— من.
— ماهور...
— جانم؟
— من الان باید بخندم؟
بیحوصله گفتم:
— طلا خندید، نتیجه نگرفت.
از پشت شیشه دیدم طلا چشمغره رفت.
میلاد گفت:
— یعنی چی همسر؟ تو که ازدواج نکردی.
— خب نکردم!
— پس چطور همچین چیزی ثبت شده؟
— اگه میدونستم الان اینجا نبودم.
صداش جدیتر شد.
— از اول بگو چی شده.
سرم رو به پشتی تکیه دادم و خلاصهی اتفاقات صبح رو براش تعریف کردم.
وسط حرفم نپرید.
فقط گوش کرد.
وقتی تموم شد، چند ثانیه ساکت موند.
— شناسنامهت چی؟
— پیشمه. چیزی توش نیست.
— پس اشتباهه.
نفس حبسشدهم رو بیرون دادم.
شنیدن همین دو کلمه از دهن میلاد یهجور عجیبی آرومم کرد.
— منم همینو میگم.
— الان کجایی؟
— طلا اومده پیشم. داریم میریم پیگیری.
— چرا طلا اومده؟
نگاهی بهش انداختم.
داشت به ماشین خودش تکیه میداد و با دست باد میزد توی صورتش.
— چون فضوله.
صدای اعتراضش از پشت شیشه بلند شد:
— شنیدما!
لبخند کوتاهی زدم.
میلاد اما نخندید.
— ماهور.
— هوم؟
— من میام ایران.
صاف نشستم.
— چی؟
— اگه کار خروجت گیر کرده، من میام.
— میلاد دیوونه نشو.
— چرا دیوونه؟ دو هفته مرخصی میگیرم.
— واسه یه اشتباه سیستمی از هلند بکوبی بیای ایران؟
— اگه یه روزه درست شد که نمیام. اگه نشد چی؟
— درست میشه.
— از کجا مطمئنی؟
— چون من شوهر ندارم!
طلا با شنیدن صدای بلندم سرش رو آورد سمت شیشه.
صدام رو پایین آوردم.
— نهایتش اطلاعات یه نفر رو اشتباه روی کد ملی من ثبت کردن.
میلاد نفسش رو بیرون داد.
— باشه.
— باشه یعنی نمیای؟
— یعنی امروز پیگیری کن، شب با هم حرف میزنیم.
— باشه.
— و هر اتفاقی افتاد بهم بگو.
— میگم.
— قول؟
چشمهام رو بستم.
— قول.
تماس که قطع شد، طلا همون لحظه در سمت شاگرد رو باز کرد و نشست.
نگاهش کردم.
— ماشین خودت چی؟
— بعداً میام میبرمش.
— چرا سوار شدی؟
کمربندش رو بست.
— چون اگه با دو تا ماشین بریم، تو وسط راه فرار میکنی.
— از چی فرار کنم؟
— از واقعیت تلخ زندگی مشترکت.
با پشت دست زدم به بازوش.
— خیلی بامزهای.
خندید.
— راه بیفت خانم متأهل.
استارت زدم.
— یه بار دیگه بگی خانم متأهل، همینجا پیادهت میکنم.
— چشم خانم...
نگاهش کردم.
لبهاش رو جمع کرد.
— ماهور.
ماشین رو از کنار خیابون راه انداختم.
چند دقیقه اول هیچکدوم حرف نزدیم.
طلا آدرس روی برگه رو توی مسیریاب زد و گوشی رو گذاشت روی داشبورد.
بعد یهدفعه گفت: