قسمت 1

#1

ساعت روی داشبورد، از نیمه‌شب گذشته بود و نشانک قرمز رنگ عدد ۱۲:۴۰ را نشان می‌داد

مرد با یک دست فرمان را گرفته بود و از آینه وسط نگاهی به صندلی عقب انداخت. روی چهره دخترش ثابت شد و با لحنی که سوخی در آن آمیخته بود گفت:

_ ببینم، دخترم خوابیده یا بیداره هنوز؟

دختر سرش را از پنجره جدا کرد و چشمانش را از طریق آینه به پدرش دوخت کمربند را روی سینه‌اش آزادتر کرد.

_ بیدارم.مگه میشه با این صدای بارون آدم بخوابه!

پدرش تک خنده ای زد.

مادر نیم‌ چرخی روی صندلی شاگرد زد و نگاهش را به عقب دوخت.

دستی روی موهای دخترش کشید.

_ یکم بخواب عزیزم چیزی نمونده برسیم.

سپس نگاهی به همسرش انداخت.

_ بابا هم از ظهر تا حالا پشت فرمونه، خسته‌ست.

مرد این بار پوزخندی زد، دستی به ته ریشش کشید و با دست دیگر درجه‌ی صدای ضبط را کمی بلندتر کرد.

_ من! اتفاقا که سرحالم

و شروع کرد به همراهی با آهنگ.

ماهور لبخند شیطنت‌آمیزی زد و کمرش را به سمت جلو خم کرد.

_ اینم از بابا... پس رسیدیم لطفاً بستنی من یادتون نره

زن هم خندید و سری به نشان تاسف تکان داد.

_ توی این بارون و نصف‌شبی بستنی؟

ماهور لبخندش را کش داد و سعی کرد کمی خودش را جلو بکشد تا قاب جلویش را ببیند.

صدای کوبیده شدن قطره ها روی سقف فلزی هر لحظه بیشتر می‌شد. برف پاک‌کن به تندی روی شیشه حرکت می‌کرد.

کیوان لب از لب باز کرد و خنده عمیقی کنج لبش نشاند اما کلام هنوز از دهانش بیرون نیامده بود که دور قوی و بزرگ چشمانش را زدند. انگار در نیمه شب آفتاب طلوع کرده باشد.

ناگهان ترمز ماشین به سفتی گرفته شد. چرخ ها با صدای گوش خراشی روی آسفالت خیس کشیده شدند. نفس هر سه‌شان بند آمد بود.

_ لعنتی...

فرمان در دستش قفل شد. می‌دانست دیگر کنترل آن فایده ندارد

#2

در یک لحظه بعد دیگر ماشین شبیه ماشین شد. آذین دستانش را به زور جلوی سینه‌اش گرفت. کامیون با چنان سرعتی کوبیده شده بود که ماشین بعد از چند دور چرخیدن بالاخره متوقف شد.

چیزی قفسه سینه زن را شکافت و نفسش را گرفت.قطره های اشک با خون قاطی می‌شدند و مرد با صورتی خونی روی سقف برعکس افتاده بود.

پلک‌های آذین رفته رفته بسته شدند و آخرین نگاهش را به روی دخترش دوخت و چشمانش را برای همیشه بست.

باران امان نمی‌داد و دودی که از روی کاپوت بلند می‌شد در هیاهوی خیابان گم می‌شد.

اما خیابان لال شده بود. نه عابری و نه ماشینی...

تنها صدایی تلفیق شده هس‌هسِ بخار داغی بود که از جلوی کامیون متوقف‌شده بالا می‌رفت و ریزش یکنواخت باران که از لابه‌لای لبه‌های تیز شیشه‌خرده‌ها به داخل می‌چکید. قطره‌های آب، روی آسفالت خیس با خطوط غلیظ و سرخی که از لای به لای آهن جاری شده بود، گره می‌خوردند.