ماهور آرام بین ستون‌های بلند و راهروهای باریک می‌چرخید تا اینکه ماشین را در جایگاه خودش پارک کرد. با خاموش شدن موتور، تمام صداها خوابید. دیگر هیچ خبری از جیغ لاستیک‌ها، صدای ترمز یا حتی غرش ماشین نبود؛ فقط سکوت بود. چراغ‌های زمان‌دار نیز خاموش شدند و حالا تنها نور اندک صبحگاهی بود که محوطه را کمی روشن می‌کرد.
برای چند لحظه، همان‌طور بی‌حرکت پشت فرمان ماند. هر دو دستش روی فرمان قفل شده بود. لبخندهای کیمیا، حرف‌های سارا و رفتار احمقانه آن مرد از سرش بیرون نمی‌رفت. اصلاً دلش نمی‌خواست ببیند کیمیا برای آدمی که نمی‌داند کیست و چیست، این‌طور لبخند می‌زند. نفس عمیقی کشید و سعی کرد به کیمیا اطمینان داشته باشد. او هرگز بچه نبود و هیچ‌وقت هم قرار نبود تصمیمی بچگانه بگیرد.
در ماشین را باز کرد. پایش را که از کابین بیرون گذاشت، با دیدن کفش‌هایش با تمسخر خندید. قطعاً حیرت‌انگیز می‌شد اگر کس دیگری او را با این سر و وضع می‌دید. کیفش را به دست گرفت، در را بست و قدم‌هایش را به جلو کشید. درِ راهرو را باز کرد؛ دری که محوطه پارکینگ را کاملاً از قسمت‌های اصلی ساختمان جدا می‌کرد. در یک طرف راهرو، پله‌های فرار قرار داشت و در طرف دیگر، دو آسانسور که یکی از آن‌ها مخصوص باربری بود.
درِ آسانسور باز شد. واردش شد و تمام هوای سرد پارکینگ را همان‌جا جا گذاشت. نگاهش را به آینه دوخت. چهره‌اش کمی خسته به نظر می‌رسید، اما طبیعی بود؛ از دست آن یک ذره خستگی نمی‌توانست خلاص شود.
در باز شد؛ آخرین طبقه ساختمان. جایی که از پنجره‌های بلندش می‌توانست بیشترِ شهر را تماشا کند. قدم‌هایش را آرام برداشت، اما لژ کتانی‌هایش اجازه بی‌صدا راه رفتن را به او نمی‌دادند. با قرار دادن تگ مخصوصش، درها را باز کرد و به سمت اتاق خود رفت.
قفل در را باز کرد و وارد شد. از آنجایی که دیوارهای اتاقش شیشه‌ای بود، همیشه پرده‌های کرکره‌ای را می‌کشید؛ اصلاً دوست نداشت کسی از بیرون، کارهایش را نظاره کند.
چراغ مطالعه روی میز را روشن کرد. سیستم و وسایلش دقیقاً همان‌طور بودند که دیشب رهایشان کرده بود. نور زردِ چراغ، با زاویه‌ای تند روی اجسام تابید و امتدادش به قاب عکسِ روی میز رسید.
#15
نگاه خیره‌اش همچنان روی قاب قهوه‌ای‌رنگ مانده بود. لبخند روی چهره‌شان چنان واضح و عمیق بود که آرام دستش را جلو آورد، صندلی را نزدیک‌تر کشید و قاب عکس را میان دستانش گرفت.
نگاهش روی خنده‌ها می‌چرخید؛ خنده‌هایی که با وجود سال‌ها غیبت، هنوز بوی زندگی می‌دادند. سر انگشتانش روی شیشه‌ی قاب کشیده شد و به تصویر چشم‌ها رسید. چشم‌های سیاهِ مادرش، تیله‌های براقی که انگار از دل شب درآمده بودند؛ چشم‌های روشن پدرش که به درخشندگی نور در تاریکی مطلق بودند، و خنده‌های ریز و بی‌موقع خودش در روزهای کودکی...، کودکی‌اش...