— راستی...
— چی؟
— اگه واقعاً اشتباه نباشه چی؟
بدون اینکه نگاهم رو از خیابون بردارم گفتم:
— هست.
— میگم اگه نباشه.
— طلا.
— خب فرض کن!
پام رو روی ترمز گذاشتم و پشت چراغ قرمز ایستادم.
برگشتم سمتش.
— اگه نباشه، یعنی یکی بدون اینکه من بدونم یه ازدواج به اسمم ثبت کرده.
ابروهاش بالا رفت.
— خب؟
پوزخند زدم.
— خب هیچی.
چراغ سبز شد.
دنده رو عوض کردم.
— اول پیداش میکنم.
طلا چند لحظه نگاهم کرد.
— بعد؟
ماشین رو راه انداختم.
— بعد کاری میکنم آرزو کنه کاش اشتباه سیستمی بوده.
— به نظرم اول اسمشو بفهم، بعد تهدیدش کن.
نگاهم رو از خیابون برنداشتم.
— ترتیبش مهم نیست.
طلا خندید.
— بیچاره شوهر ناشناختهت.
— طلا!
— باشه، باشه.
گوشیش رو از روی داشبورد برداشت.
— دویست متر دیگه بپیچ راست.
راهنما زدم.
بعد از ده دقیقه چرخیدن بالاخره یه جای پارک پیدا کردم.
طلا زودتر پیاده شد و من پوشه رو برداشتم و پشت سرش راه افتادم.
جلوی ساختمون ایستاد.
— اینجاست؟
برگه رو نگاه کردم.
— آره.
— بریم داماد رو پیدا کنیم.
بازوش رو گرفتم.
— قسم میخورم برگردی آموزشگاه.
خندید و دستش رو از دستم کشید.
— عصبی نشو، پیر میشی.
وارد شدیم.
صف نسبتاً شلوغ بود.
نوبت گرفتم و کنار طلا نشستم.
سرش رو گذاشت روی شونهم.
— گشنمه.
— منم.
— ساندویچ؟
— نه.
— پاستا؟
— طلا ما اومدیم کار اداری.
— خب با معده خالی که نمیشه متأهل بود.
آروم نیشگونش گرفتم.
— آخ! وحشی!
— یه کلمه دیگه درباره تأهل من حرف بزن.
لبهاش رو جمع کرد و صاف نشست.
دو دقیقه نگذشته بود که آروم گفت:
— جهیزیه داری؟
سرم رو سمتش چرخوندم.
قبل از اینکه چیزی بگم، زد زیر خنده.
— قیافتو ببین!
منم با حرص خندیدم.
— روانی.
— خب چیکار کنم؟ اگه منم مثل تو اخم کنم که این نیم ساعت نمیگذره.
صدای اعلام شماره باعث شد بلند شم.
— نوبتمه.
طلا هم بلند شد.
— منم بیام؟
— بیا.
رفتیم سمت باجه.
مدارکم رو گذاشتم جلوی مرد جوونی که پشت سیستم نشسته بود.
برگه رو هم کنارش گذاشتم.
— برای این اومدم.
نگاهی به برگه انداخت.
— درخواست منع خروجه؟
— بله، ولی اشتباه ثبت شده.
— کارت ملی.
دادم دستش.
چند دقیقه مشغول سیستم شد.
طلا کنارم ساکت ایستاده بود و گردنش رو کش میداد تا مانیتور رو ببینه.
آروم با آرنجم زدم بهش.
صاف ایستاد.
مرد پرسید:
— خودتون درخواست رفع ممنوعیت دارید؟
— بله.
— بدون رضایت درخواستدهنده امکان رفعش نیست، مگر از مسیر قانونی اقدام کنید.