اشتراکیفاطمه محمودی

جوابی ندادم.

چون می‌دانستم آقاجون هیچ‌وقت جمله‌ای را بی‌دلیل کامل نمی‌کند.

پوشه ماهرخ را برداشتم.

- متوجه شدم.

نگاهش را از من نگرفت.

- خوبه.

فقط همین را گفت.

اما در این خانه، همین یک کلمه از طرف او یعنی اعتماد.

از اتاق بیرون آمدم.

راهروی عمارت مثل همیشه ساکت بود.

همان دیوارهای بلند.

همان تابلوهای قدیمی.

همان خانه‌ای که سال‌ها یاد گرفته بودم در آن، هیچ‌کس جایگاهش را با حرف به دست نمی‌آورد.

صدای قدم‌هایم که به سالن رسید، لیانا سرش را بلند کرد.

نگاهش اول روی من ماند.

بعد روی پوشه‌ای که در دستم بود.

- تمام شد؟

جوابش ندادم.

به سمت حریر خانم رفتم که کنار پنجره نشسته بود.

همیشه همین‌جا می‌نشست.

جایی که آفتاب عصر به فرش قدیمی سالن می‌افتاد.

- سلام حریر خانم.

لبخند زد.

- بیا پسرم.

کنارش نشستم.

نه درباره کار پرسید.

نه درباره آقاجون.

فقط گفت:

- امروز صبحانه خوردی؟

نگاهش کردم.

- حریر خانم...

- جواب منو بده.

برای اولین بار آن روز لبخند کوچکی زدم.

- نه.

آرام سر تکان داد.

- می‌دونستم.

بعد به یکی از خدمتکارها اشاره کرد.

- برای عماد یه چیزی بیار.

خواستم مخالفت کنم.

اما نگاهش همان نگاهی بود که از بچگی می‌شناختم.

نگاهی که با آن نمی‌شد بحث کرد.

چند لحظه سکوت بینمان بود.

سکوتی که برخلاف سکوت‌های دیگر این خانه، سنگین نبود.

حریر خانم گفت:

- خیلی خسته‌ای.

نگاهم را از پنجره گرفتم.

- نیستم.

لبخند کمرنگی زد.

- هنوز هم وقتی خسته‌ای، میگی نیستم.

چیزی نگفتم.

چون جواب دادن به او سخت‌تر از هر جلسه کاری بود.

لیانا از دور نگاه کوتاهی به ما انداخت.

- ظاهراً فقط شما می‌تونید ازش جواب بگیرید.

سرم را بلند نکردم.

حریر خانم فقط گفت:

- لیانا جان، بذار عماد غذاش را بخورد.

دیگر چیزی نگفت.

و من هم ترجیح دادم سکوت کنم.

بهای یک نام

پارت #چهل_سه

از بخش غربی عمارت بیرون آمدم.

هوای صبح خنک‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم.

سمت حیاط رفتم؛ جایی که ماشین منتظرم بود.

راننده در را باز کرد، اما با حرکت دست نگهش داشتم.

- خودم می‌رم.

پشت فرمان نشستم و ماشین را از محوطه عمارت بیرون بردم.

مسیر کارخانه را از حفظ بودم.

هر روز همین راه.

همین خیابان‌ها.

همین ساختمان‌هایی که سال‌ها بخشی از زندگی من بودند.

اما امروز یک اسم جدید کنار همه آن‌ها قرار گرفته بود.

ماهرخ.

گوشی‌ام روی صندلی کنارم لرزید.

نگاهی به صفحه انداختم.

کامیار بود.

چند لحظه صبر کردم.

بعد جواب دادم.

- بله؟

صدایش از آن طرف خط آمد.

- عماد، شنیدم آقاجون یه کاری رو سپرده بهت.

- شنیدی؟