— من باهات میام.
— کلاسهات چی؟
— سپردم به مریم.
برگشتم سمتش.
— همهشو؟
— آره.
— چرا؟
چشمهاش گرد شد.
— چون بهترین دوستم صبح از خونه مجرد رفته بیرون، ظهر زنگ زده میگه شوهر دارم! به نظرت اتفاق مهمی نیست؟
خندهم گرفت.
— احمق.
— بخند. من از الان دارم فکر میکنم واسه سالگرد ازدواجت چی بخرم.
با برگه زدم به بازوش.
— خفه شو!
خندید و دستش رو دور بازوم انداخت.
— بیا بریم یه چیزی بخوریم، رنگت پریده.
— چیزی نمیخوام.
— قهوه؟
— نه.
— ماهور تو قهوه رد کردی؟
نگاهش کردم.
— خیلی اعصابم خورده.
خنده از صورتش رفت.
— فهمیدم.
گوشیم توی کیف لرزید.
درآوردم.
میلاد بود.
سه تا پیام داده بود.
«درست شد؟»
«ماهوری؟»
و آخری:
«زنگ بزن بهم.»
طلا از کنارم نیمنگاهی به صفحه انداخت.
— هنوز بهش نگفتی؟
گوشی رو قفل کردم.
— چی بگم؟
— حقیقت رو.
— کدوم حقیقت؟ من خودم هنوز نمیدونم حقیقت چیه.
— ولی ممنوعالخروجی رو باید بدونه.
سرم رو تکون دادم.
— نه تا وقتی نفهمیدم داستان چیه.
— بعداً فکر نکنه ازش قایم کردی؟
در ماشین رو باز کردم.
— تا عصر حلش میکنم.
طلا چیزی نگفت.
سوار شدم و برگه رو روی صندلی کنارم گذاشتم.
گوشی دوباره زنگ خورد.
این بار میلاد تماس گرفته بود.
چند ثانیه نگاهش کردم.
طلا از کنار ماشین گفت:
— جواب بده.
تماس رو وصل کردم.
— جانم؟
میلاد بدون مقدمه گفت:
— ماهور، چه اتفاقی افتاده؟
نگاهم روی برگه موند.
— هیچی... یه مشکل برای خروجم پیش اومده.
— چه مشکلی؟
لبم رو گاز گرفتم.
— هنوز خودمم دقیق نمیدونم.
— یعنی چی؟
طلا از پشت شیشه با دست اشاره کرد که بگم.
چشمغرهای بهش رفتم.
— میلاد بذار چند ساعت دیگه بهت زنگ بزنم.
صداش جدی شد.
— ماهور، من از صبح دارم ازت میپرسم چی شده.
نفسم رو بیرون دادم.
— گفتم که یه اشتباه اداریه.
— چه اشتباهی؟
ساکت موندم.
— ماهور؟
سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم.
— سیستم زده من اجازه خروج ندارم.
چند لحظه ساکت شد.
— چرا؟
نگاهم رفت سمت طلا.
لبهاش بیصدا تکون خورد:
«بگو.»
اخم کردم و صورتم رو برگردوندم.
— نمیدونم.
— دلیل ندادن؟
انگشتهام دور گوشی جمع شد.
— چرا.
— خب؟
چشمهام رو بستم.
— میلاد... سیستم زده درخواست از طرف همسرمه.
چند ثانیه هیچ صدایی از اون طرف نیومد.
چشمهام رو باز کردم.
— میلاد؟
— چی گفتی؟
لبم رو گاز گرفتم.
— سیستم زده درخواست از طرف همسرمه.
باز سکوت کرد.
بعد خیلی آروم پرسید:
— همسرِ کی؟
چشمهام رو چرخوندم.