خندید.
- اینجا چیزی از چشم کسی پنهان نمیمونه.
سکوت کردم.
ادامه داد:
- درباره اون برند هم شنیدم.
- کدوم برند؟
- ماهرخ.
دستم را روی فرمان جابهجا کردم.
- خب؟
- میخوام یه سری اطلاعات بگیرم. شاید خودم برم ببینم چه خبره.
چند ثانیه سکوت کردم.
بعد آرام گفتم:
- لازم نیست.
- چرا؟
- چون مسئولش مشخص شده.
لحنش کمی تغییر کرد.
- عماد، من فقط میخوام کمک کنم.
نگاهم به جاده بود.
- کمکی که خواسته نشده، کمک نیست.
چند لحظه چیزی نگفت.
- یعنی نمیخوای واردش بشم؟
- نه.
جوابم کوتاه بود.
- این موضوع به تو مربوط نیست.
صدای نفسش آمد.
اما چیزی نگفت.
من هم منتظر ادامه نماندم.
- بعداً صحبت میکنیم.
و تماس را قطع کردم.
---
ماشین وارد مسیر کارخانه شد.
پوشه ماهرخ روی صندلی کنارم بود.
در این خانواده خیلیها عادت داشتند وارد هر چیزی شوند که احتمال موفقیت در آن وجود داشت.
اما این بار آقاجون انتخاب کرده بود.
و وقتی انتخابی از طرف او انجام میشد...
من اجازه نمیدادم کسی مسیرش را تغییر دهد.
بهای یک نام
پارت #چهل_چهار
ساختمان اصلی کارخانه مثل همیشه شلوغ بود.
صدای رفتوآمد کارکنان، تماسهای پشت سر هم و جلسههایی که از صبح شروع شده بود.
اما به محض اینکه عماد وارد لابی شد، فضا تغییر کرد.
هرکسی اونجا بود با احترام سلام کرد.
عماد فقط با تکان کوتاهی سر جواب داد و به سمت آسانسور رفت.
طبقه آخر، دفتر خودش بود.
در که باز شد، منشی از جایش بلند شد.
- صبح بخیر آقای افخم.
- صبح بخیر.
کتش را روی صندلی کنار میز گذاشت.
- یک لته برام بیارید.
بعد چند قدم جلو رفت و اضافه کرد:
- به آقای زارع هم بگید بیاد اتاقم.
- چشم.
---
چند دقیقه بعد، صدای در آمد.
- اجازه هست یا باز هم باید وقت قبلی بگیرم؟
بدون اینکه سرم را بلند کنم، شناختمش.
علی زارع.
تنها کسی که در این شرکت بدون اینکه از اخمهای من حساب ببرد، حرف خودش را میزد.
- بیا داخل.
در را بست و روی صندلی روبهرو نشست.
- عجب. هنوز صبح نشده جلسه خصوصی؟
نگاهش کردم.
- برای کاری صدات کردم.
لبخند زد.
- میدونستم. تو هیچوقت آدم رو فقط برای احوالپرسی صدا نمیکنی.
فنجان قهوه را از روی میز برداشت.
- البته یک روز میرسه که باور کنم واقعاً دلت برای دیدن من تنگ شده.
چیزی نگفتم.
علی خندید.
- باشه، همون عماد همیشگی.
چند لحظه بعد، جدیتر نشست.
- خب. چی شده؟
پوشه را روی میز گذاشتم.
علی نگاه کوتاهی به آن انداخت.
- ماهرخ؟