— آره، ترجیح میدم الان یه چیزی بخورم؛ بعدشم باید سریع آماده بشم و برم...
#13
صندلی اش را بیرون کشید. سفره صبحانه پهن شده بود و خوراکی های رنگارنگ، با نظم خاصی کنار هم به صف شده بودند. همان لیوان مخصوص خودش را برداشت و از چای خوش عطر پر کرد. چند لحظه ای دستش را دور دیواره داغ ماگ حلقه کرد و گرمایش را به پوست سرد انگشتانش هدیه داد؛ لحظه ای برای آرامش قبل از طوفان. باید افکارش را امروز حسابی سر و سامان میداد. ترجیح میداد قبل از آن که هیاهوی آدم هایی که فقط بلد بودند افکارشان را با فریاد به سر دیگران بکوبند آغاز شود، خودش را به نقطه امنش برساند؛ جایی که فقط متعلق به خودش بود.
از پشت میز بلند شد و بدون معطلی به اتاقش برگشت. شومیز کرم رنگش را با یک شلوار پارچه ای شیری رنگ هماهنگ کرد و اورکت بلند سرمه ای اش را روی آنها پوشید. نگاهی در آینه به خودش انداخت؛ موهایش را مرتب کرد و با آرایشی ملایم، چهره اش را به آرامشی ظاهری آراست.
روی پاگرد پله ها ایستاد. نگاهش بی اختیار به پشت پایش دوخت؛ درست همان جایی که زخم قدیمی، ردی سیاه و عمیق بر پوستش بجا گذاشته بود. لحظه ای در خودش فرو رفت.
— آخه مگه با این تیپ، کتونی میشه پوشید؟
با اکراه به کمد کفش ها نگاه کرد. تنها چیزی که در آن آشفتگی ذهنی به ذهنش میرسید، راحتی بود. غیر از یک جفت کتانی سفید، هیچ کفش راحتی دیگری نداشت. آن را با حرکتی عصبی به پا کرد، اما دستش به سمت یک جفت کفش قهوه ای با پاشنه های بلند چرخید؛ آنها را هم برداشت. کتانی های سفید در آن ترکیب رسمی، به شدت توی ذوق میزد و حس نامتقارنی به تیپش میداد.
از خانه که بیرون زد، هوای صبحگاهی و خنک حیاط، پوست صورتش را نوازش کرد. هوایی تازه، پر از اکسیژن و بوی خاک که جان میداد برای عمیق نفس کشیدن. قدم هایش را تند کرد تا به ماشین برسد. با فشردن کلید، چراغ های ماشین چشمک زدند و آینه ها با صدای خفیفی به حالت اولیه برگشتند. سوار شد و استارت زد. صدای غرش موتور در فضای ساکت باغ پیچید؛ صدایی که میدانست مثل یک زنگ خطر، آذر را از رفتن او آگاه کرده است.
ماشین را به حرکت درآورد و از در سنگین و آهنی ابتدای باغ گذشت. نگاهش را یک بار دیگر در محوطه چرخاند؛ خبری از عمو اسماعیل نبود. انگار همه چیز در سکوت سنگینی فرو رفته بود.
#14
درهای سفید پارکینگ به رویش باز شد و ماشین وارد محوطه شد. با کوچک‌ترین حرکت هم صدای جیغ لاستیک‌ها به تندی روی کف سرامیکی به گوش میرسید. ردیف‌ها خالی بودند و تنها فردی که در حال حاضر، به جز او در این ساختمان حضور داشت، نگهبان بود.