنم تمرین می‌کنم چطوری راضیت کنم.»
ماهور پوزخند کمرنگی زد و دوباره نگاهش را به مانیتور برگرداند.